ХИКӘЯЛӘР (РАССКАЗЫ)

https://max.ru/join/ATLxFZl_-u0U2L257uE5VS1B7yuCp9xmK-_nOrxfqgY Бергәләп ял итү — көч җыю һәм күңелне күтәрү өчен иң яхшы ысул 💯

Ниһаять, биш ел буена тик яткан колганың да эш күрсәтер сәгате сукты. Бер төртүдә ул алманы җиргә бәреп төшерде. Тәбзилә гәлсәргә кагылгандай, сак кына алманы кулына алды да Габделемнең төсе дип, күкрәгенә кысты. Борынына оҗмахтай татлы алма исе килеп бәрелде. Ризыкны иснәргә ярамаганлыгын белсә дә, ул аны борынына якынрак китереп, тагын бер кат иснәп карады. Тагын теге тәмле-татлы ис күкрәген ярып төшеп китте. Ирексездән, күзенә яшь бөртекләре тулды һәм алар әкрен генә алсу алма өстенә тәгәрәде. Гади генә күз яшьләре түгел, чарасызлыктан атылып чыккан күз яшьләре иде болар. – Габделем! Алмагачыңны җил-яңгырдан саклый алмаганым өчен, зинһар, гафу ит! Мине генә түгел, күршедәге Рузалимне дә гафу ит. Нәфесен тыя алмаганы өчен гафу ит. Яшьлек дуамаллыгы белән кылган хатасы өчен гафу ит. Яшь ш…

– Алай икә-ә-н, юкәдә икән чикләвек, – дип сузып кына әйтеп куйды Тәбзилә эшнең нидәлеген аңлап алуга. Шулай да уңай җавап бирергә ашыкмады. Карунлык кебек сыйфат аңа бөтенләй ят булса да, бу агачның алмалары бик тә кадерле иде шул аңа. Картының соңгы васыятен үтәргә була, фәкать шушы агачтан алма кайнатмасы кайнатасы, аңа кадәр аларның ныклап балланып беткәнен көтәсе бар иде. Шулчак Тәбзиләнең күз алдына корсагы борынына җитеп килгән Гөлчәчәк күршесе килеп басты. Авырлы кеше теләгәнен ашамаса, бала дүрт саны төгәл булмыйча туарга мөмкин дигәнне аның үзенең дә әллә ничә тапкырлар ишеткәне бар. «Әгәр шушы агачтан алма җыйдырмыйча чыгарып җибәреп, бала дүрт саны төгәл булмыйча туса? Әгәр дә шуңа күңелендә тамчы да кер һәм мәкер булмаган Тәбзилә гаепле булып куйса? Юк, юк, бара алмас Тәбзилә …

Тәбзилә алмаларга тагын бер кат сокланулы караш ташлады да: «Ярар, кайнатма ясау әллә кая качмас, алмалар тагын да ныграк баллана торсыннар әле» дип уйлап куйды һәм урыныннан торып, алмагачка якынрак килде. Уң кулы үзеннән-үзе алмалы ботакка таба үрелде. Ул үз-үзен белештермәстән, «Габделем», «Габделем төсе!» – дип, кытыршы кулы белән алмалы ботакны сак кына сыпырып алды. Күңеленнән генә тормыш юлдашын – Габделен исенә төшереп торучы бу агачка мул уңышлы озын гомер теләде. Тәбзилә бакчадан чыгып, өенә таба атлады. Шулчак урам капкасы шыгырдап ачылды да, аннан былт итеп каршы як күршедәге Рузалимнең биш яшьлек кара чутыр төсенә кергән малае йөгереп килеп керде һәм: – Якын әби, якын әби! Туктап тор әле, – дип, чак-чак тын алып, өенә кереп барган күрше әбисен туктатты. Аның артыннан малае кеб…

Алмалар алланганда (хикәя) Венера МӘҖИТОВА Ярата Тәбзилә алмалар алланган вакытны. Җаны-тәне белән ярата. Менә әле дә күңелендәге сагыш-борчуларын таратырга йортның урам якка караган тәрәзәләре каршындагы алма бакчасына таба атлады ул. Алма бакчасы дип, шул бер төп алмагач үсә инде ул бакчада. Быел, әнә, алмалары сырып тора. Алмалы ботаклары менә-менә шартлап сынар кебек. Таң атса, Тәбзилә, шул агачка карап, биш ел элек якты дөньядан киткән картын исенә төшереп моңая... Дөньяның бер әйбәте иде Габделе. Аның ышыгында җил-яңгырдан сакланып кына яшәде Тәбзилә. Аргамактай чабып кына үтте дә китте парлы гомерләре. Хәзер, әнә, бакчадагы бердәнбер алмагачтай ялгызы гына гомер кичерә. Көннәре дә, бер-берләренә охшап, хатирәләргә бирелебрәк үтә. Хәер, карт кешенең көне тагын ничек үтсен инде: эшкә-…

– Әнкәгез кая, балалар? – дип сорап куйды. – Бераз авырып тора, бүлмәсендә ул. Кан басымы белән интегә, – диде Бәхтияр, гафу үтенгәндәй. Табын артында тын гына утырдылар. Хәмит табындагы тәмледән-тәмле ризыкларны авызына да алмады. Кайнар ит шулпасына кашыгын да тыкмады. Бер чынаяк чәй сорап алды ул. – Коры чәй эчмә инде, әткәй, ризыкка үрел, – диде Бәхтияр, әтисен кыстап. «Ашавы да юк, карыны кысылып беткән икән», – дип уйлады ул, Хәмитне кызганып. – Әниегезне күрәсем килә, улым, янына керергә ярармы миңа? – дип сорады карт, уйламаганда. Бәхтияр әтисеннән моны көтмәгән иде. Барысы да бер-берсенә карашып алдылар. Күпне белгән Рухия, ике дә уйламыйча: – Ярый, ярый, – диде дә, каенанасы бүлмәсенең ишеген ачып, картны кертеп җибәрде һәм артыннан: – Әнкәй, каршы ал, әткәй кайтты, – диде. Мәрзи…