– Нигә бер юньлерәк егет тапмыйсың? Бер дә ошамый ул миңа, гел үзе турында гына уйлый. ...
– Нигә бер юньлерәк егет тапмыйсың? Бер дә ошамый ул миңа, гел үзе турында гына уйлый. Бик ерак китә алмас! Синең белән дә минем аркада гына йөрми микән? Чөнки ул артык ялагай һәм икейөзле. – Мин аны яратам, син аны просто белмисең генә! – дип, Светлана әтисен кочаклап, үбеп алды. Ләкин әтисенең сүзләре аның йөрәген тырнап, күңеленең ерак бер почмагында урнашып калды. Кыз кайбер чакларда шул сөйләшүне күңеле аша уздыра башлады. Чынлап та, әтисенең сүзләрендә ниндидер дөреслек бар бугай. Һәр ял көнне ул каядыр китеп югала. Сораса, тәгаен генә җавап та бирми. Аның җавапларының ялган икәнлеген күңеле белән аңласа да: «Ир кешеләр хатын-кыз каршында барысын да чишеп бетермиләр шул инде», – дип, үз-үзен тынычландырды. Укырга китәсе көннәрнең берсендә әнисе бакчадан кыяр җыеп керде дә тозларга җыенып йөри башлады. – Әни, нишләмәкче буласың? – дип сорады Светлана, аның кыярлар белән мәш килгәнен күреп. – Менә сиңа күчтәнәчкә тозлы кыяр әзерлим. Ашыйсың килгәндә тансыкка барыр әле. Әнисенең «кыяр» дигән сүзе үк Светлананың бөтен күңелен актарып, тозлы кыяр ашыйсын китерде. Ул, тиз генә базга төшеп, бер банка тозлы кыяр алып менде дә, ачып, ашарга утырды. Кыяр бик тәмле иде. Хәтта әнисенең үзенә текәлеп каравын да сизмичә, ике кыярны ашап та куйды. Соңыннан, үз нәфесен баскач кына, башын күтәреп, үзенә карап торган әнисенең күзләре белән очрашты. Аның күзләрендә нык гаҗәпләнү һәм шул ук вакытта ниндидер курку сизелеп тора иде. – Кызым, син нәрсә, тозлы әйбер ашыйсың килә мәллә? – Әйе, әни, нигәдер тозга тарта. – Светлана әнисенең йөзе үзгәрүен күреп аптырап калды. – Шуннан ни булган? – Ул нидәндер куркына башлаган күзләре белән әнисенә карады. – Менә нәрсә, кызым, иртәгә Казанга баргач та, үзегезнең поликлиникагызга кереп, табибка күрен. Барысын да сөйләп бир! – Әни, мин бит авыртмыйм! Нәрсәгә күренергә? – Светлананың гаҗәпләнүдән күзләре түгәрәкләнде. – Кызым, әйт әле, чынлап йөрисеңме син ул егет белән? – Әйе! – дип, кырыс кына җавап бирде кыз, әнисенең төпченүенә ачуы килеп. – Кызым, син авырга узгансың бугай! Әнисеннән бу сүзләрне ишетеп, Светлана эсселе-суыклы булып китте. Аның йөзе өстенә кигән кызыл кофтасыннан аерылмаслык кызарган иде. – Моның булуы мөмкин түгел! Мин аның белән бер генә мәртәбә йокладым, аларның диплом алу кичәсендә. Ул вакытта да өйгә кайткан булыр идем, яңгырга эләктек, – дип сөйләнде Светлана, ярым пышылдап кына, кемнәндер качар урын эзләгән бәләкәй бала кебек, әнисенең кочагына сыенып. – Әй балам, балам! Син үзең дә бала гына бит әле. Ярый, Ходаем шулай кушкандыр инде! Берни дә эшләп булмый инде хәзер. Казанга баруга, табибка күрен һәм миңа шалтырат! – Әнисе аны кочагына тагын да кысыбрак алды. Алар шулай берничә минут сүзсез генә утырдылар. Светланага әнисе кочагында тыныч һәм балачактагы кебек рәхәт иде. Икенче көнне Светлананы әтисе машина белән Казанга озатты. Юлда күңеле болганганга, кыз арткы урынга ятып барды. Аны курку биләп алды. «Әгәр дә әнинең сүзләре дөрес булып чыкса, нишләрмен», – дип уйлады ул. Казанга килеп җитүгә, әйберләрен бүлмәсенә ыргытты да табибка йөгерде. Аңа анда: «Син инде ике айдан артык йөкле, учётка бас!» – дип чыгарып җибәрделәр. Бу сүзләрне ишетәсен көтсә дә, Светланага яшен суккан кебек булды. Ул ана булачак! Бу – һәрбер хатын-кызның хыялы. Чөнки һәр хатын-кыз, табигатьтә тереклек дөньясының бер кисәге буларак, кайчан да булса, соңга калмыйча, чәчәк атарга һәм үзенең җимешен үстерергә тиеш. Ләкин кайчан? Бик иртәме, әллә бик соңмы?! Кайчан булса да, ул шул җимешенең өлгерүенә киләчәк гомерен бирәчәк. Димәк, озакламый аның тормышы үзенә генә багышланмаячак. Шундый авыр уйлар аны бик каты дулкынландырды. Аңа рәхәт тә һәм шул ук вакытта авыр да иде. Әле Руслан ни дияр, әтисенең күзенә ничек күренер? Әтисенә әйтмичә генә, Русланга аны кияүгә сорап килергә кушарга кирәк. Алар бит бер-берсен яраталар. Шул мизгелдә Светлана нигәдер икеләнеп тә куйды. Ә Руслан аны чынлап та яратамы икән? Юк, ярата! Шулай булмаска мөмкин түгел. Мәхәббәтләре өчен Светлана күпме көч