урамда йөрүче парларның иң бәхетлесе дип санады. Әйе, ничек ялгышкан икән! Светлана бу ...
урамда йөрүче парларның иң бәхетлесе дип санады. Әйе, ничек ялгышкан икән! Светлана бу минутларда яшьлектә бер генә була торган шашкын мәхәббәтенең, зиһенен тарайтып, күңел күзен сукырайтуын аңлый алмаган. Шулай уйга батып барганда, аңа кемдер эндәшкән кебек тоелды. – Светлана, тукта әле! Исәнме! – Аңа артыннан таныш тавыш ишетелде. Ул бу тавышны йөзәрләгән кеше арасыннан да танып алыр иде. Йөрәге жу итеп китте. Ул, үзен белештермәстән, аны җитәкләгән Маринасының кулын авырттырып кысып куйды. Бала, барган җиреннән туктап калып, әнисенә күтәрелеп карады. Аның күзләренә, чыраена курку катыш гаҗәпләнү чыккан иде. Алар янына ыспай гына киенгән бер абый килеп туктады. – Син нәрсә, Светлана, инде мине танымыйсың да, ахры. Хәер, танымассың да! Син бит хәзер, бай кияүгә чыгып, Мәскәүдә яшисең. Хәтта кызыңны күрергә дә сирәк кайтасың. Ә Марина, әти-әнисе була торып, әбисе белән яши! Шулаймы, кызым? – дип, ул Маринаның аркасыннан сыйпап куярга омтылды. Марина, аңа таба сузылган куллардан куркып, әнисенең артына чыгып, аның ботларына яшеренде һәм, берни дә аңламыйча, чит кешегә карап калды. «Нинди абый ул, нигә миңа тия? – дип уйлады кыз. – Әле, кызым, диеп эндәшә, болай усал да кебек түгел». Марина, үзенең уйларында бөтенләй буталып, әнисенә күтәрелеп карады. Аның күзләре һәм йөзе усал иде. – Сиңа нәрсә кирәк? Әтисе шундый булганы өчен, әбисе белән тора! – Светлананың Русланны гаепләп әйткән соңгы сүзләре, моңарчы ирнең күңелендә яшәгән җылы хатирәләрен туздырып, күңеленә боз сөңгесе белән кадаган кебек булды. – Синең кебек ата күкеләрнең күбәюләре аркасында, илдә сугыш заманнарыннан да күбрәк ташландык бала хәзер! Минем кызым, Аллага шөкер, тулы гаилә белән яши! Аның бар нәрсәсе бар! Ә менә синең икенче кызыңның тормышы ничектер? Мин аның әнисен күрдем. Озакламый аңа ярдәм итәчәкмен, чөнки без икебез дә сукыр мәхәббәтебез аркасында алданганбыз! – диде Светлана ачу белән берни дә булмагандай карап торучы Русланга. – Син, Светлана, мине гаепләмә! Үзең миңа тагылдың. Синеңчә генә булырга тиеш дип уйладың. Әйе, ләкин ялгыштың! Синең ялгышуыңда мин гаепле түгел! Ә менә Марина әтисез үсә. Светлана, тыңла әле мине! – дип, Руслан аның кулларыннан алмакчы булды. Ләкин хатын, кулларын кызының иңбашына куеп, аның белән артка чигенде. – Курыкма инде, мин сиңа тимим! Син кызым турында гаеплисең. Әйе, мин аның законлы әтисе! Шуңа күрә дә сиңа бер үтенечем бар. Бир син миңа кызымны?! Инде синең хәзер икенче ирең бар. Аннан икенче кызың да бар. Марина сиңа йөк кенә! Мин дә хәзер икенче хатынга өйләндем. Ул мине бик хөрмәт итә. Ләкин ул бала таба алмый. Марина безнең икебез өчен дә зур шатлык кына булачак! Кире какма! Шулай барыбыз өчен дә әйбәт кенә булыр! – Руслан үз сүзен ышанычлы, нык һәм азрак күтәренке күңел белән әйтте. Ул үзенең сүзләренә шулхәтле ышанды, инде Светлана аның тәкъдименә рәхәтләнеп ризалашыр дип, кабат ике кулын сузып, Марина каршына чүгәләде. – Әйеме, кызым! – дип, аны кочаклап, кулына алырга уйлады. Русланның аның йөрәгенә тоз салып сөйләгән сүзләреннән һәм күңелендәге киеренкелектән Светлананың бөтен гәүдәсе калтырана башлады. Ул, үзе дә сизмәстән, аның өчен бу абыйның аңламаган сүзләреннән аптырап аңа карап торучы кызын үзенә таба тагын да елыштыра төште. Русланның һәр сүзеннән Светлананың аңа карата нәфрәте арта барды. Инде ул кабат Маринага үрелгәч, аның күңелендәге ачуы, давылдагы җил өермәсе кебек, тышка бәреп чыкты. – Ычкын моннан, кабахәт! Мин сине бу хәтле үк начар кешедер дип уйламаган идем. Кеше бүтәннәр турында начар уйласа, ул үзе уйлаган кешесеннән мең тапкыр начаррак! Чөнки, начарлыкны үзе эшли алганга күрә, башкалар да начарлык эшлиләр дип ышана. Мин сиңа беркайчан да кызымны бирмим. Син беркайчан да аның әтисе булмадың! – Светлана, Маринаны артына алып, кызына иелгән Русланга тибеп җибәрде һәм тиз генә Маринаны җитәкләп йөгереп китеп барды.