Майның кояшлы матур бер көнендә, зу-у-ур тартмага кечерәкләрен урнаштырып, анысын тагын...
Майның кояшлы матур бер көнендә, зу-у-ур тартмага кечерәкләрен урнаштырып, анысын тагын полиэтилен капка салып, ничек кирәк алай, Бөрелегә таба юл алды ул. «Правага укуны ашыктырырга кирәк. Гел болай йөреп булмас». Күтәренеп, трамвайдан төшүгә, теге капның бер тоткасы «шарт» итте дә өзелде дә куйды, тартмалар әздән генә җиргә капланмады. – Зараза-а-а! Бу – Тәнзиләнең иң яраткан сүзе. Әйбәт түгеллеген дә белә, югыйсә, нишләтәсең аны – ачу килгәндә атыла да чыга бит авыздан. Тегеләй итте, болай итеп карады, һич кенә дә җайлаштырып булмый тартмаларны: әле берсе, әле икенчесе авыша, ничә айлар тилмереп тәрбияләгән үсентеләре зыянлана күрмәсен, дип борчылып, тиргә батты. Ул арада электричкасының да борыны күренде. Аңа өлгермәсә, бетте баш! Утыр аннан өч сәгать буе, платформа саклап! – Каяле! Кояшта янган зур гына ике кул эреле-ваклы тартмачыкларны җитез генә кочагына җыеп, Тәнзиләгә бер генә сүз әйтте: – Киттек! «И-и-иии... Рәхмәт яугыры!» Калган тартмаларны үзе эләктереп, Тәнзилә аңа иярде. Алар вагонга килеп керүгә, ишекләр шапылдап ябылды. Кызый шунда гына «Киттек!»кә күтәрелеп карады. Утызлардан узган бер ир-ат икән. Күзләре очрашкач, теге «Киттек!» утыз ике тешен ялтыратып елмайды: – Кая барыш? Тәнзиләнең транспортта чит-ят ирләр белән сөйләшү гадәте юк иде. – Бөрелегә кадәр... Сүзләре әллә ничек шуып кына чыкты. – Чәчәкләр яратасың икән, – диде егет, үсентеләргә ишарәләп. Тартмаларны урнаштыргач, кара-каршы утырыштылар. Тәнзилә, үзенең сөйләшергә теләмәвен сиздереп, күзләрен тәрәзәгә төбәде. Әмма сөйләшергә туры килде... Бер тукталыш үттеләрме-юкмы, вагонга контролерлар килеп керде. Бакчага йөрисе булгач, айлык билет алу хәстәрен күргән иде Тәнзилә, билетын күрсәтеп, тәрәзәгә генә борылган иде, юлдашының сүзеннән дертләп куйды. – Минем билет анда... хатында, – диде егет, кызга ымлап. Тәнзилә телсез калды. Контролерның өлкәнрәге борылгач кына, иреннәрен көчкә кыймылдатты. – Нәрсә-ә-ә? Егет, бер дә исе китмичә: – Билетны әйтәм... синдә ич... – дип кабатлады. Билет тикшерүче Тәнзиләгә төбәлде. – Ирегезнең билетын... Рәхим итеп! – Нинди ир? Бумы? Мин аны – знать не знаю! Егет тагын утыз ике тешен балкытты: – Менә күрдегезме? Минем хатын шундый инде ул. Бераз гына үпкәләшсәк, «знать не знаю!» – ди башлый. Тәнзилә, күзләрен шарландырып, аңа акайды: – Между прочем, мин сезне бүген беренче мәртәбә күрәм! Егет рәхәтләнеп шаркылдады: – Беренче мәртәбә диме? Контролер Тәнзиләгә сынап карады: – Сез нәрсә? Әллә ирегезгә билет алмадыгызмы? Тәнзилә әздән генә елап җибәрмәде: – Ирем түгел ул минем! Ирем түгел! – Ирегезме, түгелме, анда минем эшем юк! Билетын күрсәтегез дә – вәссәлам! Тәнзилә бераз һушын җыйды: – Мин үз билетымны күрсәттем. Аныкын – аның үзеннән сорагыз! Егет авыр сулап куйды: – Бик күрсәтер идем дә... Әллә миңа җиңел дип беләсезме? Получканы тиененә кадәр сыдырып ала да... – Оятсы-ы-ыз... – диде кыз еламсырап. Шулчак янәшә утыргычтагы бер карчык телгә килде: – Менә шул-шул... Елап ышандыралар алар... Минем килен дә шулай! Балакаемның кесәсендә тәмәкелек тә акча калдырмый, кырып-себереп алып бетерә... Ә үзе: «Моны эшлә!», «Тегене эшлә!» – дип, өйрәтеп утырырга ярата-а-а-а... Тәнзиләгә сөзеп карады да ачуланып өстәп куйды: – Әйберләреңне күтәрткәндә, бик тату идең бит әле син дә! Нәрсә? Хәзер «ызнат низнай» дип утырган буласың! Тәнзилә монысына ук түзә алмады, елап ук җибәрде: – Белмим мин аны! Ирем түгел дим бит! Шау-шуга бер «эшләпәле» дә килеп кушылды: – Без яшь чакта тормышны ЗАГСтан башлый торган идек. Ә хәзер нәрсә? «Гражданский брак» дигән булалар да... Бүген – бергә, ә иртәгә – «знать не знаю!» – Ник торасың шуның белән? Дөньяда кызлар беткәнме! – дип чәрелдәде теге карчык. Егет тагын елмайды. – Яраткач, нишлим соң! Бер күрүдә гашыйк булдым бит! ...Вагондагы вакыйга Тәнзиләнең штраф түләве белән тәмамланды. Ул арада электричка Бөрелегә дә килеп җиткән иде. Егет җитез генә урыныннан сикереп торды, эреле-ваклы тартмаларны кочагына төяп чыгарга ашыкты. – Әйдә! Аптыраган-каушаган Тәнзилә аңа иярде.