кочаклашып диңгезне күзәтеп утыруларын күрде...
кочаклашып диңгезне күзәтеп утыруларын күрде... * * * Төне буе уйлар агышында бәргәләнеп чыкса, иртән үзен кая куярга белмәде Гүзәл. Бер киемнәрен җыя башлады, бер, ире күрмәсен дип, аларны кире шкафка тутырды. Урамга чыгыйк дип бәйләнгән улына да усал итеп бер карады гына. «Ни булды соң сиңа? – диде ир аптырап.– Сул аягыңнан тормагансыңдыр бит?» «Берни дә булмады», – дип җаваплады Гүзәл ягымлы булырга тырышып, ире янында бөтерелде, ашарга пешерергә тотынды. Сөйләшенгән вакытка санаулы минутлар калгач та шактый икеләнде әле хатын. Үзен өзелеп яраткан Фәнис хакында уйлады. Башка бу йортка әйләнеп кайта алмаячагы кызганыч иде. Күңеле дә әллә ничек кенә урыныннан купты. Тик дөп-дөп килгән йөрәге аны алга әйдәде. «Без урамда йөреп керәбез», – дип бәләкәй Тимурны җитәкләде дә кафе ягына ашыкты. – Без кая барабыз, әни? – диде малай тиз-тиз атлаган әнисе артыннан өлгерә алмыйча. – Минем паркта уйныйсым килә. – Уйнарсың, улым, туйганчы уйнарсың. Без синең белән хәзер сәяхәт итәргә китәбез. – Кая? – Анысы әлегә сер. – Озаккамы соң? – Бөтенләйгә. – Әйбәт! Ә әти нишләп өйдә калды? Ул кайчан килә? – Ул безнең белән бармый, улым. – Ничек инде? Бөтенләйгә китәбез, дисең бит. Ул үзе генә каламыни? – Әйе. Сине анда яңа әтиең көтеп тора. Ул сиңа күп итеп уенчыклар алып бирер, машинасына утыртып йөрер. – Миңа яңа әти кирәкми! Мин беркая да бармыйм! – Тынычлан, улым. Әнә теге зур машинаны күрәсеңме? Яңа әтиең сине шунда көтеп тора. Әйдә, кереп утырыйк, машинада сөйләшеп бетерербез. – Юк! Мин әтием янына киттем! – малай, әнисенең кулыннан ычкынып, юл аркылы кирегә йөгерде. Нәкъ шул вакыт светофорның яшел уты соңгы тапкыр күз кысты да, юлга машиналар ташкыны агылды. Гүзәл, үз-үзен белештермичә, юл уртасында бүленеп калган улы янына атылды. Шул мизгелдә нидер бәрелгән, тәгәрмәчләр чыелдаган тавышлар ишетелде. Ватык пыяла, көпчәк арасында яткан хатын, ничек кенә тырышса да, улын күрә алмады. Бары тик җан ачысы белән кычкырган: «Әни-и-и!» дигән тавышны ишетте дә бушлыкка очты... Бер бәйләм роза күтәреп сөйгәнен каршы алырга дип машинадан чыккан ир исә, тешен кысып, чәчәкләрне аяк астына ташлады. «Ашыгыч ярдәм» чакыртсалар да, күз яшьләренә буылып, әнисенең канлы чәчләрен сыйпаган нәни малайдан кала барысы да инде аның кирәк булмаячагын беләләр иде... ТӘМАМ.