Ул беравыкка əллə нишлəп оялып, югалып киткəндəй булды.
Ул беравыкка əллə нишлəп оялып, югалып киткəндəй булды. Аннары тиз генə үзен кулга алып: – Шуңа ышандыңмы?! Ул бит үз... Үзе мине эзлəп килеп керде. Хатын-кызны кыйнап куып чыгарырга идемени?! Син бит мине белəсең... Бернəрсə дə булмады... – диде. – Ялгышасың! Мин сине белмəгəнмен дə, моннан соң белергə телəмим дə! Яратмыйм да.. (Ахыры бар.)
492 просмотров