Мондый хәлләр күп булды укытучының тормышында. Һәр бала да якын иде шул аңа. Ул аларның...
Мондый хәлләр күп булды укытучының тормышында. Һәр бала да якын иде шул аңа. Ул аларның белемле булулары өчен генә тырышмады. Исәнлекләре, саулыклары, тәрбияле булулары өчен дә борчылды. Ул елларда авылларда бигрәк тә күп иде эчкечеләр. Хәтта хатын-кызлар да урам буйлап эчәргә соранып йөрер иде. Берсендә укучысының әнисе Гөлназларга килеп керде. Өйнең ишеген ничек ачып керә алган, диген син. Кече якка килеп тә керде, лап итеп идәнгә сузылып та ятты. Гел эчеп йөргән хатын икәнен белсәң дә, куркыта бит. Тиз арада фельдшерны чакырдылар. Ул карагач, «куркыныч юк, исерек килеш урамга чыгармыйк, шунда йокласын» дип киңәшен бирде. Фельдшер белән икәүләп янында саклап утырдылар шул хатынның уянганын. Тегесе уянгач, елый-елый рәхмәт әйтте. Бик курыккан иде Гөлназ ул чагында. Үз өендә исерек күргәне булмагач, мондый күренеш аңа бик кыргый һәм җирәнгеч булып тоелды. 1 сентябрьдә укучылар кочак-кочак чәчәк бәйләмнәре бүләк итә иде укытучыларына. Георгин, астра, гладиолусларны мәктәптә укучы балалары булган әниләр махсус үстерә. Гладиолуслар җәйге җилләрдә сынмаса ярар иде, дип кадерләп кенә үстерәләр. Рамил 3нчегә барасы елның җәендә әнисе үлеп китте. Исерек атаның кыланмышларына күпме түзсен кечкенә генә ана йөрәге. Зөфәр, хатыны үлгәч, шешәгә тагын да катырак ябышты. Өч малайның икесен күрше авылда яшәүче әбиләре үзләренә алды. Рамилне дә алып китәргә бик теләсәләр дә, малай каршы килгән, диделәр. «Мин башка мәктәптә укырга теләмим. Әлфия апа укытса гына укыйм», – дигән. 1 сентябрьгә иптәшләре чәчәк бәйләмнәре күтәреп килгәндә, Рамилнең кулы буш иде. Йодрыкка йомарланган учын бәйрәм тантанасында да нык кысып торганына игътибар итте укытучысы. Тантана беткәч, балалар өйләренә таралышты. Рамил, озын кара керфекләрен челт-челт йомып, укытучысы каршына килде. «Апа, мин чәчәкләр үстерә белмим, әни утыртканнарын абзардан сарыклар чыгып ашап бетергән. Әнинең яраткан гөл орлыгын сезгә бүләк итәм», – дип, учындагы гәҗит йомарламын сузган. Әнисе бик еш сөйли иде шушы вакыйганы Гөлназга. Менә шуның өчен кадерләп, яратып үстерде Гөлназның әнисе Исле гөлне. Укучысының мәхәббәте бит аңарда. Ул уку елын Рамил авылда тәмамлый алмады. Исерек ата янында ни тынычлык, ни ризык юк. Әбисе энеләре янына алып китте малайны. Әлфия апа пенсиягә чыккач, соңгы кыңгырау бәйрәме көнендә тагын бер онытылмаслык вакыйга булды алар тормышында. Лаеклы ялдагыларны да бәйрәмгә чакыру гадәте яши мәктәпләрдә. Әлфия апа да ул көнне, мал-туарын карап кергәннән соң, мәктәпкә киеп барырга күлмәкләрен барларга кереште. Газ плитәсенә чәйнеген куеп җибәрде. Сызгыра-сызгыра кайнаган чәйнеге белән дә сөйләшеп алды. «Иртә таңнан кунак чакырып кайныйсың әле син», – дип дәште чәйнеккә. Тәрәз төбендәге Исле гөленә кагылып узды. Мал яныннан керсә дә, берәр кая барасы булса да, шул гөленә кулын тидереп алуга, кәефе күтәрелә аның. Бүген дә шулай сыпырып алды. Урам яктан ишетелгән матай тавышына тәрәзә челтәрен шудырып карады. Чәйнекнең юкка «сызгырмавына» гаҗәпләнеп, матай хуҗасының кергәнен көтте. «Өйдә кеше бармы, Әлфия апа, сез өйдәме», – дип дәште яшь егет тавышы. «Өйдә-өйдә, керегез», – дип сөйләнә-сөйләнә тоткасына тотынган гына иде, ишек ачылып та китте. Кешесеннән алда иң элек кып-кызыл розалардан торган чәчәк бәйләме килеп керде. – Бәйрәм белән котлыйм, Әлфия апа, – диде егет. – Сезнең яхшылыкларны мәңге онытмам, безнең быел чыгарылыш бит. Әлфия апа каршысында басып торучы, чибәр, озын буйлы, ягымлы йөзле Рамилне күреп шаккатты. Онытмаганына рәхмәтләр укый-укый, чәйгә чакырды. Егет ялындырмады, укытучысы белән чәй өстәле артына утырды. Әмма тамагына төер, күзенә яшь тыгылды егетнең, чәен эчә алмады. Уңайсызланса да, хисләренә ирек бирде. «Әни исе килә сездән Әлфия апа», – диде, күзләреннән чыккан яшь тамчыларын сөртеп, тәрәз төбендәге Исле гөлләргә карап. «Рәхмәт, ташламагансыз, үстергәнсез», – диде.