– Соң, кое янына тагын нәрсәгә дип киләләр? – Зөлфия Әсмага усал караш ташлап алды. – С...
– Соң, кое янына тагын нәрсәгә дип киләләр? – Зөлфия Әсмага усал караш ташлап алды. – Синең мәңге айнымас Галиең янына килмәм бит инде. Әсма да җавапсыз калмаска җыенган иде, тик аны янәшәдә тәмәке пыскытып торучы Гали туктатты. – Карчык, – диде ул йомшак кына. – Коега берәр нәрсә дәшеп кара әле. Әсма, күзләрен акайтып, Галигә текәлде: – Әллә белая горячка башланамы синдә, алкаш? – Дәш, дәш, күрше, – дип, ирнең сүзен Зөлфия дә җөпләгәч, Әсма аптырап калды: – Ни сөйләвегез бу сезнең? – Курыкма, курыкма. Бер әкәмәт бар әле монда. – Гали көрәктәй кулы белән хатынын коега таба этәрде. «Болар мине коега батырып үтерергә телиләр инде әллә?» дигән уй Әсманың башыннан яшен тизлеге белән үтеп китсә дә, ул чиләкләрен тотып коега якынлашып килүче авыл мулласы Юнир абзыйны күргәч тынычланды. – Соң, кычкырсам ни була? – диде ул, тегеләргә карап. – Башта кычкырып кара әле, аннан күрерсең. Әсма кое янәшәсенә килеп түбән иелде дә әкрен генә «әй» дип дәште. Кое озак көттермәде. Баягы гөрелдәвек тавыш: – Бу кәнтәйгә ни кирәк инде тагын? – дип, Әсманың котын алды. Ул, бермәл тын да ала алмыйча тораташтай катып, күзләрен челт-мелт йомып, ире белән Зөлфиягә карап торды. Тегеләр берсенә берсе мәгънәле генә карашып алдылар. Бераздан һушына килгәч, Әсма: – Нәрсә бу? – дип пышылдады. Зөлфия дә, Гали дә җилкәләрен генә сикерттеләр. Әсма тагын коега иелде дә бар көченә: – Күрсәтәм мин хәзер сиңа кәнтәйне, чык әле монда! – дип кычкырды. Коедан башта көлүгә охшаган быгырдау ишетелде, аннары баягы тавыш: – Кәнтәй генә түгел син, себерке, – дип гөрелдәде. – Тагын әзрәк акырынсаң, теге елны Багана Җәмиле белән ниләр эшләгәнеңне иреңә сөйлим, җен хатыны. Шартлар дәрәҗәгә җиткән Әсма Галине коедан читкәрәк сөйрәп маташканда, кое янына, кәҗә сакалын сәлперәйтеп, авыл мәчете имамы вазифаларын башкаручы Чатан Юнир килеп җитте. – Әссәламегаләйкем! – диде ул, чиләкләрен җиргә куйгач. – Ни хәлләр бар, авылдашлар? Исән-иминме? Аңа, берсен берсе бүлдерә-бүлдерә, хәлне аңлаттылар. – Аллаһы Тәгаләнең кодрәте киң! – диде Юнир, сакалын учлап бераз уйланып торгач. Аннан ул, авыз эченнән бисмилласын пышылдап, коега якынрак килде дә азан әйтеп чыныккан тавыш белән аска кычкырды: – Кем бар анда, кое төбендә? «Төбендә» сүзе әле әйтелеп беткәнче үк, түбәннән тагын быгырдау ишетелә башлады: – Карт төлке, нәрсә акырасың шулкадәр? Партбилетыңны базга күмеп мулла булдым дигәч тә, артык азынма. Тагын коега якын килсәң, бөтен авылга синең элек тә, хәзер дә кылган бар гамәлләреңне сөйләп бирәм тәмуг кисәве, чатан! Юнир лып итеп артына утырды да авылның иң оятсыз ирләре дә сирәк куллана торган бер сүз әйтте. Аннан, корт чаккан кебек сикереп торып, чиләкләрен дә алмыйча, өенә йөгерде... Кое янына халык берәм-берәм килә торды. Күпләрнең күңел түренә яшереп куйган тирән серләрен кое авылдашларга фаш итә торды. Серләрнең төрлесе бар иде. Укытучы Мәхмүтнең тәнәфес вакытында әз-мәз көмешкә йоткалаганын авыл халкы тыныч кына тыңласа, мәктәп директоры Алмаз Хәмзовичның башлангыч сыйныфларда укытучы яшь кыз белән кети-мети уйнавы авыл халкын бөтенләй аптырашта калдырды. Чөнки директор, карап торырга ни буе, ни чурты дигәндәй, йолкыш кына бер бәндә иде. Каравылчы Әптерәйнең фермадан фураж урлавы да, Бүдәнә Фатыймасының ялган аракы сатуы да авыл өчен артык яңалык булмады, аның каравы силсәвит Рашатның шифоньерга яшерелгән, ике машина алырга җитәрлек акчасы булу халыкны шаккатырды, чөнки Рашат гел акча җитмәүлектән зарлана иде. Коемы, кайтавазмы, беркемне дә аямады. бу көнне күп гаиләләр таркалу юлына басты. Күрше белән күрше арасында кара мәче йөгерде. Бөтенесе диярлек коедан ишетелгәннәрне ялганга чыгарырга ашыкты, ләкин һәркем эченнән генә кое сөйләгәннәрнең саф дөреслек икәнен аңлый иде. Халык, кара болыт кебек, кое тирәсендә кайнады. Монда сабый балалар һәм урында ятучы карт-карчыклар гына юк иде. Мал-туар, кош-корт онытылды...