үреләләр. Хәер, бәлки, шуның өчен дә кызыгадыр. Әгәр дә аңа кияүгә чыга алса, мадонна б...
үреләләр. Хәер, бәлки, шуның өчен дә кызыгадыр. Әгәр дә аңа кияүгә чыга алса, мадонна булып кына яшисе киләдер. Кешенең уен белеп булмый шул, ләкин ул кызый артык чибәр дә, эшчән дә! Аны теге узган Яңа ел көнне Руслан да мактап куйды», – дип уйлады Светлана эченнән генә, үзе дә сизмәстән Флүрәдән көнләшеп. Ул килеп җиткәндә, күп катлы йортларның сирәк кенә тәрәзәләрендә утлар яна иде. «Һәркемнең үз тормышы шул. Кайбер кешеләр инде төш күреп йоклыйлардыр. Ә йокламаганнары нишли икән? Картраклары, авырткан тәннәренә чыдый алмыйча, йоклап китәргә азапланадыр. Әтәчрәкләре гаилә тормышындагы авырлыкларны бер-берсенең өстенә аударып шаулашалар микән? Ә бәлки, яшьрәкләре, мәхәббәт диңгезенә чумып, рәхәтләнеп күңел ачалардыр. Әйе, тормышта һәркемнең үз язмышы. Ә инде ул гаилә тормышында ачык чагыла. Язмышларының нинди булуына карап, гаиләнең агымнары шуңа бәйләнә шул, – дип уйлады Светлана. – Әнә Русланның да тәрәзәсендә ут яна. Нишли икән? Көтәме мине, әллә һаман язуы өстендәме?» – дип уйлап, адымнарын кызулатты. Аның тизрәк сөйгәнен кочып алып, ярсып үбәсе килде. Шул уйлары белән ул, өй ишеген ачып керүгә, баскычтан баскычка сикереп, Руслан яшәгән бишенче катка йөгерде. Менеп җитүгә, кыңгырауга үрелеп, кыска гына басып алды һәм ишекне тартып карады. Ишек бикле, эчтән бернинди дә тавыш килмәде. Әллә йоклады микән, катырак басарга кирәктер дип, ул бер- ике минутлап көтеп торды. Кыңгырауның чырылдавы ишекнең бу ягына – коридорга хәтле ишетелде. Светлана нәрсә уйларга да белмәде, бер-ике мәртәбә ишеккә тибеп тә карады. Ләкин эчтән бернинди дә тавыш ишетелмәде. Утын сүндермичә кая китәргә мөмкин инде ул. «Ярар, бер ун-унбиш минутлап урамда гына көтеп торыйм әле» дип, подъезд төбендәге эскәмиягә чыгып утырды. Өйгә керүче дә, чыгучы да күренмәде. Светлананың монда килгәндәге канатлы хыялый хисләре инде акрынлап суына башлады. Ул берничек тә аңлый алмады, чөнки алар очрашырга сөйләшкәннәр иде бит. Кыз аңа телефоннан, спектакль беткәч киләм, диде, ә ул ишеген дә ачмый. Шулхәтле арыды микәнни? Әллә кемнән булса да куркамы? Өйдә юк дип уйласыннар өчен ачмыйдыр әле. Ярар, монда елап утырып булмый инде, иртәгә күрермен йә телефоннан сөйләшермен, кайтырга кирәк дип, чәлпәрәмә килгән хыялларына күңеле төшеп, трамвай тукталышына китеп барды. Фатирына кайткач, ваннага кереп, тиз генә җылы душ астында юынды да йокларга ятты. Тиз генә йоклап китәргә уйласа да, күзенә йокы кермәде. Уйлары нигәдер спектакльгә әйләнеп кайтты. «Чын тормыштан алынган хәлләр бит инде, – дип уйлады ул, андагы күренешләрне искә төшереп. – Әллә нинди мәкерле кешеләр бар шул. Үзенең байлыгын арттыру өчен ни генә эшләмәде?! Андагы герой, йөргән, яраткан кызын алдап, үзеннән күпкә олы яшьтәге хатынга өйләнде. Ә тегесе үз-үзенә чүттән генә кул салмады. Әйе шул, тормышта әйбәт кешеләр дә юк түгел, аны үлемнән коткарып калдылар. Кыз, бу ялгышны авыр кичереп булса да, үз-үзендә көч табып, ул егетне күңеленнән сызып ташлады һәм икенче кешегә кияүгә чыкты. Нишләр идем икән мин, – дип уйлап куйды Светлана, – әгәр дә Руслан минем белән нәкъ шулай эшләсә? Мин аны юк итәр идем! Юк, мин Русланга ышанам! Ул андый түгел! Ул мине ярата, ә яратмаса?! Әллә гел Флүрәне генә яратса, минем белән уйнап кына йөрсә? Инде хәзер ничә мәртәбә, төрле сәбәп табып, очрашырга теләмәде. Ә үзе минем арттан да калмый. Шулай азаплана торгач, юк, әллә нәрсәләр уйлама әле», – дип, Светлана әкрен генә йокыга китте. Икенче көнне ул Русланга шалтыратты: – Кичә нигә ишегеңне ачмадың? Борчырмын дип уйладыңмы, ялгышасың! Минем сиңа беркайчан да начарлык эшләргә җыенганым юк. Чөнки хәзерге вакытта сиңа авыр икәнен аңлыйм. Шуны гына әйтәсем килә, син сүзеңдә тора белмисең, ахры, менә шунысы аяныч! – Светлана, мине гафу ит инде! Кичә каты гына арылган, йоклаганмын, ахры.