– Тағы ла ҡал... бер аҙнаға? – Һин нимә? Былай ҙа оҙаҡ йөрөлдө. Йә эштән сығарып ташлар...
– Тағы ла ҡал... бер аҙнаға? – Һин нимә? Былай ҙа оҙаҡ йөрөлдө. Йә эштән сығарып ташларҙар. – Иҫең дә китмәһен. Миндә йәшә лә ҡуй, тип әйтмәйемме ни? Өйҙә ултырғың килмәһә, «һә» тигәнсе эш табам. – Магазиндамы? Сауҙа эшен енем һөймәй, йәнем тартмай. Унан килеп, гел һинең күҙеңә генә ҡарап торайыммы һуң? – Мин һиңә ситме инде? Студент йылдарында бергә йәшәп, бер табаҡтан ашап, бер эскәмйәлә лекциялар тыңлаған әхирәтем Fәлимә менән бер үк мәсьәләгә нисәнсе тапҡыр әйләнеп ҡайтабыҙ. Уртаҡ фекергә килә алмай, йәнә туҡтап ҡалабыҙ. Мин сәйемде ауыҙ бешерә-бешерә эсәм, ниңә ашығамдыр, үҙем дә аңламайым. – Һуңға ҡалмаҫһың. Хафаланма, яңы алты тулды. – Шулай ҙа иртәрәк ҡуҙғалыу яҡшы. Сумкамды кистән әҙерләп ҡуйғанмын. Кейер кейем ҡул осонда. Көҙгөгә барып, үҙемде аҙ-маҙ тәртипкә килтерҙем. Борсоуло йөҙөм үҙемә күптән оҡшамай. Ләкин был турала уйлағым килмәй. Диванда ултырып тынып ҡалабыҙ. Ваҡытлыса төйәк булған фатирҙан, әхирәтемдән айырылыу былай ҙа китек күңелемде болоҡһотоп ебәрҙе. – Ҙур рәхмәт, әхирәт. Һин булмаһаң, ни эшләр инем. – Асия, ҡунаҡ ашы – ҡара-ҡаршы инде. Үҙең миңә аҙ изгелек эшләнеңме? – Йә, Fәлимә, ҡуҙғалайыҡ, булмаһа. – Еңмешһең дә инде. Киттек, әйҙә. Әхирәтемдең сейә-ҡыҙыл машинаһы, ҡыҙып-йылынып, беҙҙе көтөп тора. Урамда хәрәкәт юҡ кимәлендә. Шунда уҡ «йәшел ут»ҡа эләгеп, тотҡарлыҡһыҙ автовокзалға еттек. Билет алырға ла сират юҡ. Бөтәһе лә ыңғай ғына килеп тора. Алдағы урындарҙың береһенә билет алдым. Киләсәк тормошом уңышлы булыр кеүек. Әхирәтемде оҙатырға ишек алдына сыҡтым. Әсе елле, һалҡын иртә. Килеп туҡтаған автобустарҙың тормоздары сыйылдай. Һалҡын һөйәккә үтеп киткән төҫлө. Fәлимә, муйынын куртка яғаһына йәшереп, мөлдөрәп ҡарай. Көслө ихтыярлы әхирәтемә хас түгел был, минең күңелдең йомшаҡ икәнен белеп, һаман үҙенекен ҡайырыуылыр. Мин уны ҡосаҡлайым, бер башҡа оҙон әхирәтемдең түшенә башымды төртөп тын ғына торам. – Йә, әхирәт, ҡайт инде. Рәхмәт бөтәһе өсөн дә. Әлегә хуш. Уның юл аша сығып, машинаһына ултырып китеүен ҡарап ҡалғандан һуң, вокзалға индем. Автобус ҡуҙғалырға ярты сәғәт бар әлегә. Һирәкләп кенә кешеләр кереп, билет алып китә. Беҙҙең яҡҡа ҡайтыусылар күп тойолмай. Гәзит һатып алып, ҡараштыра башланым. Яртыһын әртистәр тормошо биләй. Улар ғына донъя тотҡаһы тиерһең. Гәзитте сумкаға тығып ҡуям. Ниһайәт, ултырырға иғлан ителде. Эргәмдәге юлдашым бик оло кеше икән. Минән алда инеп, төпкө яҡтан урын алған. Күҙен йомоп, серемгә киткән төҫлө. Ниңәлер иғтибар итә ҡуйҙым: шәшке бүрек, һоро тун кейгән, затлылыҡ бөркөлөп торған бабай ине ул. Йөҙө бик йонсоу күренә. Билеттарҙы йәнә бер барлап алып, автобус ҡуҙғалып китте. Мин дә күҙҙәремде йомдом, психотерапия сеанстарында өйрәткәнсә, тәнемде йомшарттым. Ҡараңғы салон эсендә бәүелеп бара торғас, ныҡ ҡына йоҡлап киткәнмен. Шулай байтаҡ юл үтелде. Һиҙеүемсә, ҡуйы урман эсенән барабыҙ. Юлдың ауыр, бормалы, тығыҙ өлөшө. Һаман дөм- ҡараңғы. Ҡышҡы көн сәғәт ун тулмай яҡтырмай. Аҙ-маҙ юлға ҡарап алам да йәнә онотолам. Эргәмдә хәрәкәт һиҙеп, күҙемде астым. Бабай тынысһыҙлана ине. Уға һауа етмәй, тыны быуылып ғазаплана. Ауыҙын асып, күберәк һауа йоторға итә, тик бушҡа ғына көсәнә. – Ағай, ни булды? – Уның тун төймәләрен ашығып ысҡындырҙым, шарфын бушаттым. Ул көс-хәл менән түш кеҫәһенә ымлай. Ҡулымды тығып, кескәй шешәләге төймәне алып, ҡаптырып ебәрҙем. Һыуым бар ине, шуны йотторҙом. Күпмелер ваҡыттан һуң юлдашымдың тын алыуы яйланғандай булды. Ул күҙҙәре менән генә миңә рәхмәт белдерҙе. https://yaikrb.com/news/novosti/2026-10-21/f-resht-m-mine-t-skir-dayanova-4850246