елны Яңа ел каршыларга үзенә чакырды. Шундый матур итеп өстәл әзерләгән. Анда нинди ген...
елны Яңа ел каршыларга үзенә чакырды. Шундый матур итеп өстәл әзерләгән. Анда нинди генә ризык, нинди генә җиләк-җимеш юк? Шампан шәрабы һәм әрмән коньягы! Озын аяклы, күз яше кебек үтә күренмәле чиста ике бокал һәм кыска гына бәләкәй бәллүр вазага утыртылган шәм, ә тәрәзә төбендәге тумбочкага тәрәзә биеклегендә чыршы куелган. Андагы утлар бүлмәне әкияттәгечә төрле төсләрдә балкыта иде. Мондый матурлыкны минем әле беренче мәртәбә күрүем иде, ахры, бәлки, миңа шулай тоелгандыр да. Бүлмәсенә килеп кергәч тә, бер мизгел бу матурлыкка сокланып карап тордым һәм, уянып киткәндәй, аны кочаклап, иреннәреннән үбеп тә алдым. Без ул көнне дөньядагы иң бәхетле кешеләр идек. Һәрхәлдә, мин үземне шулай санадым. Үземнең дөньямны югалттым һәм шулай да, андый вакытларда искә төшә инде ул, Русланнан: – Син бит мине алдыйсың?! Теге вакытта, мин сине операга чакыргач, син: «Бара алмыйм, эшем күп әле», – дип җавап бирдең. Ә үзең Флүрә белән бакчада утыра идең. Мин, өйгә кайтышлый, күрмәмешкә салынып китеп бардым. «Нигә аны бүген чакырмадың, ә мине чакырдың?» – дип сорагач: «Очраклы очраштык, без аның белән дуслар гына бит. Менә бүгенге табынны да ул ясады, ә үзе Яңа ел каршыларга апаларына китте. Шундый оста инде ул!» – дип җавап кайтарды, эчке бер горурлык белән, миңа сиздермәскә тырышып. Аның күңеле Флүрә өчен елмая иде. Мин аны сиздем, ләкин ул минутлардагы бәхеткә чумган кичерешләрем аларга игътибар бирмәде. Икенче көнне, без диванда аунаганда, кемдер ишеккә шакыды. Руслан нигәдер сискәнеп куйды һәм тиз генә барып коридорга чыкты. Анда аның кем беләндер тиз генә әрепләшеп алганы ишетелеп куйды. «Кем ул, нәрсә кирәк аңа?» – дип сорагач: «Йөриләр шунда адресларын бутап!» – дип җавап бирде.Светлана шул минутларда стенага эленгән картинадагы күкләргә ашкынган юан туры наратлар белән бизәлгән текә ярлы, зур сулы елгага карап тукталып калды. Аның күзләрендә чит кешеләр аңлый алмаслык сагыш һәм үзе генә аңлый алырлык үкенү хисләре чагылып китте. Рәсемдәге зур сулы елга, аның уйларын үзенә суырып алып, яшьлегендә булып узган, аның өчен бик якын хатирәләрнең берсенә алып очты... Яңа ел кичәсеннән соң алар бик еш очраша башладылар. Күп вакытларда очрашуны Светлана билгели иде. Руслан кайбер көннәрдә, аның белән очрашмас өчен меңләгән сәбәп табып, очрашуга килмәде. Светлана моңа артык әһәмият тә бирергә уйламады. Чөнки ул, аны артык яратканга, һәрвакыт кичерә килде. Җитмәсә, Русланның быел диплом яклыйсы елы. Ул күбрәк вакытын үзенең фатирында уздыра. Беркөнне Светлана спектакльгә дип ике билет алды. Диплом әзерлим дип бер ялсыз, көн дә китап өстендә утырган Русланны, бәлки, театрга алып барып ял иттерермен дип уйлады. Шул уйлар белән фатирына шалтыратты: – Бүген Камал театрына ике билет алдым, әйдә барабыз! Әзрәк кенә булса да ял итәрсең! – диде. – Света, зинһар өчен, гафу ит, бара алмыйм! Бүген кешедән конспект алдым, дипломның кайбер урыннарын төзәтеп тутырасы иде. Үзең генә бар инде, башка вакытта барырбыз, яме. Сине сагынып үбеп калам! – дип җавап бирде Руслан, ниндидер үзгә, дулкынланган тавыш белән һәм тиз генә трубкасын куйды. Светлана тагын нидер әйтергә уйлаган иде, ләкин телефоннан килгән кыска гудоклар аның күңелен төшереп, ачуын китерделәр. «Ярар, үзем генә барам, кайтканда кереп чыгармын әле», – дип уйлап куйды ул, Русланның дулкынланган тавышыннан нидер шикләнеп. (Дәвамы бар.)