Бердәнбер кызының «бернинди киләчәге булмаган урам малае» белән очрашуына үзенең бизнес...
Бердәнбер кызының «бернинди киләчәге булмаган урам малае» белән очрашуына үзенең бизнесын минем исемгә күчерергә җыенган әтием дә каршы иде. Әни исә бервакытта да аның сүзен җөпләүдән узмады. Шулай итеп, бөтен дөнья миңа каршы булса да (ул вакытта миңа нәкъ шулай тоела иде), Рамилем өчен генә яшәвемне дәвам иттем. Ул атналар буе югалып торганда, бергә үткән көннәрне искә төшереп юана идем. Белмим, бу күпме дәвам иткән булыр иде икән, бервакыт мин үземдә үзгәрешләр сизә башладым. Шикләнүләрем дөрес булып чыкты: больницадан миңа йөкле булуым хакында белешмә тоттырып чыгардылар. Мин шунда ук Рамилнең номерын җыйдым. «Мөһим сүзем бар», – дигәч, ул көлде генә. Шулай да тиз арада очрашырга сүз бирде. Ләкин минем «сөенечле хәбәр»ем аны куандырмады. Әти-әнигә каршы чыгып, аның белән гаилә корырга теләгем булу да салкын карашын үзгәртмәде. «Без әле яшь. Сиңа да, миңа да бала кирәк түгел. Бу ситуациядән чыгу юлы бер генә... Үзең белә торгансыңдыр, дөньяга бүген тумаган. Акчасын иртәгә табып китерермен...» – сөйләшү шуның белән тәмамланды. Күз яшьләре агыза башлавымны күреп, «шаһзадәм» тизрәк китү ягын карады. Шул вакытта минем ниләр кичерүемне күз алдына да китерә алмыйсың син, дустым. Унтугыз яшьлек кызның өстенә шундый йөк өеп куйсыннар әле! Рамилнең башка минем янга килмәячәге көн кебек ачык иде. Әти-әнигә сөйләргә йөрәгем җитмәде. Больницадан мине шәфкать туташы: «Бар, егетең белән тагын бер кат сөйләшеп кара. Аборт уен эш түгел, киләчәктә бөтенләй бала таба алмавың да бар», – дип куып чыгарды. Нишләргә, кая барып, кемнән ярдәм сорарга? Мин бу сорауларның берсенә дә җавап таба алмадым. Читлектәге кош сыман бәргәләндем. Ә вакыт синең кайгың барлыгы хакында уйламый да, көн артыннан көн үтә тора. Минем гөнаһсыз нарасыем да, үч иткән сыман, үзенең барлыгын сиздерергә ашыкты. Әлеге сернең әтигә ачылган көнен искә төшерсәм, хәзер дә эсселе-суыклы булып китәм. Ниләр генә әйтеп бетермәде ул миңа. Әйтерсең лә мин аның кызы түгел, ә кайдандыр ялгыш килеп эләккән «җилбәзәк, әшәке, тагын әлә нинди начар сыйфатларга ия булган адәм тәганәсе». Әйе, әйе, нәкъ шулай дип атады мине газиз әтием. Бу вакытта мин үз-үземне белештерерлек хәлдә түгел идем. Киенергә дә онытып, урамга атылдым. Шәһәрнең иң читендә урнашкан больницага юл тоттым мин. Әмма аборт ясарга инде соң иде. Ишек төбеннән китмичә: «Алайса, мин үзем дә үләм», – дип елагач, баланы таптырырга булдылар. Нинди авыртулар кичергәнемне, сөйләсәм дә, аңламассың, аңларга да язмасын. Шулай да иң авыры тәмуг газаплары кичереп үле бала тудыруы түгел, ә аны кулларыма тоттыргач булды. Шунда мин үземнең нәрсә эшләгәнемне төшендем. Үз кулларым белән газиз баламны үтердем бит мин!.. Алга таба ничек яшәргә, кемнән ярдәм сорарга?.. Куллар үзеннән-үзе Рамилнең телефон номерын җыйды. Әмма ул мине тыңларга да теләмәде. «Минем йөргән кызым бар, башка шалтыратма» – бу сүзләр минем болай да кан сауган йөрәгемне үтмәс пычак белән телгәләгән сыман булды. Кайдандыр бау табып, якындагы паркка киттем. Бу дөнья белән башка берни дә бәйләп тотмый иде инде мине. Үз-үзенә кул салучылар хакында ишеткәндә, ничек шулай эшләргә була инде, курыкмыйлар да микән, дип уйлый торган идем. Юк икән. Баудан элмәк ясаганда да, агачка үрмәләгәндә дә берни кичермәдем. Ничектер барысы да үзеннән-үзе килеп чыкты, әйтерсең, мине кемдер өйрәтеп торды. Әкренләп кенә күз алларым караңгыланды, барысы да бушлыкка очты... Алай җиңел генә китеп булмый икән бу каргышлы, гөнаһлы җир йөзеннән. Ак халатлы кешеләр янында уянып киткәч, җәннәткә эләккәнмен дип уйладым. Куандым да әле хәтта. Аллаһы Тәгалә сүзләремне ишеткән, гафу иткән, дип уйладым. Тик мин ялгышканмын. Җәннәт дигәнем хастаханә, ә фәрештәләр гап-гади медицина хезмәткәрләре булып чыкты. Инде җаным күкрәк читлегеннән очарга җыенган мәлдә, парк буйлап үтеп барган егетләр минем агачка асылган гәүдәмне күреп, ярдәм күрсәткәннәр. Аңыма китерә алмагач, ашыгыч ярдәм чакыртканнар. Озакламый бу хәбәрләр әти-әнигә дә барып ирешкән. Гаҗәпләнүемә каршы, әти миңа берни дә әйтмәде. Тавышын күтәрмичә,