...Илдусның башында бер генә кайгы: кайдан акча табарга? Эчтән генә аңа акча калдырып к...
...Илдусның башында бер генә кайгы: кайдан акча табарга? Эчтән генә аңа акча калдырып китмәгән әнисен битәрләп алды. Чыгарып сатардай әйбер әзләргә кереште. Тик өйдә тиз генә сатып җибәрердәй нәрсә күренмәде. «Ярар, бүген әҗәткә алып торырга да булыр, ә киләчәктә? Әнинең көне-төне шыңшуы да туйдырды...» Улы Айзатны балалар йортына илтеп тапшыргач, әнисеннән ишеткән сүзләр хәтеренә төште. «Карале, идея бит бу!» Аның игътибары идәндә дәфтәр битенә төсле карандаш белән рәсем ясап маташучы улына күчте... Илдус бер ахиренә пышылдап кына үзенең яңа туган теләген әйтте, икенчесенә, өченчесенә... Тиздән Илдусның үз улын асрауга бирәсе килүен әйләнә-тирәдә бик күпләр белә иде инде. Бу хәбәргә бик сирәкләр генә гаҗәпләнеп иңнәрен сикертеп куйды: — Ничек инде тере баланы, нәни генә булса да, үз улыңны чит-ят кешеләргә бирмәк кирәк?! Икенчеләре, киресенчә, Илдусның бу адымын хупладылар гына: — Менә Илдус молодец. Баланың өсте бөтен, тамагы тук булачак, ичмасам. Иртәгесе көн өчен кайгырасы булмас, йөз процент гарантия дигән сүз. Ә болай... Тик аларның берсе генә дә чын дөреслекне белмәде. Илдусның нияте баланы яхшы кулларга тапшыру түгел, ә бөтенләй башка иде. Улы өчен зур акча кулга төшерү иде аның нияте. Аннан соң Айзат белән нәрсә булыр, бу аны бер дә борчымады. Моның өчен Илдусның башы авыртырга тиеш түгел. Ә менә хәзер Айзат аның белән яши — монысы инде чын проблема. Берничә көннән подъезд төбендәге баганага сөялеп торучы Илдус янына бик тә мәртәбәле кыяфәттәге берәү килеп басты. — Илдус син буласыңмы? — диде ир коры гына. — Мин. Ә нәрсә? — Бала мәсьәләсендә сөйләшеп аласы иде... Күренеп тора, акча муеннан моның — һәр тиенен саклап тотучылардан түгел. Илдус сүзне туры тотты: — Малай үзегезгә кирәкме? — Үземә түгел, — диде бай. — Үз кирәк-яракларыгыз өчен түгел, димәк... — Юк. — Аңлашыла, — Илдус кыбырсый башлады. — Малай сау-сәламәт, нәрсәгә дә ярый, аңа инде биш яшь... Менә әнисенең аннан баш тарту турында гаризасының копиясе, менә минеке, балалар бакчасыннан медицина картасы копиясе... Сатам... — Күпме сорыйсың? — Э-ә... Әлегә тәгаен генә әйтмим. Шулай тиз булыр дип кем уйлаган... — Илдус башын аска иде. — Малай сезгә ошаса, икенче тапкыр очрашкач, бәясен әйтермен. Килештекме? — Килештек. Сатып алучы башындагы эшләпәсен бераз күтәрә төшеп елмайды да китеп барды. Икенче тапкыр очрашкач, Илдус бәяне әйтте. Сатып алучы, ялгыш ишетмәдемме икән дигән кебек, аптырап калды. «Бу наркоман мужик кисәге биш, иң күбе ун мең сорар» дип уйлаган иде ул. — Илле мең доллар! — Илдусның сүзләре катгый яңгырады. Сатып алучы сызгырып ук куйды. — Мин бит сезгә сау-сәламәт бала сатам, — диде Илдус, сатып алучыга таба иелеп. — Авыру бала түгел. Медицина картасын карагансыздыр. Сау-сәламәт! Мин бит сездән аны кая илтәсез, нишләтәчәксез дип сорамыйм... — Барыбер кыйммәт. — Сатып алучы башын селкеп куйды. — Аз гына булса да төш инде. — Бер тиен дә төшмим, — диде Илдус. — Бу бит минем үз улым. — Ул, кабат иелеп, сатып алучы колагына пышылдады: — Мин яхшы аңлыйм, малай сезгә уллык өчен түгел, органнары өчен кирәк, шуңа күрә кыйммәт сорыйм да... Арзанракка сезгә беркем дә бирмәячәк... Ә миннән кыйммәтрәккә дә алучылар бар. Бер кеше җитмеш меңгә дә риза, тик ул кадәр акча туплау өчен бераз вакыт сорый. Ә миңа акча хәзер кирәк, бүген үк! Аңлыйсызмы? Мани-мани кирәк! — Илдус бармак очларын ышкып алды. Сатып алучы бераз гына сүзсез торды. — Ярар, илле икән илле булсын, — дип, кулын селтәде ул. — Кайчан, кайда очрашабыз? Мин акча алып киләм, син — малайны. — Мин үзем генә түгел, ахиремне дә алып киләм. Саклык өчен. — Алай булгач, мин дә иптәшем белән булырмын, — диде сатып алучы. — Сумма шактый бит. — Ярый, ярый, — Илдус ризалашты. — Иң мөһиме, алдау булмасын. Сез миңа акча бирәсез, мин — товар. — Алдау булмас. — Сатып алучы вәгъдә бирде. — Урын-вакытны килешик. Кич белән шәһәр үзәгендәге паркта очрашырга килештеләр. Киң, ачык урын, качып-посып кына килеп була торган түгел.