Кыз бай сәүдәгәргә кияүгә чыга. Байның киемнәр һәм тукымалар сата торган кибете бар икә...
Кыз бай сәүдәгәргә кияүгә чыга. Байның киемнәр һәм тукымалар сата торган кибете бар икән. Бу кеше бик саран булган. Беркөнне ул тавык сатып ала һәм хатынына кичке аш әзерләргә куша. Ашап утырганда, бер теләнче ишек шакый һәм ашарга сорый. Сәүдәгәр, бик нык ачуланып, теләнчене куып җибәрә. Теләнче, киткәндә: — Сине Аллаһ кичерсен, әфәндем, бик нык ашыйсым килмәсә, ишегеңне какмый идем, — ди. Сәүдәгәр теләнченең борын төбендә ишекне шап итеп ябып куя. Хатын, гаҗәпләнеп: — Нигә аңа тавыкның бер канатын булса да бирмәдең? — дип сорый. — Син нәрсә?! Теләнчегә бер канат биреп чыгарырга, мин акылдан язмаган бит әле, — дип җавап кайтара ир. Аптыраган хатын: — Бер җылы сүз генә әйтсәң дә була иде инде, — дип куя. Бераз вакытлар узганнан соң, байның кибете янып көлгә әйләнә, берни калмый. Өенә кайткач, хатынына: — Минем бөтен байлыгым янып бетте, берни калмады, мин хәзер хәерче, — ди. Хатыны, аны юатып: — Ул кадәр кайгырма әле, Аллаһы Тәгалә ярдәменнән ташламас, — дигәнгә, бай ачу итеп хатынын аерып җибәрә. — Атаң йортына кайт та Аллаһы Тәгалә ярдәмен көтеп утыр. Минем сине тәэмин итәргә малым җитәрлек түгел! — ди ул. Дөрестән дә, Аллаһы Тәгалә хатынны ташламый, ул юмарт, шәфкатьле, мәрхәмәтле кешегә кияүгә чыга. Менә бервакыт аларның, кичке аш ашап утырганда, ишекләрен кагалар. Теләнче ашарга сорый икән. Ире хатынына: — Ике тавыкның берсен бир, безгә берсе дә җитә бит. Аллаһы Тәгалә биргән нигъмәтне Аның мохтаҗ колына бирү саваплы гамәл булыр, — ди. Хатыны, сокланып: — Синнән дә юмартрак, шәфкатьлерәк Аллаһы Тәгалә генә, — ди. Хатын теләнчегә тавыкны бирә. Өстәл янына утыргач, күңеле тулып елый һәм: — Теләнче минем беренче ирем иде, — ди. Иренә аның хакында, аның саранлыгы хакында сөйли. Ире тыңлап тора да: — Әле генә безнең ишекне шакыган теләнче синең беренче ирең булса, теге вакыттагы теләнче мин идем бит, — ди...