БЕР ИЛАРҒА ИНЕ
БЕР ИЛАРҒА ИНЕ Их, ҡысҡырып бер иларға ине, Әсәйемдең ятып ҡулына. Ул йөрәге менән аңлар ине – Ниндәй ҡайғы төшкән улына. Илап булмай, Йылға ташы һымаҡ Юшҡындарҙан күңел ҡатҡанға. Йыйнай алмай оҙон уйҙарымды, Уяу ятам таңдар атҡанда. Йөрәк тырнап торған шиктәремде, Һағыштарым кемгә һөйләйем? Тамырҙарға ҡаным һыймағанда, Ҡайһы көйҙө икән көйләйем? Дуҫ-иш яҡын – донъя малы барҙа, Һибелә икән ҡайғы килгәндә. Кем күрһәтер йырып сығыр юлды – Шик-шөбһәле һаҙлыҡ тирәмдә. Әсәкәйем минең, берҙән-берем, Алтындарҙан-алтын әсәйем, Ниңә шулай хисле йөрәк бирҙең – Моң-һағыштарымдан сәсәйем! Их, ҡысҡырып бер иларға ине Әсәйемдең ятып ҡулына. Ул йөрәге менән аңлар ине – Ниндәй ҡайғы төшкән улына. Рәмил Йәнбәк Юлай Кәримов фотоһы
1 090 просмотров