— Ярый, сүз күп, ә безгә эшләргә кирәк, сеңлем, ә әнигә рәхмәт, барысы өчен дә рәхмәт. ...
— Ярый, сүз күп, ә безгә эшләргә кирәк, сеңлем, ә әнигә рәхмәт, барысы өчен дә рәхмәт. Сине миңа сеңлем итеп бүләк итүе өчен дә рәхмәт, — дип, Валера сеңлесен кочаклап ук алды да: — Әле дә ярый син бар эчемне бушатырга. Сорарга онытылган, Тәүфыйк абыйның хәле ничек, мин биргән дарулар булыштымы? — Әйе, яхшы, сиңа рәхмәт әйтергә кушты. — Тукта әле, син бит иртән кайтып киттең, инде кире килергә өлгергәнсең, бәлки аңлатырсың? — Мин, без, мин киемемне генә алыштырдым һәм килдем, эшем бар иде. Валера елмая төшеп: — Без, мин, эш, үзең әйтмешли, бәлки аңлатырсың. — Без бүген Рамис белән загска гариза бирергә килдек. Энҗенең бит урталарына алсулык йөгерде, ул күзләрен аска төшереп: — Без өйләнешергә булдык, ял көнне ул минем кулымны сорарга килә. — Менә ниһаять яхшы хәбәр, котлыйм, сеңлем. Әәә, килгәнсең икән, Таня апаны МРТга алып барып кил әле, мин башта узи гына димәкче идем, МРТ кирәк булыр. Алайса теге гестапо белән бармыйм ди бит. Валера көлеп җибәрде дә: — Нинди кушаматлар тагалар икән бит ә, миңа нинди кушамат тактылар икән? — Ангел, сиңа Ангел диләр, абый. Валераның йөзе үзгәрде, көтмәгән иде ул, шундый матур кушамат белән йөрүен көтмәгән иде. Ул әкрен генә өстәл янына килеп утырды да: — Рәхмәт инде зурлаганнары өчен, яхшы кушамат, дьявол дисәләр үкереп елар идем. — Алар сине, синең түккән көчеңне хөрмәт итә, абый, яшь, кырык яшен дә тутырмаган фәрештә дип йөртәләр үзеңне. — Не за горами, сеңлем, ике айдан кырык тула. Ярый, син бар, ә мин үз эшемне дәвам итим. Энҗе кабинеттан чыгып китте, ә Валера өстәл өстендә яткан кәгазьләрне барлап калды. Палатада тынлык, барысы да үз эшләре белән кайсы кая таралып беткән. Бары Мингөлниса һаман шул наушнигыннан җыр тыңлый. Менә кисәк аның аягыннан кемдер тотты һәм ул куркудан сикереп торды да, аздан гына караватыннан егылып төшмәде. Каршысында апасы утырганны күргәч: — Син нәрсә, җүләр мәллә? Аздан гына үтермәдең бит. — Ник мин җүләр булыйм, Мила? Йә, нәрсә булды инде бу юлы? Кай җирең авырта? Сине хастаханәдә ятасың дигәч аптырап киттем, вроде зарланганың да юк иде авырыйм дип. Мингөлниса башын чайкап уфтанып алды да: — Ардым, тупо ардым. Бернәрсә эшлисе килми, бөтен җирем авырта сыман, что то плохо мне. — Табиблар нәрсә ди? — Уколлар бирделәр, таблетки какие то. Җитмәсә ниндидер әбиләр янына яткырдылар, көне буе лыгырдап утыралар, ещё әбиләр типа, авырый диләр. Берәр яшьрәкләр яткан палатага да салмадылар ичмасам. — Каты авырганнар реанимациядә ята, ә палатага уже йөри алганнарны салалар. Сеңлем, син авырмыйсың, йә әйт миңа, нәрсә булды? Яңадан ирең белән әйткәләштеңме? Аңлыйм, баланы әнигә карарга илткәнсең, тик бу синең мәшәкатьләреңнән чыгу юлы дип уйламас идем мин. — Апа, син что уж, ардым мин, понимаешь? Ардым мин. Тупо бер үзем тынычлыкта ятасым килә иде, ялгыштым, монда ещё хуже. — Соң чык, ирең көндез эштә, эшеңнән яллар ал һәм көне буе берүзең буласың бит. — Минем вообще үземнең генә торасым килә иде, аңлыйсыңмы? — Һәм син хастаханәдә качырга теләдең. Ә беләсеңме нәрсә, сине чыннан да хастаханәгә яткырырга кирәк, тик монда түгел, ә психушкага. — Нәрсәәә? — Ә син ничек уйладың, ә? Әни сине төпчек кыз дип иркәләп үстерде, кызым алай, кызым болай, алай әйтмәгез, болай димәгез, шуннан нәрсә? Син иркә һәм җансыз кыз булып үстең. Кияүгә чыккач та шулай булыр дип көттеңме? Тормыш алай бармый ул. Кияүгә чыкканда син барысын да үз өстеңә аласыңны белмәдеңме? Синең иреңне дә әни карарга тиешме? Әйе, син үз тормышыңа үзең хуҗа хәзер, үз арбаңны үзең тартырга тиеш. Алай гына да түгел, сеңлем, әни безне карады, үстерде, көчен җәлләмәде, хәзер без, әйе, без аңа булыша башларга тиеш. Ә син киресенчә гел әнидән ярдәм көтәсең. Гомере буе без дип җанын, көчен, яшьлеген, исәнлеген җәлләмәгән бит ул без диеп. Ә хәзер без, аның балалары көч түгәргә тиеш. Син нишлисең? — Апа...