Озак кына авыл читендәге автобус тукталышында басып торды. Кая китәргә? Кире Чаллыгамы?...
Озак кына авыл читендәге автобус тукталышында басып торды. Кая китәргә? Кире Чаллыгамы? Юк! Үз гаебеңне таныган кебек, башыңны иеп кире кайтырга оят. Каядыр, аны беркем дә белмәгән җиргә барырга кирәк. Анда ул барысын да өр-яңадан башлый алачак! Чиләбе. Әтисенең яшьлеге узган шәһәр. Татарстаннан ерак. Үткәннәрдән ерак... Ләкин башта барыбер Чаллыга бармыйча булмый... Ярты сәгать чамасы вакыт үтүгә килеп җиткән автобус аны утыртып кузгалып киткәч, аны өеннән, әтисеннән, элекке тормышыннан алып киткәч, ул еламады. Тәрәзәдән кырларга, урманнарга, юл читендәге чит авылларга карап барды. Күкрәгендә таш кебек салкын һәм авыр бушлык иде. Света рюкзагыннан әтисенең таушалып беткән көндәлек дәфтәрен чыгарды һәм чын-чынлап кадерле, тормышында булган иң кыйммәт нәрсәләр белән бәйли торган бердәнбер җеп кебек, аны күкрәгенә кысты. Аның яңа тормышы хыянәттән башланды. Хәзер инде ул үзенең юлын үзе генә эзләргә тиеш, юлда аны җылытырга тиешле әтисенең мәхәббәте белән. *** Чаллы вокзалына килеп туктадылар. Алгы рәттә утырган Света автобустан беренче булып төште. Төште дә берара уйланып торды: дөрес эшлиме, ерак калага китеп ялгышмыймы? Салондагы халык кайсы кай тарафка таралышып беткәч, ныклы фикергә килеп, тимер юл вокзалына таба юнәлде. Акчасы плацкарт вагонга гына җитәрлек булып чыкты. Ләкин бу гына инде аны үз алдына куйган максатыннан кире кайтара алмый иде. Барып җиткәч күз күрер, җае чыкмый калмас, дип, билет алып, поездга таба китте. Плацкарт вагон Светаны арзанлы тәмәке һәм пешкән кабыклы бәрәңге исе белән каршы алды. Ул тәрәзә янындагы урынына утырып, иң кадерле әйберсен – әтисенең көндәлеге һәм алмаш блузкалары салынган рюкзагын күкрәгенә кысты. Поезд кузгалды, һәм Чаллыдан аерган һәр километр саен кызның күңелендә сәер бушлык үсә барды. Курку да, сагыну да түгел – мөгаен, билгесезлек хиседер. Ул бит үзен бөтен таныш-белешләреннән, никадәр генә зәгыйфь булмасын, тамырларыннан аерып алды. Күңелендә ана хыянәтеннән калган яра эзе һәм әтисенең өрсәң дә өзелергә генә торган пәрәвездәй мәхәббәт җебе генә калды. *** Чиләбе Светаны кырыс көзге җил һәм зур шәһәрнең битарафлыгы белән каршы алды. Беренче төнне ул, җәмәгать тәртибен саклаучы милиция хезмәткәре ягына карамаска тырышып, вокзалда үткәрде. Аннары соңгы акчасына бер атнага эшчеләр тулай торагына урнашты. Караңгы, диварына, урын-җирләргә кәбестә ашы исе сеңгән сигез кешелек бүлмә иде ул. Иртән эш эзләргә кереште. Беркая да теркәлмәгән, аерым һөнәре булмаган кыз шәһәр өчен беркем дә түгел. Дистәгә якын ашханәгә, кибеткә, фабрикага сугылды. Һәркайда баш кына селкеделәр. Кемгә генә мөрәҗәгать итмәсен, «Сиңа башта ПТУга керергә иде, кызыкай. Яки берәр кайда теркәлгән паспорт алып кил» дигән сүз генә ишетте. Эзләнә торгач, ахыр чиктә, аны хастаханәгә санитарка итеп алдылар. Кайчандыр әнисе башкарган эшкә. Язмыш шаяруы?... Бик авыр, пычрак эш. Ләкин Света һич кенә дә җирәнмәде, бу эш аның өчен коткаручы саламга тиң иде. Һәрхәлдә, беренче чорда. Сменадан соң аркасы, куллары сызласа да, яшьрәкләр белән бер партада утырганда үзен карт һәм тормыштан арыган кеше итеп тойса да, кичке мәктәпкә йөрде. Чөнки алга таба үсү өчен укырга, аттестат алырга кирәк иде. Төннәрен, тулай торакның тонык лампа яктысында Света әтисенең көндәлеген кат-кат укырга яратты. «Бүген Света беренче тапкыр «әти» диде. «Тя-тя» түгел, ә нәкъ менә «әти» диде. Ап-ачык итеп. Мин акылдан шашкан кебек рәхәтләнеп көлдем, аның кулларыннан тотып бүлмә буйлап әйләндереп йөрттем...» Ул көндәлекне мендәр астына яшереп йокларга күнекте. Төшендә аңа һәрвакыт ул – көчле, яшь, сәламәт, көләч йөзле әтисе керә. Гафу итүен үтенә. Саклый, яклый алмавы өчен кичерүен сорый. Света әтисенә бер дә хат язмады. Хатлар Мөнирә кулына килеп эләгер дип, әтисенең кәефе кырылыр да өянәге тагын кузгалыр дип курыкты. Тик уйларында гына көн дә аның белән сөйләште, үзенең кечкенә генә җиңүләре турында сөйләде: «Урнаштым, әти. Беренче тапкыр хезмәт хакы бирделәр. Унынчы сыйныфка күчтем...»