Абыйны югалту ачысы
Абыйны югалту ачысы «Вакытлар узгач, онытасың». Юк, онытмыйсың. Абыйны югалту ачысы еллар узган саен бөтенләй башка төсмер ала гына: беренче көннәрдәге ачы кайгы йомшара, әмма эчтә кала торган моң, сагыш һәм «әгәр дә ул яныбызда булса...» дигән уй һич тә китми. Абый – ул гаиләнең терәге, аркасы. Балачакта ул синең өчен көчле, кыю, һәрвакыт яклаучы кеше була. Аның артында торганда дөнья куркыныч түгел кебек тоела. Ул һәрвакыт киңәшләрен биреп, бу дөньяда яшәү авырлыкларын җиңелрәк кичәргә ярдәм итте, һәрвакыт янәшәбездә булды. Аның тавышы, адымнары, ишек ачып кергәндәге «Ничек хәлләрегез?» дигән сүзләре әле дә колак төбендә ишетелгәндәй. Ничә еллар узса да, аның урынының бушлыгы сизелә. Абыйны югалту – ул бары тик бер туганны гына югалту түгел. Ул – балачакның бер өлешен, гаиләнең иң нык терәген, киләчәккә ышанычның бер почмагының кителүе. Хәзер аның кадерен тагын да тирәнрәк аңлыйбыз. Кыска гына гомерендә ул күп нәрсәләргә иреште: балаларга белем бирде, авылыбыз җитәкчесе буларак күпме эшләр эшләде, без аны һаман да яратабыз һәм сагынабыз. Вакыт безнең сагышны бетерми, ул аны бары тик йөрәкнең бер почмагына күчерә. Ә абыебызның якты образы, аның безгә калдырган җылылыгы безнең белән мәңге кала. Аның рухына дога кылып, без аны йөрәгебездә саклыйбыз. Ничә еллар узса да, абый, син безнең йөрәктә. ❤️ Синең терәгең, синең сүзләрең, синең якты йөзең беркайчан да онытылмый. Синең урының җәннәт түрендә булсын, әмин!🤲🤲🤲