Бервакыт Чаян Ташбакадан үзен елга аша чыгаруын үтенгән. Ташбака баш тарткан, ләкин Чая...
Бервакыт Чаян Ташбакадан үзен елга аша чыгаруын үтенгән. Ташбака баш тарткан, ләкин Чаян аны барыбер күндергән. Ярый, ярый, — диде Ташбака, килешеп, - тик син мине чакмаска сүз бир. Чаян сүз бирде. Шуннан соң Ташбака аны чалкан утырткан да елга аша йөзеп киткән. Чаян юл буе тыныч кына утыра, ләкин яр буенда ук ташбаканы авырттырып чаккан. Ничек оят түгел сиңа, Чаян? Син бит сүз бирдең! дип кычкырды Ташбака. Я, нәрсә соң? дип сорады ул салкын кан белән. Әйт әле, нигә син, минем холкымны белеп, мине елга аша алып барырга риза булдың? - Мин һәрвакыт һәркемгә ярдәм итәргә тырышам, минем табигатем шундый инде,-диде Ташбака. Синең табигатең-барысына да ярдәм итү, ә минеке — барысын да кызгану. Мин һәрвакыт эшләгәнне эшләдем! Нәтиҗә: мәҗбүри булмаган һәм намуссыз кешеләрне үз яныгызга якынайтсагыз, үпкәләмәгез һәм Зарланмагыз, әгәр алар сезне уңайсыз хәлгә куйсалар. Аларның табигате шундый. Әгәр кешедә шикләнәсез икән-аңардан ераграк торыгыз. Аны үз тормышыгызга һәм үз эшегезгә кертмәгез.