Хатынның кәкрәйгән гәүдәсе бераз турайгандай итте, ул акрын гына кулын күтәреп, сары йө...
Хатынның кәкрәйгән гәүдәсе бераз турайгандай итте, ул акрын гына кулын күтәреп, сары йөзенә төшкән чәчләрен сыпырды. Линар тәрәзә турысында асфальтта басып торса да, аның һушсыз күзләренә җан керүен, йөзенә нур кунуын йөрәге белән сизгән кебек булды. Үзе дәхатынга таба талпынып куйды. Кычкырып әйтергә базнат итмәсә дә, кипкән иреннәре гомерендә беренче кабат: «Әни!» – дип пышылдады. Тик хатынның йөзенә кунган бәхет нуры кинәт кенә шултиклем тирән кайгы, чарасызлык белән алышынды, әйтерсең, канаты сынган кош: бәләкәй гәүдә тагын да кечерәк калып бөреште, иңбашлары сәленде, күзләреннән шәп-шәп итеп яшьләр тәгәрәде. https://https://tulpar.info/articles/ch-chm-s-r/2026-08-09/g-l-mir-adi-kuyan-k-cht-n-che-roman-24-4774980
417 просмотров