– Марка, сер булмаса әйт әле, «стрелка» вакытында нишләп үзебезнекеләргә корал күтәрдең...
– Марка, сер булмаса әйт әле, «стрелка» вакытында нишләп үзебезнекеләргә корал күтәрдең, ник Косойны атып ектың, ә? – дип сорады. Марат, башын күтәреп, Артёмга текәлде. Аның ирен читләреннән мыскыллы елмаю чагылып үткәндәй булды. Ха, менә нәрсәне беләсең килгән икән, дип уйлады ул. Акылың котмы?... Милиция капитаны Саттаров Гомәрне үлемнән коткардым, шулай итеп, аңа булган бурычымны түләдем, дип әйтеп утырмас бит инде бу хөрәсәнгә. Гомумән, ни өчен әле ул отчёт биреп торырга тиеш?! Милиция бүлекчәсендә сорау алучы түгел лә. Тотсыннар учлап!... Шуңа да ул, Артёмның соравын җавапсыз калдырып, үзе сорау бирде: – Минем кайда качып ятканымны белгәч, нишләп Женяга әйтмәдең соң? – дип сорап куйды. – Женяга да, Васяга да җиткерергә иде. «Задание»не яхшы үтәгән өчен буш калдырмаслар иде әле үзеңне. – Дөресен генә әйткәндә, туйдым мин алардан, – диде Артём. Аның ашыкмыйча, озаклап сөйләргә җыенганы сизелеп тора иде. – Кулак та, аның һәр сүзенә биергә әзер торган Женя да туйдырды. Без алар өчен беркем дә түгел. Вася соңгы вакыт та бөтенләй борзить итә башлады. Кеше кулы белән ут тотарга ярата. Егетләрне иткә симертелүче сарыклар урынына да күрми. Кирәксә дә, кирәкмәсә дә, төркемнәр арасындагы «разборка»ларга, бәрелешләргә иң беренче безне җибәрә. Төлке шикелле хәйләкәр ул, каян сизенә диген, үзе беркайчан да ядрә астына башын тыкмас. Янәшәсендә «айт» дигәнгә «тайт» дип торучылар булганда, нишләп тормышын куркыныч астына куйсын? Шуның аркасында дөнья бәясе егетләр башларын сала. Тамерланлылар белән «стрелка»га баргач та, сөйләшергә үзе чыкмаган бит. «Мин – әфганчы!» дип күкрәк сугарга ярата да… Ә монда шүрләгән. Югыйсә беренче ул чыгарга тиеш иде. Шуның аркасында Косой күкрәгенә ядрә алган. Ә ул, егетләрен язмыш кочагында калдырып, машинасына утырып табан ялтыраткан… Элегрәк төрле «разборкалар»да үлгән Фиргавен, Морза, Клоун, Серыйның гомерләре дә аның намусында… Әлегә, исән чакта, бу бүреләр арасыннан китәргә кирәк, брат… Качарга кирәк… Чегән сигарет алып кабызды да бер-ике мәртәбә тирән итеп суырды. Маратның да тартырына беткән иде. Аның, тамак төерләрен уйнатып, үзенә карап торганын күргәч, сигаретны аңа сузды. Марат, авыз-борыныннан төтен алкалары өреп: – Ә нишләп китмисең соң? Кем тота?... – дип сорап куйды. – Барысыннан да качып, ераккарак берәр җиргә олагасы килгән чаклар күп инде анысы. Тик, арт ягың пычрак булгач, тиз генә китеп булмый шул. Барыбер эзеңә төшәчәкләр… Кирәк булса, җәһәннәмнән эзләп табарлар… Араларында таянырдай бер рәтле бәндә юк… Артём туктап тамагын кыргалады. Бу юлы Марат аңа инде янып бетә язган сигаретын сузды. Чегән аны бер-ике мәртәбә суырды да, бармагы пешә башлагач, өстәлдәге тәмәке төпчекләре тутырылган калай савытка ташлады. – Димәк, син миннән теләктәш эзлисең инде? – диде Марат, «допрос»ын дәвам итеп. – Әлбәттә! Хәзер үзебезнең братва сине дошман күрә. Син бүтән алар арасына сыймаячаксың… Дөресен генә әйткәндә, сине аларга сатудан миңа бернинди файда да юк. Шуларны уйладым да сиңа ярдәм итәргә булдым. Дөрес, теләктәшлек күрсәтүче дә кирәк анысы… Аңлашылды. Димәк, Чегән үзенә корифей әзерләмәкче була. Киләчәктә бер таянычым булыр дип өметләнә, күрәсең. Тик бу төссез адәм белән Маратның бик якынаясы килми. Бергәләшеп Порхны сагалап ятканда да, алар бер-берсенә йогышып китә алмаганнар иде. Ә монда, үзе ярдәм итәргә килгән икән, нишләп файдаланмаска? Сукыр тычкан шикелле гел посып кына ятмассың бит. Хәрәкәттә – бәрәкәт дигәндәй, урын алмаштырырга да туры килер. Ә Артёмның нәкъ шул чакта файдасы тиюе бар. Дөрес, соңгы вакытта сирәкләсә дә, азык-төлек белән Люба ярдәм итә… Люба дигәннән… Ә менә Люба өчен Чегәнне беркайчан да гафу итмәячәк ул… Шәп нәрсә, имеш… Маратның яңак сөякләре уйнап алды. Авызыннан «шлюха» дигән сүз сытылып чыкты… Тик үз уйларына бирелгән Артём аны ишетмәде дә булса кирәк. * * * Алга таба нәрсә эшләргә кирәклеген Марат үзе дә тәгаен генә белми иде. Планнар корып торырга мөмкинлек булмады.