Руслан бу хәлне көтмәгән иде. Ул, тигезлеген югалтып, артына утырды. Аннан, әкрен генә ...
Руслан бу хәлне көтмәгән иде. Ул, тигезлеген югалтып, артына утырды. Аннан, әкрен генә торып, як-ягына каранып, өс-башын рәтләде дә күкрәгендә Светлананың туфлие эзеннән калган тузанны кагып төшерде. «Ярар, карарбыз», – дип уйлап куйды ул. Аның күңелендә Светланадан үч алу планы уяна башлады. «Маринаны бирерсең, бирмәсәң, син миңа алдагы тормышымны рәтләп җибәрер өчен акча түләрсең! Бүгенге тормышыңнан коры каласың килмәс. Ә менә моны мин сиңа оештырам», – диде Руслан үзенә үзе, инде ерагаеп баручы Светланага карап. Ул беразга баскан урынында таптанып торды да, берни дә уйлап бетерә алмыйча, якындагы эскәмиягә килеп утырды. Үзе уйлавынча, аның башында менә дигән план өлгерде. Ләкин аны ничек башкарып чыгарга? Хәзер аның бөтен дөньясы шул планын тормышка ашыруга чумган иде. «Иң яхшысы – фотомонтаж ясау» дигән карарга килде ул. Каян табарга әйбәт кенә фотограф? Озак кына уйлый торгач, моннан өч еллап элек булган хәл исенә төште. Ул чагында алар яңа хастаханә ачтылар. Ачу тантанасы, фотога төшерелеп, редакцияләргә һәм Сәламәтлек саклау министрлыгына китәргә тиеш иде. Кызыл лентаны Александр Петрович белән баш табиб Мөршидә апа кисте. Соңыннан оештырылган банкет вакытында очраклы гына фотограф белән Мөршидә апаның сөйләшүләре колагына чалынды. Мөршидә апа әйтүенчә, аның гәүдәсе матур чыкмаган, һәм ул фотографтан гәүдәсен үзгәртергә кушты. Аның Министрлыкта килбәтсез күренәсе килмәде. Ә тегесе, була ул, дип кенә җавап бирде. Чынлап та, газета битләрендә килбәтсез Мөршидә түгел, ә урта яшьләрдәге чибәр генә Мөршидә тасма кисте. Фотографны Руслан якыннан белмәсә дә, очрашкан чакларында аның белән исәнләшеп йөри иде. Ул эскәмиясеннән торды да кулындагы сәгатенә карады. Вакыт әле бик соң түгел. Буш кул белән күреп булмас аны, майламыйча таба да купмый дип, Руслан, кибеткә кереп, бер коньяк алды һәм фотограф Салаватны эзләп, аның өенә китте. Өстәлдә коньяк һәм капкаларга тәмле ризыклар булгач, сүз бик тиз оешты. Светлана өенә кайтып җиткәнче тынычлана алмады. «Нинди матур кич иде, бөтен күңелне бозып ташлады. Әле аның белән булган вакыйгаларны гына искә алып атлый идем, кабахәт җан», – дип уйлады ул. Күргәннәреннән Марина бөтенләй аптырап калды. Ул әнисенең теге кешедән качып, кызу гына атлавына өлгерә алмыйча, кулыннан җитәкләгән килеш, сөйрәлеп дип әйтерлек артыннан йөгерә. Аның башында теге абыйның әйткән сүзләре бутала. «Ул мине «кызым», ди. Кызымны миңа бир», – дип, әнидән мине үзенә алырга сорый. Мин беркая да бармыйм! Әби яныннан китмим! Мин әбине күбрәк яратам, әнине сагындым гына. Ул озакламый мине тагын калдырып китеп барачак. Ярар инде, аның анда кызы бар бит!» Өйләренә кайтып җитүгә, Марина урамдагы хәлләрне, әнисе күрмәгәндә, әбисенә сөйләп бирде. – Әби, без әни белән урамнан барганда, каршыга бер абый чыкты. Әни куркып калды. Ул, аны күргәч, куркуыннан минем кулымны бик каты итеп кысып куйды, мин чүт кенә кычкырып җибәрмәдем. Әни белән алар әрепләшеп алдылар. Шул вакытта ул миңа, «кызым», дип, мине тотарга уйлаган иде, мин куркуымнан әниемнең итәге астына кереп качтым. Әле мине үзенә бирергә куша. Әни бирсә дә, мин аңа бармыйм! Әни, мин кызымны беркемгә дә бирмим, дип, аны тибеп очырды. Ул җирдә әвәләнеп ятканда, без аннан качып котылдык. Әби, ул минем әти түгел бит! Минем әтием юк! Әнием белән әбием, аннан соң бабам гына бар. Шулай бит, әбием! – Марина әбисенә елыша төшеп, аны үбеп куйды. Әбисе оныгының сүзләреннән бернәрсә аңламаса да җөпләп куйды. – Кызым, курыкма, әниең сине беркемгә дә бирмәс! Ул синең әтиең түгел, ә начар абый! – Әбисе Маринаны кочагына кысты. – Син бит безнең бердәнберебез! – дип пышылдады аның иреннәре. * * * Агрофирмада кылны урталай бүләрлек печән өсте булса да, Фирүзә, Светлананың кайтуын ишетүгә, районга ашыкты. Ул башта авыл хуҗалыгын үзгәртеп кору программасы буенча төзелгән планын Александр Петровичка күрсәтте.