Мәҗлесләрдә инде бу җырны җырламый калганнары юк. Кыш көне, мал суйганнан соң, ел саен ...
Мәҗлесләрдә инде бу җырны җырламый калганнары юк. Кыш көне, мал суйганнан соң, ел саен туган-тумачаны җыеп, аш үткәрәләр иде. Хатыны Кәнҗибану белән Шәйдулла менә. Шәйдулла гармунын калдырмый. Аларга Хәбир белән Наилә иярә. Наиләнең дә тавышы бик матур. Күрше авылдан ире белән сеңлесе Габидә килә. Өйгә күңел түрләреннән ташып чыккан татар моңы агыла: «Шахта», «Сарман», «Мәдинәм-гөлкәем»... Бәйрәмнәр оештырырга ярата Газизә. Берничә генә казы булып, бер кешегә бер каз тиярлек кенә булса да, хатын-кызлар чакырып, каз өмәсе ясый. Кичен бәлеш пешереп аларны ашка чакыра. Рәхәтләнеп аралашып, уен-көлке сөйләшеп, бик күңелле итеп утыралар, җырлашып та алалар. Яңа елда кечкенә балаларга чыршы бәйрәме ясый. Үзләренең балалары үскәндә авылда бакча булмады, шуңа күрә балалар бик теләп килә иде бәйрәмгә. Шигырь сөйләп, җырлап-биеп күңел ачалар. Аларны карарга күрше-тирә җыела. Кайтып киткәндә һәрберсенә күчтәнәч тә эләгә иде әле. «Бер вакыт кына» дип кабатларга ярата Газизә. «Барысы да вакытлыча гына шул», – дип моңсуланып уйлап куйды ул күңел сандыгындагы хатирәләрне барлаганнан соң. Хәзер инде Шамиле булмагач, андый мәҗлесләр дә уздырылмый, оныкларның Чыршы бәйрәме бакчада уза. Килене биргән дару тәэсир иттеме, алҗып киткәндәй булдымы – Газизәне тагын йокы басты: кич җитеп караңгы төшкәнен дә сизмәде. Балалар шау-гөр килеп йөрделәр, ашап-эчеп, йокларга яттылар, әбиләре берни белми йоклады. Килене берничә тапкыр янына килеп караса да, уятырга базмады, янына эчәсе даруын һәм җылы чәй куйды. ... – Нәнә, нәнә! Коткар! Эт куа! (Ахыры бар.) Камария Вафина