Мәдинәне малайлар белән берәр айдан да иртәрәк чыгармаячаклары билгеле булгач, Гомәрнең...
Мәдинәне малайлар белән берәр айдан да иртәрәк чыгармаячаклары билгеле булгач, Гомәрнең башында үз йортына күченү теләге туды, ләкин анда башкарасы эшләр шактый иде шул әле. Бу аның тормышка ашмас хыялы шикелле инде. Мәдинә белән улларын туры шушы өйгә алып чыкса иде ул... Айзирәккә шылтыратып, алар белән очрашып сөйләшәсе килүен, киңәш һәм ярдәм кирәклеген әйтте. Очрашкач, балаларга үзе артыннан барырга кушты. Алар ике катлы матур яңа йорт янына килеп туктадылар. Бу йортның тарихын Гомәр аларга сөйләп китте: — Әниегез белән өйләнешкәч тә, мин аны бу йортны күрсәтергә алып килгән идем. Хәзер монда якын-тирәдә матур өйләр үсеп чыкты, юл салдылар. Элек юл начар, бер-ике төзелә башлаган йорттан кала, тирә-якта пычраклык иде — бернәрсә дә күңелгә ятарлык түгел иде әле. Мәдинә бу йортны мин сатып алырга ниятләп күрсәтә дип уйлады, "юк" дип кырт кына кисте. Аның бу каршылыгы мин-минлегемә әйбәт кенә кагылды бит. Мин шул вакыт бу йорт минеке, дөресрәге, безнеке дип тә әйтә алмадым. Җай чыкканда, вакыт табылганда, кулга акча мулрак кергән чакларда, монда килеп, үземчә кыштырдадым инде. Тик бу йортны тәртипкә китерүем урлашып, качып эшләгән эш кебек булды. Рәхәт түгел, билгеле. Мондый яңалыктан яшьләр телсез калды. Әзрәк зиһен туплагач, өчәүләп башта йортны, ишегалдын карап чыктылар, Гомәр, башын күтәреп, Айзирәк белән Рифкатькә төбәлде. Бу карашта үтенү дә, ярдәм сорау да, ышаныч та, сез минем иң якын кешеләрем дию дә, чиксез өмет тә бар иде. Айзирәк, блокнотын чыгарып, нидер яза да башлады, Гомәр аңа сүзләрен-теләкләрен сөйләп китте: — Син бу эшләрнең рәтен беләсең, ни кирәк булачагын әйтеп бар. Мин хәл итү юлларын һәм акча ягын карармын. Ишегалдын тәртипкә китерүне үз өстемә алам: чистарту белән казуны дим, дусларны чакырып, бүген-иртәгә үк рәткә салырбыз анысы. Агачлар әйбәт кенә үсеп киткәннәр, синең белән бергә чәчәк үсентеләре, чирәм орлыгы барып алырбыз. Мәдинәне малайлар белән бер айсыз чыгармыйлар әле, бер айда чирәм матур гына тишелеп, үсеп китәр дип ышанам, Алла бирса. Монда су кергән, торбаларын кабат карармын, тикшерермен... Аннары бергәләп йортның тышкы ягын карап чыктылар, берничә ел элек төзелгән булса да, яхшы кирпечтән салынганга, йорт өр-яңа кебек иде. Түбәсе дә яхшы күренә. Эчкә керделәр. Җылылык үткәрелгән. Идәннәр, стеналар тигез, әйбәт. Гомәр идәнгә паркет җәяргә теләвен әйтте. План белән тырышып эшләгәндә, егерме көн эчендә йортны тәртипкә салып булачак иде. Тәрәзәләр куелган — рамнарын буярга кирәк. Бүлмәләрдә электр кертергә, түшәмне агартырга, идәнгә линолеум яки паркет җәяргә, стеналарга обой ябыштырырга, тәрәзәгә челтәр эләргә, җиһаз алырга... Иң мөһиме — яхшы, тиз эшли торган осталар табу иде хәзер. Рифкать идән җәю белән электр кертүне үз өстенә алды, сыйфатлы итеп эшләүче осталарны — үзенең белгән кешеләрен монда җибәрәсен әйтте. Айзирәк обой ябыштыручы кызлар белән сөйләшергә ышандырды. Гомәр белән Рифкать һәр бүлмәгә күпме паркет кирәк булачагын исәпләгән арада, Айзирәк обой өчен үлчәмнәр алды. Рифкать электрикларны бүген үк алып килергә булды, күпме материал кирәген санасыннар, эш тәртибен билгеләсеннәр, иртәгә иртүк эшкә тотынырлык булсын. Иртәгә алар кибетләрдә йөрерләр, кирәк-яракларны алырлар. Ике көннән буяучылар килеп, түшәмне, тәрәзәләрне тәртипкә китерә башлар. Шул арада Айзирәк обойлар сайлап куяр. Кыскасы, планнар, кем әйтмешли, Наполеонныкы шикелле. Әйтергә генә ансат! Гомәр курку катыш югалып калганны аңлаткан караш белән яшьләргә төбәлде. Тегеләре көлеп җибәрде. — Сезгә көлке... Чынлыкта исә үзе янында шундый ышанычлы якыннары булуга бик сөенә иде ул. Балаларның бик кыска вакыт эчендә бик зур күләмле эшләрне дә җиренә җиткереп, эшләп тапшырганнарын белә. — Гомәр абый, хәзергә әнигә әйтми торыйкмы әллә, сер итәбезме? Әйдә, сюрприз булсын! Гомәр бик сөенде бу сүзгә һәм үзенең берничә еллык отпускы аласы барын, отгуллары да шактый җыелганын, бу турыда эшендә сөйләшеп куйганын, бу көннәрдә ала алачагын әйтте...