Боларны укыганда Света әкрен генә елады. Бу юллар – дәлил: ул һич кенә дә йөк түгел! Ан...
Боларны укыганда Света әкрен генә елады. Бу юллар – дәлил: ул һич кенә дә йөк түгел! Аның тормышының бәясе һәм мәгънәсе бар – аны әтисе ярата, ул әтисенә кирәк! Ә беркөнне кичкырын көтмәгәндә сарайга Мөнирә килеп керде һәм Светаның көндәлек укуын күреп алды. Аның күзләрендә усал тантана чагылып китте. «Әһә! Нинди карак булып үскән бит әле! Кеше әйберләрендә казынырга остарып киткән!» дигән сүзләр белән Света кулыннан көндәлек дәфтәрен тартып алды. – Минем әтинеке ул! Миңа рөхсәт итте! – дип ялганларга тырышып карады Света, коты чыгып, һәм сикереп торды. – Алдыйсың бит, кызый! Ул андый әйберләрне утка бирмәс! Бу бит утка ягарга дип ташланган чүп-чар. Кара, селәгәен агызып торган була! Мөнирә дәфтәрне почмактагы чүпрәк-чапрак өеменә ыргытты. – Монда бүтән күземә күренәсе булма! Бар, бәрәңге чистарт! Кара аны, чип-чиста булсын! ...Ул көнне кичке аш вакытында Рафис аеруча агарынган кыяфәттә иде, өйдәгеләргә бер сүз дә дәшмәде, ризыкка бөтенләй кагылмады диярлек. – Рафис, бераз капкалап утыр ичмасам, – диде Мөнирә, моңарчы үзенә хас булмаган кайгыртучанлык белән, – бөтенләй хәлең беткән бит. Ә без кемгә өмет итәргә тиеш? Ул Светага күз ташлады. – Синнән башка беркемдә дә өмет юк. Света, битләре буйлап хыянәтче күз яшьләре тәгәрәгәнен сизеп, карашын сүзсез генә тәлинкәсенә күчерде. Ул Мөнирәне сатмады. Әтисенең кәефен төшермәскә булды. Берничә көннән Рафиснең хәле бөтенләй начарланды. Район үзәгеннән табиб чакырттылар. Тегесе берара ык-мык килеп торганнан соң карар чыгарды: – Тынычлык, Рафис әфәнде, бары тик тынычлык кирәк! Бер нәрсә эшләмәскә, организмга авырлык китермәскә! Йөрәгегез шаярмый. Табиб чыгып киткәндә Мөнирә ишекне шапылдатып ябып калды, тәрәзә пыялалары зыңгырдап куйды. – Менә килеп тә җиттек! – дип кычкырды ул әтисенең ятагы янында аптырап басып торган Светага каш астыннан гына сөзеп карап. – Хәзер барысы да минем җилкәдә! Синең таушалган атаң да, син әрәмтамак та! Ул, менә-менә һөҗүмгә ташланырга торган эт кыяфәтендә, кызның каршына ук килеп басты да күзләрен акайтып: – Ишетсен колагың, иртәгәдән үзеңә эш эзлисең! – дип кычкырды. – Колхозда эшче куллар кирәк. Яки шәһәрдә, фермада. Сине һаман да иркәләп, ашатып ятарга җыенмыйм. Аңладыңмы? Син минем өчен беркем түгел, чит кан – үзең өчен үзең түлә! Мөнирәнең кычкыруыннан кызның колаклары чыңлый башлады. Света, бер адым артка чигенеп, ишек яңагына килеп терәлде. «Чит кан». Бу таныш сүзләр аның бәгырен теләсә нинди шелтәдән дә ныграк яндыра иде. Ул төнне Света йокламады. Салкынча ян бүлмәдә, тәрәзәне бөтенләй диярлек каплаган боз бизәкләрен карап утырды. Дивар артында әтисенең әледән-әле авыр йөткерүен ишетеп, аңа берничек тә ярдәм итә алмавын яхшы аңлап, гарьлегеннән елады да елады. «Яхшы аңлыйм, минем аның янында булуым аны үтерә. Ул бит Мөнирә апа белән минем арада күпер булырга, мине сакларга тырыша. Ә моңа көче инде юк. Мөнирә апа хаклы. Мин – чит кеше. Артык авыз. Авыру кеше өчен йөк». Иртән Мөнирәне аш бүлмәсендә ялгызын гына күргәч, Света аның янына килде. Тавышы калтыранмады. – Мин китәм. Шәһәргә. Эшкә керәм. Бу сүзләр, билгеле, ялган иде, ләкин ышандырырлык яңгырады. Мөнирә Светага борылып та карамады, плитәдә быгыр-быгыр кайнаучы балык шулпасын болгатуын белде. – Ниһаять, барып җитте моңа! Тик кара аны, атаңның миен черетәсе булма. Үзем шундый карарга килдем, диген. Юкса хәле тагын начарланыр. Света йодрыкларын кысып башын иде. Юлга җыену озакка сузылмады. Таушалган иске рюкзагына кыз берничә шәхси әйберсен, әтисенең фотосын һәм көндәлек дәфтәрен салды – ул аны чүпрәк-чапрак арасыннан алып яшергән иде. Пычрак, таушала башлаган, тышлыгы ертылган булса да... Ул әтисе янына керде. Рафис йокымсырый, ярым караңгыда йөзе бик йончыган, карт кебек күренә. Света аның кытыршы һәм дару исе аңкып торган яңагыннан үпте. – Мин сине яратам, әти, – дип пышылдады ул, – гафу ит мине...