Аяс дээрни кара булут дуглай берди,
Аяс дээрни кара булут дуглай берди, Амыдырал оруктары караңгылаан. Эргим эжим, чүрээм чартыы, ынак чассыым, Эглип келбес оранче сен чоруй бардың. Каржы-дошкун аар аарыг сени алгаш, Кара черниң тамызынче киирип алды. Хөрек-чүрээм чарлы бер часкан ышкаш, Хөөкүй бодум чааскаанзырап артып калдым. Эмнелгениң соок, ак ханаларынга, Эжим сени камгалаар дээш кызып турдум. Сөөлгү тыныш, сөөлгү көрүш, сөөлгү сөзүң, Сөгүрүп каан чүрээм иштин өйүп чору. Өөвүс ишти ээнзиреп, сооп калды, Өөрүшкүлүг каткы-иткин дыңналбас. Эртен тургаш, изиг шайын кудуп сунар, Эргеледир чылыг холуң Кайда барды Кызывыстың хүлүмзүрүү сээңии-ле хевээр, Кымдан артык эргеленип, чассыксаар-дыр. Узун чажын өрүп бээр дээш суйбаарымга, Ишти хөңнүм арай боорда туттунар мен. Авазының чылыг куспаан чоктап чоруур, Ажы-төлүм кээргеп, баарым ажыыр. Эктин орта бажын салгаш, ыглап алыр, Эргим иези ам эглип келбес. Урууң өзүп, чараш кыс бооп чечектелир, Уран-шевер, биче сеткилдиг болу бээр. Авазы дег чырык сеткилдиг болурун, Амыдырал оруунга мен өөредир мен. Дүнелерде сылдыстарже топтап көргеш, Дүвүрелдиг бодалдарым сөглеп ор мен. Эң-не чырык, чайнап турар сылдыс болуп, Эргим эжим, бисти камгалап чоруур боор Кады чораан чылдарывыс кыска-даа бол, Кайгамчыктыг аас-кежикти сөңнеп бердиң. Оглум, кызым — сээң арттырган эртинелериң, Орук айтыр чырыткылыг сылдыстарым. Чевег-хөөрүң кырынга мен чеде бергеш, Чечектерни салып кааштың, мөгейер мен. Соок дашта сээң чараш хүлүмзүрүүң, Чылыткан дег, менче уткуй көрүп туру.