Малны күп тотмадылар. Чөнки Фирүзә укуда чагында әнисенә алар артыннан йөрергә авыр. Ук...
Малны күп тотмадылар. Чөнки Фирүзә укуда чагында әнисенә алар артыннан йөрергә авыр. Укырга киткәндә, ашарына өеннән төяп барды. Әле кайбер имтиханнарга күчтәнәчсез кереп тә булмый иде. Буш кул белән барсаң, имтиханда артык азаплыйлар һәм теләсә нинди сорау белән теңкәгә тияләр. Хәер, аларны да аңларлык, талон заманасы иде. Яшәргә теләсәң, нинди мөмкинлекләр бар, барысы да синеке! Кайберәүләр югарыга бик тиз күтәрелеп китте. Кайсы уртада калды, кайсы бөтенләй түбәнгә тәгәрәп, илдә яшәү катламнары барлыкка китерделәр. Фирүзә, укыганда, илебездәге чынбарлык тормышны әкренләп аңлый башлады. Элегрәк синең турыда бөтенләе белән ил кайгыртса, хәзер үзеңә күбрәк тырышырга кирәк. Илдә ялкаулыкка, ваемсызлыкка һәм аңсызлыкка юл киселә барды. Бүген Фирүзәне районга – авыл хуҗалыгы идарәсе каршында оештырылган белгечләр җыелышына чакырдылар. Аның көн тәртибенә шушы авыр чорда ничек итеп колхозларны саклап калу мәсьәләсе куелган иде. Төп сүз белән идарә җитәкчесе нотык тотты. Ул илнең авыр еллар кичергәнен сөйләде һәм залда утыручылардан бу авыр вакытта авыл җирләрендәге белгечләрнең тагын да ныграк тырышлык күрсәтүләрен, тормышны үзгәртеп коруда алгы сафларда баруларын сорады. Үз-үзләрен алып бара алмаган хуҗалыкларның инвестор хуҗаларга биреләчәкләрен кисәтеп әйтте. Фирүзә җыелыш барышын бик әйбәтләп, игътибар белән күзәтеп һәм тыңлап утырды. Инвесторларның авыл халкы өчен тырышачакларына, ниндидер чит-ят кешенең бүгенге чорда авыл халкына яхшылык эшләячәгенә һәм авылның тормышы яхшыруына ышанмады. Ничек инде ниндидер чит кеше авылны үз кулына алсын да аның халкы өчен тырышсын. Юк нәрсә бу! Ул авылны сыгачак! Кешеләрне эшләтәячәк, ә акча түләмәячәк. Үзенең тырышлыгы белән яңача эш оештырып, авыл хуҗалыгының җитештерүчәнлеген арттырып, үзенә әйбәт кенә файда алып, эшчеләренең хезмәт хакларын күтәрүчеләр булса, авыл халкына бик әйбәт булыр иде. Ләкин андыйлар сирәк булыр шул. Фирүзә җыелыштан соң шул турыда уйланып, улына туган көненә берәр нәрсә алырга дип кибеткә барганда, аңа кемдер эндәште: – Фирүзә! Синме бу, кызый! Ни эшләр бетереп йөрисең? Фирүзә борылып караса шаккатты. Аның артында, кочаклап алырга әзер булып, кулларын җәеп, Светлана басып тора. Салам төсендәге чәчләре җилдә маңгайларына, күзләренә төшеп сибелә. Ак йөзендә, ачык зәңгәр күзләрендә шатлык нурлары. Аз гына ачылган юка иреннәреннән күренеп торган ап-ак тигез матур тешләре аны бу минутларда иң бәхетле хатын итеп күрсәтә иде. Фирүзә аптырап калырга да өлгермәде, аны Светлана кочаклап алды. – Фирүзә, ничек хәлләрең? Безнең егет Ильяс бит әле, үсәме? Авыртмыйдыр бит, үзең ни хәлдә?! Менә дөнья шул бу! Мин синең турыда бик еш уйлый идем. Тагын бер кат кочаклап алыйм әле үзеңне, – дип, Светлана аны тагын күкрәгенә кысып, ике битеннән дә үбеп алды. – Әйе, Светлана! Минем сине бер дә күргәнем юк! Мин монда бик сирәк киләм, шуңамы, бер дә очратканым юк. – Фирүзә шатлыгыннан Светлананы кочаклап, битеннән үпте. Ул да бик шат иде. Берничек тә үзгәрмәгән, шул ук бытбылдык. Тормышы әйбәт, ахры, бар җирендә алтын гына ялтырап тора. Бер дә вак-төяк шәһәр кызы кебек киенмәгән, – дип уйлап куйды ул аның турында. – Беләсеңме, Фирүзә, – диде Светлана, шатлыклы күзләре белән кочакларыннан аерылып. – Мин хәзер монда тормыйм. Элекке ирем белән аерылыштым. Ул миңа хыянәт иткән. Мин укып йөргәндә, бер кыз белән чуала башлаган. Миңа ул турыда бик тиз җиткерделәр. Укып бетерүгә, әти мине Мәскәүгә эшкә урнаштырды. Анда аның бик зур урында эшли торган дусты булган, ә дустының миннән олырак кына өйләнмәгән егете бар. Башта күрешкәндә сөйләшеп йөрдек. Аннан соң ул миңа гашыйк булды. Үзең беләсең инде, без авыл кызлары кебек тәрбияләнгән. Эчмибез, тартмыйбыз. Кешеләр арасында үзебезне тыйнак тотабыз. Шулар роль уйнагандыр инде. Аннан соң мин аларда еш була идем. Әти-әниләре мине үз кызлары кебек каршы алалар иде. Әйбәтләп туй ясадылар. Әтисе безгә зур, матур гына йорт бүләк итте. Беләсеңме, Фирүзә, минем озакламый, җәйгә бәбием булачак! Икебезгә уртак! Ул кызым Маринаны да ярата. Башта ук