йылынғас та аҡҡоштарҙы кире күлгә алып барғандар. Улар тағы йәй буйы күлебеҙҙә рәхәтлән...
йылынғас та аҡҡоштарҙы кире күлгә алып барғандар. Улар тағы йәй буйы күлебеҙҙә рәхәтләнеп йөҙөп йөрөнө. Көҙ еткәс, парлашып, йылы яҡҡа остолар... Эштә лә Сәлимдең күңеле иләҫ-миләҫ килгеләне. Ҡыҫҡа ял минуттарында, онотолоп, ҡатынына бәйле хәтирәләренә сумды. Урта мәктәпте тамамлағас, икеһе бер һөнәрселек училищеһына уҡырға инде. Егет – токарь, ҡыҙ – штукатур-маляр һөнәрҙәрен үҙләштерҙе. Бер дөйөм ятаҡта йәшәнеләр. Буш ваҡыттарында киноға, концерттарға йөрөштөрҙөләр. Мәктәп йылдарындағы кеүек үк, гел бергә булдылар, бер ҡасан да айырылманылар. Йәше еткәс, Сәлимде һалдат хеҙмәтенә саҡырҙылар. Армиянан ҡайтҡас, туған-тыумасаларын, дуҫ-иштәрен йыйып, матур ғына итеп туй үткәрҙеләр. Туйҙан һуң, атай-инәйҙәре менән кәңәшләшеп, Себергә, Сорғот ҡалаһына, юл тоттолар. Тиҙ арала һәр ҡайһыһы үҙ күңеленә ятышлы эш тапты. Тәүге осорҙа нефтселәрҙең йәш ғаиләләр өсөн төҙөлгән дөйөм ятаҡта бер бүлмәлә көн иттеләр. Әҙме-күпме ваҡыт уҙғас, фатирлы ла булдылар. Яңы тыуған һәр көнгә шатланып, тормошто, кешеләрҙе, бөтә ғаләмде яратып йәшәй улар. Дөрөҫ, бығаса бер ҡасан да ауыҙ асып бер-береһенә яратыуҙары хаҡында әйткәндәре булманы. Бер-береһенә булған мөхәббәттәренең ни тиклем саф, ни тиклем тәрән икәнлеген күҙ ҡараштарынан күреп-белеп торҙолар. Ике бала үҫтерҙеләр. Улдары Камил менән ҡыҙҙары Камила, буй еткереп, һөнәрле булып, үҙ ояларын ҡорҙо. Шул уҡ ҡалала көн итәләр. Ял, байрам көндәрендә күмәкләшеп атай-инәй йортонда йыйылалар. Һирәк-һаяҡ булһа ла, бергәләшеп Башҡортостанға, тыуған ауылдарына ҡайтып әйләнәләр. Үҙҙәре лә, хаҡлы ялға сыҡҡас, Рәмиләнең ауылында йорт төҙөп, шунда күсеп ҡайтып йәшәргә ниәтләйҙәр. Маҡсаттарын ғәмәлгә ашырырға әллә ни күп ваҡыт та ҡалманы инде: киләһе йылда – ҡатыны, тағы бер нисә йылдан – үҙе лә пенсияға сығасаҡ. Ҡатыны менән икеһенең ҡулға-ҡул тотоношоп уҙғарған йылдарын иҫләп йөрөп, эш ваҡытының бөткәнен дә абайламаны Сәлим. Рәмилә хаҡлы: бик бәхетле улар! Уларҙыҡы кеүек бәхет хаҡында хыяллана ла алмаған парҙар барҙыр, моғайын. Өҫ кейемен алмаштырып, ҡайтырға сығырға йыйынып йөрөгәнендә Сәлим янына директорҙың сәркәтибе йүгереп килде: – Йәһәтерәк ҡабул итеү бүлмәһенә барығыҙ, – тип хәбәр һалды йәш кенә ҡыҙ. – Һеҙҙе телефонға саҡыралар. – Зинһар, эштән ҡайтышлай поликлиникаға һуғылығыҙ әле, – тип үтенде бер табип. – Һөйләшеп алырға кәрәк. Осрашыуҙы һис кисектерергә ярамай! Сәлим бер һүҙ ҙә ҡыҫтырып өлгөрмәне – телефон, табиптың трубканы һалып ҡуйыуын белдереп, «пип-пип» тип ҡабатлай башланы. Үҙенә шылтыратҡан табипты тауышынан таныны ир. Айрат Сабитов ине ул. Ҡалалағы бик күптәр кеүек үк, Башҡортостанда тыуып үҫкән. Сорғот халҡы араһында абруйы ҙур Айрат Сабир улының. Яҡшы белгес булғаны һәм кешелеклелеге өсөн ныҡ ихтирам итәләр уны. «Тиктәҫкә саҡырмаҫ, быға берәй етди сәбәп барҙыр», – тип уйлап, тура дауаханаға китте Сәлим. Ниңәлер йөрәге ғәҙәттәгенән йышыраҡ тибә башланы. Тотош булмышын ниндәйҙер һис аңлайышһыҙ тулҡынланыу солғап алды. Өҫтәүенә, аяҡтары ла үҙен тыңларға теләмәгән төҫлө. «Әллә бында кереп тормайыммы икән?» – тигән икеләнеү ҙә барлыҡҡа килде. Шулай ҙа үҙен тиҙ ҡулға алды. Сабитов ҡабул иткән бүлмәне эҙләп китте. Табип, нисек итеп һүҙ башларға белмәгәндәй, бер килке Сәлимгә иғтибарлы итеп текләп ултырҙы. Шунан: – Рәмилә ханым һеҙгә әйтмәүемде бик үтенгәйне, әммә был дөрөҫ булмаҫ тигән фекерҙәмен, – тип, һәр әйткән һүҙе үҙенә ныҡ ҡыйынлыҡ аша бирелгәндәй итеп, һөйләп алып китте ул. – Эш шунда: үткән аҙнала ҡатынығыҙ эшләгән төҙөлөш идаралығы хеҙмәткәрҙәре диспансер тикшереүе үткәйне. Рәмилә Илдар ҡыҙының күкрәгендә яман шеш барлығы асыҡланды. Бик күп ҡатын-ҡыҙ яфалана ул ауырыуҙан. Ваҡытында табипҡа мөрәжәғәт иткәндәр, дауаланып, шештән ҡотола ала. Әммә һеҙҙең ҡатынығыҙҙың сире ныҡ аҙған, һуңғы стадияға еткән. Ҡыҙғанысҡа ҡаршы, беҙ уға хәҙер бер нисек тә ярҙам итә алмайбыҙ...