Юл буе сөйләшеп кайттылар. Егет үзенә биш яшь чагында әбисенең ата казы талаганнан башл...
Юл буе сөйләшеп кайттылар. Егет үзенә биш яшь чагында әбисенең ата казы талаганнан башлап, институтны тәмамлап, әтисе ярдәме белән үз фирмасын ачуга кадәрге биографиясен сөйләде. Гүзәл дә үзе белән кыскача таныштырды. Тик Тимур кебек үк ачылып китмәде. Мактанырга аныкы кебек бай әти-әнисе дә, дүрт бүлмәле фатиры да, машинасы да юк иде шул аның. Икенче көнне Тимур аны килеп алды, бергә Казанга киттеләр. Шул көннән башлап ике йөрәк арасында мәхәббәт җепләре сузылды. Баштагы очрашуларда кино, ресторанга чакыруларын егетнең байлыгы белән мактанырга теләве дип кабул итсә дә, соңрак Тимурның моны чын күңелдән эшләвенә төшенде кыз. Гүзәл өчен вакытын да, акчасын да кызганмый иде ул. Шалтыратса, хәтта мөһим очрашулары хакында да оныта иде. Төркиядә ял итү аларның араларын тагын да якынайтты. Алар инде туй, балалар хакында фикер алыша башладылар. Хәтта балаларына исемнәр дә сайлап куйдылар. Егет кызны әти-әнисе белән дә таныштырды. Бәхетле тормыш башларга бары тик бер адым калды. Барысы да әкияттәге сыман иде. Тик көтмәгәндә бар да үзгәрде. Көннәрдән бер көнне Тимур суга төшкәндәй юкка чыкты. Ни уйларга да белмәде кыз. Телефон җавап бирмәде, өенә барырга уңайсызланды. Төнлә керфек тә какмыйча сөйгәненә исәнлек теләде, Алладан аның белән очраштыруын сорады. Теләге кабул булды Гүзәлнең. Көзге яңгырлы көннәрнең берсендә Тимур тулай торак бүлмәсенең ишеген какты. «Миңа синең белән сөйләшергә кирәк», – дип кафега чакырды. Кадерлесенең дорфа сүзләреннән, салкын карашыннан өркеп китте кыз. Ни уйларга да белмәде. Аның турында берәр ялган хәбәр җиткергәннәрме әллә?! Билгесезлектә озак бәргәләнергә туры килмәде Гүзәлгә: Тимур кыска һәм салкын итеп барысын да аңлатып бирде. – Гүзәл, гафу ит, без синең белән бүтән очраша алмыйбыз. Мин башканы яратам. – Ничек? Син ни сөйлисең, Тимур?! – Синең бер гаебең дә юк. Бары тик мин сине яратмавымны аңладым. – Ә миңа әйткән сүзләрең, вәгъдәләрең? «Сине бар дөньядан артык яратам», – дидең бит!.. – Мин шулай дип уйлаган идем. Тик... Кичер мине, Гүзәл. Мин сине башка яратмыйм!.. Кыз, яшьләренә буылып, ишеккә йөгерде. Егетнең: «Әйдә матур гына аерылышыйк. Тукта, мин сине кайтарып куям», – дигән сүзләрен дә ишетмәде. Ул, гомумән, берни дә күрергә дә, ишетергә дә теләми иде. Күктәге кояшы сүнде, дөньясы караңгыланды. Шыбырдап яуган яңгырга да исе китмичә, урам буйлап йөгерде дә йөгерде. Колагында бары ике җөмлә яңгырады: «Сезнең юлларыгыз аерыла. Берегез дә тигез мәхәббәттә яши алмаячаксыз!..» Әлеге сүзләрне кайчандыр багучы карчыктан ишетүен шунда гына исенә төшерде Гүзәл. Ә бит ул аңа ышанмаган иде. Багучының җитди кыяфәт чыгарып өшкерүләреннән көлде генә. Юк, алдагы язмышын юрау өчен бармады кыз шәһәр читендәге ялгыз йортта яшәүче карчыкка. Күктәге күзгә күренмәс көчләрнең аның язмышын язып утыруларына гомумән ышанмый иде ул. Эчтән генә көеп йөреп тә, яраткан егетен үзенә карата алмаган төркемдәше Миләүшәгә иптәш буларак кына иярде. Дус кызының янәшәсендә торса да, карчык сөйләгәннәргә колак та салмады хәтта, татлы уйларына бирелеп утыра бирде. Карчык исә, Миләүшә белән эшне бетергәч, кул изәп аны үз янына чакырды: – Килгәнсең икән инде, синең язмышыңа да карап багыйк, кызым. – Юк, апа, рәхмәт. Минем барысы да әйбәт. – Белмим, кызым, белмим, күңелеңдә бушлык күрәм мин синең. Төпсез бушлык, тирән яра күрәм... – Ялгышасыз, апа. Әнием исән-сау, яраткан кешем янәшәмдә. Күңелем ничек буш була алсын ди минем?! – Сезнең юлларыгыз аерыла, – диде карчык, аны башыннан сыпырды. – Тормышында ялгыш адым ясый егетең. Соңыннан үкенер, ләкин соң булыр. Берегез дә тигез мәхәббәттә яши алмаячаксыз!.. – Ничек инде? Сез ялганлыйсыз!.. – Кешегә яла ягарга ашыкма, кызым. Озакламый сүзләремнең дөреслегенә инанырсың. Тик син артык борчылма, үз-үзеңне кулда тот. Бу кеше сиңа язмаган. Башка берәүгә кияүгә чыгарсың, ир балаң булыр. Мәхәббәтеңне югалтуың белән килеш, ул хисне якыннарыңа юнәлт. Ирең сине яратыр, эшеңдә дә югары күтәрелерсең. Әмма югалган мәхәббәтең урынындагы бушлык сине гел сагалап килер. Язмыш канунын