...Үзен бик салкын канлы итеп күрсәтергә тырышса да, әлеге очрашу Гүзәлнең бөтен күңеле...
...Үзен бик салкын канлы итеп күрсәтергә тырышса да, әлеге очрашу Гүзәлнең бөтен күңелен актарып ташлады. Акылы белән ул әлеге очрашуның кирәк түгеллеген аңласа да, күңеле ымсынды. Ни өчен шул гомер үзенең барлыгын да белдермәгән Тимур аны эзләп табарга булган? Ни өчен теге вакытта ташлап киткән? Хәзер кайда, ничек яши? Ни өчен ул вакытта шулай кинәт кенә мәхәббәте сүрелгән? Ни өчен? Баш миендә бертуктаусыз әйләнгән әлеге сораулар Гүзәлне икенче көнне сөйләшенгән вакытта бәхетле вакытларында аларның күнегелгән ял итү урынына – шәһәр уртасындагы кафега юл тотарга әйдәде. Күңелендәгесен әйтеп салса, хисләренә нокта куярга җиңелрәк булыр кебек тоелды аңа. Тимур, нәкъ элеккеге вакытлардагыча, елмаеп һәм бер бәйләм роза чәчкәләре белән каршы алды аны. Тик йөзендә елмаю булса да, эченнән шактый каушавы сизелә иде. – Исәнме, Гүзәл! – дип басып каршы алды ул кызны. – Ә мин синең киләсеңне белдем. – Кайдан белдең инде син? – диде Гүзәл мыскыллы елмаеп. – Артымнан шымчылар җибәрмәгәнсеңдер бит? – Күңелем шулай сизенде. Рәхим итеп утыр. – Ярар. Төче телләнеп торырга минем вакытым юк. Теләгәнеңне әйт тә, таралышыйк. – Мин сине аңлыйм, Гүзәл. Салкын сөйләшүең белән дә килешәм. – Рәхмәт инде. Юлда әллә ничә сорау әзерләп килсә дә, никтер сүзләре бәйләнмәде Гүзәлнең. – Беләсеңме, мин бу очрашуны бик озак көттем. Гафу итә алмаячагыңны белсәм дә, сине күреп сөйләшәсем, барысын да аңлатасым килде. Син мине тормышыңнан сызып ташлагансыңдыр инде. Минем ниләр кичерүем, ничек яшәвем кызыксындырмый торгандыр. Синең үз тормышың, гаиләң, улың... – ир, алга таба ни әйтергә теләгәнен оныткандай, төртелеп калды. – Синеңчә, мин гомерем буе ялгызым гына сине көтеп яшәргә тиеш идеммени? Нәрсә, «шәп кәләшең» ташладымы әллә үзеңне? – Гүзәлнең тавышында ачу катыш нәфрәт чагылып үтте. – Тормышым бик буталчык булып чыкты минем, Гүзәл. Башка хатын белән гомер итсәм дә, гомерем буе сине уйлап яшәдем. Өйләнеп бер ел үткәннән соң, сагышыма чыдый алмыйча, сине эзләп табарга булдым. Әмма дусларыңнан синең тиздән туең булачагы хакында ишеттем. Туй көнне дә килдем мин син яшәгән фатир янына. Сине күреп сөйләшергә, йөрәгемне ачып салырга теләдем. Тик булачак ирең белән бергә көлешеп баруыгызны күргәч, кире уйладым. Сезнең бәхеткә кул сузарга хакым юклыгын аңладым. – Ә нигә дип хәзер минем тормышым белән кызыксынырга булдың инде син? Хатының өеңнән куып чыгармагандыр бит? – Ә син бер дә үзгәрмәгәнсең, Гүзәл, – ир гүя кызның усал сүзләрен ишетмәде дә. – Тыштан усал булып күренергә тырышсаң да, күңелеңнән нур бөркелә. Юк, хатыным куып чыгармады мине. Башкача бергә яши алмаячагыбызны аңлап, аерылышырга булдык. Күңелләрдә бер-береңә карата мәхәббәт булмаганда, бергә яшәве бик авыр икән ул, ай-һай авыр икән. Мин бит аңа яратып өйләнмәдем. Аны да бары тик минем байлыгым, машина, фатир гына кызыксындырды. Ә байлык, кем әйтмешли, бер айлык кына ул. Күңел бушлыгын акча белән генә тутырып булмый. – Яратмагач, нигә өйләндең соң? – Баядан бирле нәкъ менә шул хакта сөйләмәкче булам да инде мин сиңа. Авыр булса да, барысын да сөйлисем килә... – Тимур карашын читкә төбәп, Төркиядә булган хәлләр, Алсуның янаулары, ясалма туй хакында сөйләде. – Сиңа барысын да ачып салсам да, ул вакытта син мине аңлый һәм кичерә алмас идең. Үземнең дөрес эшләмәвемне аңласам да, ничектер көчсезләнеп калдым мин ул вакытта. Бәхетемне җимерергә омтылучыларга каршы тора алмадым. Шуның өчен үз бәхетем белән түләдем. – Хатының белән ни өчен аерылышуың аңлашыла. Ә бала? Сиңа ул кызганыч түгелме? – Кызганыч иде... ул хәзер юк инде. Узган ел бу дөньядан китте. Алсу белән дә бары тик кызым хакына гына яшәдем мин. Ә хәзер безне берни дә бәйләми. – Гафу ит, белмәдем, – Гүзәлнең тавышы йомшарды. – Авырдымыни?