Энҗе, балага карап елмая-елмая, баскычтан ипләп кенә төшеп бетүгә, троллейбус та ишеклә...
Энҗе, балага карап елмая-елмая, баскычтан ипләп кенә төшеп бетүгә, троллейбус та ишекләрен ябып кузгалды. Малайның кулындагы кызыл туп кай арада ычкынып та китте, троллейбус алдына тәгәрәп тә чыкты, аның артыннан ук, яраткан уенчыгыннан аерылырга теләмәгән бала очты гына! Энҗенең дә, башына уе килгәнче, хәрәкәтләре өлгеррәк булды: соңгы вакытта үзенә хас булмаган тизлек белән бала алдына атылып та чыкты, тәгәрмәчләр астына килеп кергәнче, малайны гәүдәсе белән каплап, юлдан читкә этәреп тә өлгерде. Бик каты сигнал биреп кинәт туктаган троллейбус тавышына халык әйләнеп караганда, Энҗе дә, малай да юл читендә яталар иде инде. Әтисе килеп җитеп кулларына күтәрүгә, малай акырып елый башлады: аңа берни дә булмаган, бары курыккан гына икән. Ә Энҗенең башыннан аккан кан күлдәвек булып җәелә, үзе исә аңсыз иде... «Ашыгыч ярдәм» машинасы озак көттермәде. Җәрәхәтле хатынны сак кына күтәреп арбага салганда, табиб, никтер, сәгатенә карап, башын чайкап куйды. Алар артыннан, машиналарына утырып, инде су коену кайгысы калмаган әтисе белән малае да кузгалдылар. ...Коньяк кушылган кофе тотып инде ничәнче тапкыр тәрәзә янына килгән Марсель Мадъяровичның шылтыравыклы пәрдәләрне этәрергә үрелгән кулы, ялгыш икенчесенә орынып, кайнар кофены бокалы-ние белән аягына каплады. Шефның ап-ак костюмы күз ачып йомганчы чуар-көрән төскә керде. Бу вакытта хастаханәдә кыл өстендәге ике тормышның берсен генә булса да саклап калырга тырышалар иде... Операция ярдәмендә дөньяга алданрак килергә мәҗбүр булган сабый, күзенә яктылык төшүгә, беренче эш итеп, кычкырып елап җибәрде. Әмма шундук нәни йодрыгын авызына капты һәм тынып калды. Тумас борын үзен-үзе юату юлын тапкан балага табиблар да аптырап, килеп-килеп карап китәләр иде. Әнисен коткарып кала алмаганга, кашык кадәр генә малай алдында үзләрен гаепле саныйлар иде булса кирәк. «Йа Аллам, — дип уфтанды олы яшьтәге шәфкать туташы, учка да сыярлык баланы сак кына күкрәгенә кысып, — дөньяда тагын бер ятим артты түгелме соң?» Ләкин бу фаҗига булмый калды. Үз тормышы бәрабәренә нәни Салаватларының гомерен саклап калган ананың нарасыен, ир белән хатын, икенче уллары итеп, үзләренә алып киттеләр.