Яшьләр кул чаптылар, көлештеләр. Мәдинә өнемме-төшемме бу дигәндәй аптырап калды. Ул, ә...
Яшьләр кул чаптылар, көлештеләр. Мәдинә өнемме-төшемме бу дигәндәй аптырап калды. Ул, әкрен генә ияреп, барысы белән бергә өйгә керде. Кунак бүлмәсе зур, матур, чиста, уртада мул итеп табын әзерләнгән өстәл тора. Гомәр малайларны үз бүлмәләренә алып керде, Мәдинә аларга иярде. Ире баланың берсен хатынына бирде, икенчесен, төргән одеялын алып куеп, караватына салды: — Улым, менә бу синең караватың була инде. Ә менә монысы сиңа, — диде, икенче улын да үз караватына урнаштырып. Мәдинә аптырап карап торуында булды. Бүлмә шундый матур, башыннан Айзирәк кулы тигән монда, дигән уй узды. Бүлмәдәге уенчыкларга исе китте: һәрберсе икешәр икән бит әле, җитмәсә. Кай арада җитешкәннәр диген син! Ул арада бүлмәгә, шау-гөр килеп, зур балалар килеп керде. Алар булган җирдә һәрчак күңелле, кызык, рәхәт. Бүген аеруча куаналар иде алар. Өстәл янына утыргач, Гомәр бик матур тост әйтте: — Биш ел элек мин кем идем — мин бер бәхетсез адәм баласы идем. Ә бүген мин иң бәхетле кешеләрнең берсе. Янымда кадерле хатыным, ике улым, үз йортым, ике кызым белән кияүләрем бар. Рәхмәт сиңа, Мәдинәм! Син мине бик бәхетле иттең. Рәхмәт сезгә, балалар, мине зурлаганыгыз өчен, Аллаһ сезнең үзегезне шулай зурласын. Ике улыбызны үзебез тигезлектә исән-сау үстерә алсак иде! Бүген өстәлгә аракы да, шәраб та куелмаган иде. Шундый матур итеп утырдылар. Малайлар да, тыныч кына ашагыз дигән шикелле, үз урыннарын яратып, тын гына йокладылар. Мәдинә балалар бүлмәсендәге диванга барып ятты, Айзирәк өстәлне җыештырса, Луиза малайларны карады. Азрак ял иткәч, Гомәр хатынын өй белән таныштыра башлады, үзе сөйли, үзе Мәдинәгә карый, ошатамы, янәсе. Хатынының торган саен йөзе яктырып, балкый башлаганын, елмаюын күреп сөенә үзе. — Мәдинәм, бик арымасаң, кызлар да гаиләләре белән монда чагында, бүген үк кичкә таба хәзрәтне чакырып, малайларга исем куштырыйкмы әллә, дигән идек... Мәдинә моңа бик сөенеп риза булды. Аллаһ сүзе белән, Коръән укылып башланган эшне бик ярата ул. Исем кушу мәҗлесе бик күркәм узды, малайлар да тыныч кына яттылар. Гомәр хәзрәтне илтә киткәч, Мәдинә бакчаны карарга чыкты. Бик ошый иде аңа монда, бик рәхәт иде. Алмагач кырыена куелган атынгыч эскәмиягә утырып, бер мәлгә уйга калды. Бу өйне яхшы хәтерли ул. Өйләнешкәч тә, Гомәр аны монда алып килгән иде бит. Көз иде ул вакытта, яңгыр ява, пычрак, әллә ничә тапкыр баттылар. Бик нык туңганы да исендә. Тирә-якта, ике-өч өйдән башка, чүп үләннәре баскан ташландык басу иде. Ул вакытта ирен тыңлап та тормаган иде шул. Ул бу йортны Гомәр сатып алыйк дип күрсәтергә алып килгән, дип уйлады. Мәдинә Гомәрне, тыңлап та тормыйча, алып кайтып китте. Хәтерендә, әле шуннан соң озак кына иренең кәефе булмый йөрде. Ә бу йорт Гомәрнең үзенеке булган икән ләбаса. Менә икән ул Мәдинәгә тынгылык бирмәгән сорауга җавап. Ир кеше үз гомерендә йорт салырга тиеш, дигән әйтем бар бит. Гомәр бит йортын салган, тик менә хатыны шуны күрә белмәгән. Их, бер-береңне тыңларга, ишетергә, сүзләренә колак салырга кирәк тә бит! Юк шул, мин, дисең, мин булдырам, дисең. Менә бит ничек килеп чыга... Малайлар тумаса, Гомәр шулай эчүгә сабышып, аңа үпкәләп, кешелектән тәмам чыккан булыр иде микән? Ире кадер-хөрмәттә булды анысы. Өйләнешү белән матур кием-салым алдылар, киендереп куйгач, бик күркәм ир-атка әйләнде дә куйды Гомәре. Күпләр танымадылар да хәтта. Руль артында да ак күлмәк, үтүкләнгән чалбар кидерде аңа Мәдинә. Матур итеп киенеп йөрү тора-бара Гомәренең үзенә дә ошап китте. Ашау-эчү дә өстәлдә мулдан аларның. Кызлар-кияүләр белән дә бик тиз уртак тел тапты ире. Әйе, Гомәр тормышыннан бик канәгать иде. Гомер күрмәгән тәрбияне күрде ул Мәдинәдән. Шулай да күңел дигәннәре дә бар бит әле. Яшь чагында ир лидер иде. Роза гына юкка чыгара язган аны. Мәдинә белән кавышкач, матур киемгә, кайнар өй ризыгына тәмам ияләнгәч, элекке Гомәр хәленә кайтасы килгән аның. Юк, мин монда хуҗа дип түгел, ә мин — ир кеше, минем синең турыда кайгыртасым килә, сине әзергә яшәтәсем килә дип әйтәсе килгән икән аның. Моны Мәдинә уллары тугач кына,