Света аларның кечкенә «хрущевка»сын көлү, чыркылдау, ә аннары беркатлы балалар сораулар...
Света аларның кечкенә «хрущевка»сын көлү, чыркылдау, ә аннары беркатлы балалар сораулары белән тутырып үсте. Рафис барысын да эшләргә өйрәнде: биләүләргә, төерсез манный боткасы пешерергә, калын, бераз карлыккан тавыш белән булса да бишек җырларын җырларга. Лилия смена алдыннан йокысын туйдырсын дип, төннәрен кызы янында үткәрде. Күршеләренең кырын карашларына игътибар итмичә, колясканы горурланып ишек алды буйлап тәгәрәтте. «Карагыз, әткәй-тавык», – дип пышылдадылар алар. Аңа барыбер, бөтен дөньясы бер-берсе белән тоташып туры сызык хасил итүче ике ноктага кадәр тарайды: трамвай кабинасы һәм аны газизләре көтеп торган йорт. Ләкин Лилия иреннән ераклашкан кебек булды. Дөрес, теләсә-теләмәсә дә, ана вазифаларын төгәл үтәргә тырышты: ашатты, коендырды, киендерде. Тик аның балага карата булган мөнәсәбәтендә Рафиснеке шикелле назлы тойгы юк иде. Еш кына Рафис кухняда маташканда яки бала белән уйнаганда, ул сәгатьләр буе бер авыз сүз дәшми тора ала. «Эштә арыйсыңдыр, Лилиякәй», – ди Рафис, хатынын кочаклыйсы итеп. Лилия читкә тайпылмый, шул ук вакытта мондый иркәләүләргә җавап та кайтармый, сын шикелле хәрәкәтсез тора. Бервакыт, Светага биш яшь тулганда, Рафис эштән иртәрәк кайтты. Фатирга кергәч, аш бүлмәсендә акрын гына сөйләшкән тавыш ишетте. Лилия кем беләндер телефоннан сөйләшә иде – алар гаиләсендә сирәк очрый торган күренеш. –...Бүтән булдыра алмыйм. Түземлегем бетте. Һәр көн – спектакль кебек. Чит кыз, чит шәһәр, буа торган мәхәббәт... Ул мине артык кайгыртуы белән буа! Рафиснең эченә салкын йөгерде, ул, нишләргә дә белмичә, яртылаш ачык ишек янында катып калды. – Юк, ул начар кеше түгел. Артык яхшы. Ләкин бу минем тормыш түгел. Мин ул баланы алырга теләмәгән идем... Рафис үз дигәнендә торды. Ә мин... мин аларның икесенә карата да бернәрсә тоймыйм. Бары бушлык. Рафис, әкрен генә чигенеп, коридорга чыкты һәм, таш баскычка утырып, бер-бер артлы тәмәке көйрәтте. Куллары туктаусыз калтырый, хатынының сүзләре йөрәген тырмый: «Чит кыз. Бушлык...» Ул фатирга кергәндә, Лилия телефон трубкасын куйган иде инде. Йөзе тыныч, гадәти. – Бүген иртәрәк кайтырга булдыңмыни? – Аның тавышында бернинди борчылу да, дулкынлану да сизелмәде. – Әйе. Смена әрәм булды. Мин йөртә торган трамвайны техосмотрга алдылар. Ул хатынының нәрсәдер әйтүен, аңлашуын көткән иде, ләкин Лилия башын гына селкеп куйды да кухняга кереп китте. Кризис бер айдан соң башланды. Рафискә югары разряд һәм яңа маршрутка күчү мөмкинлеге тәкъдим иттеләр – уңайлырак график һәм хезмәт хакына өстәмә белән. Ул өенә канатланып, торт тотып – бәйрәм итәргә дип кайтып керде. Фатирда хаос хөкем сөрә. Идәндә Лилиянең шкафтан алынган әйберләре аунап ята. Үзе, чемоданын җыеп, тәрәзә янында басып тора. – Лилия? Ни булды? – диде ир, торт салынган пакетын өстәлгә куеп. Аларның күз карашлары очрашты. Лилиянең йөзе агарынган, ләкин кырыс иде. – Китәм, Рафис. Кичер. – Кая? Нигә? Озаккамы? – Бөтенләйгә. Кырымга. Анда бер ир-ат... танышым. Ул мине көтә. Рафис, берни аңламыйча, Лилиягә карап торды. – Без... Без бит гаилә. Безнең кызыбыз бар. Света... Кызның исемен ишеткәч, Лилиянең күзләрендә салкынлык чагылып китте. – Ул минем кызым түгел, Рафис, һәм беркайчан да минеке булмады. Мин тырышып карадым, чынлап тырыштым. Ләкин булдыра алмадым. Ул һәр карашы, һәр ымы белән минем үз тормышымның барып чыкмавын искә төшереп тора. Мин үз урынымда түгел. Рафис аңа таба атлады, аның күзләрендә нинди дә булса шик-шөбһә, үкенеч табарга тырышты. Ләкин бары тик салкын тәвәккәллек кенә күрде. – Ә мин? – дип пышылдады ул. – Мин нәрсә, синең өчен бөтенләй юкмы? – Син яхшы кеше, Рафис. Мин очраткан кешеләрнең иң яхшысы. Ләкин синең мәхәббәтең... ул шундый зур, шундый таләпчән. Ул минем үземә дә урын калдырмый. Син мине түгел, уйлап тапкан образны яратасың. Ә мин... мин үземне дә, сезне дә алдап арыдым. – Ул чемоданын кулына алды. – Мин аңа шалтыратмаячакмын, язмаячакмын. Кызыксынмыйм. Аның өчен – мин, минем өчен ул юк. Шулай яхшырак.