Юл төшләре күрәм бу арада...
Юл төшләре күрәм бу арада... Туган йортыбызны сагынам. Мәшәкатьләр юлга киртә куя, Тик очалмыйм, бушка кагынам. Ризык төшсә кайтып килермен дип, Юатам мин көндә үземне. Көтәсеңме, әнием, сабыр гына Тәрәзәдән алмый күзеңне? Ялгыз эчкэн чәйләреңнең бәлки Тапмыйсыңдыр тәмен кайчакта... Ашың пешкән, коймагың өстәлдә Көтә безне кайчан кайтсак та. Тәрәз төбендәге яраннарның Кипкән яфракларын җыясың, Үткәннәрне уйлап, моңсуланып, Күңел яраларын җуясың. Тулган айга карап, һәр балаңа Изге теләкләрне юллыйсың. Озын догаларны кабат укып, Иртә таңнан безне уйлыйсың. И, Ходаем, кайгы бирмә, дисең, Бәбкәйләрем исән булсыннар, Иңнәрендә фәрештәләр саклап, Йөргән юлларында уңсыннар. Безнең өчен сине яшәтсен, дип Мин дә ялбарамын Алладан. Ходай кушып, язган булса әгәр Күрешербез әле яңадан. Безнең өчен зинһар саклан, әнием, Үткәннәрне оныт, уйлама. Җир йөзендә иң кадерлебез син, Иң кирәге һәрбер балаңа. Изге теләкләрең, догаларың Кайтыр юлларымны яктырта. Сагышлы гармуның, моңлы җырың Туган өйгә җанымны тарта. Тик соңламыйк кына очрашуга. Бәгырьне телмәсен үкенү. Һич онытмыйк сабыр гына безне Әнинең сагынып көтүен. Глүсә Шакирова (Хомченко)