Көзге шыксыз салкын бер кичне кемдер каты итеп аларның ишеген какты. Хуҗабикә кер үтүкл...
Көзге шыксыз салкын бер кичне кемдер каты итеп аларның ишеген какты. Хуҗабикә кер үтүкли, әби икенче бүлмәдә бала-чага белән әвәрә килә иде. «Әтиләре кайтты!» – дип, җиңел генә йөгереп килеп ишек ачса... Кеш тун кигән, затлы хушбуй сөртенгән купшы ханым серле елмаеп каршысында басып тора. – Гөлфирә! Син түгелме соң бу? Ярабби! Югалган дус! – Айсинә! Көчкә эзләп таптым үзеңне! – Ул, чакырганны көтмичә, үкчәле итекләре белән тып-тып басып эчкә узды. Тунын салып урындык аркасына ташлады. Чиста, җыйнак бүлмәне күздән кичерде. – Берни үзгәрмәгән! Берни! Бар да элеккечә! Шул ук бүлмә, дисәм... Яңа җиһазлар күренә. Фатир хуҗаң – әби исәнме соң әле? – Исән! – диде Айсинә тыелып кына. Якташының хәбәр-хәтәрсез килеп төшүе дә, тәкәллефсез кылануы да каушаткан, сәерсендергән иде аны. – Дөнья гизеп, илләр-җирләр күреп сәяхәттән кайтты апагыз. Ә син... Иске бер тиен кебек һаман шул ук фатирда. Алмачуар атта җилдереп ханзадә килеп чыкмасмы дип көтеп гомер уздырасың инде, ә?! «Иске бер тиен кебек!» Кайсыбыз иске бер тиендер әле?! – Көтмә, кызый! Ханзадә әкиятләрдә генә буладыр ул. Менә мин дә хыялга алданып... Яндым мин, кызый. Утырттылар тегене. Көчкә котылдым. Һай, авыз суын корытып аны ник сөйләп торам соң әле. Мин сиңа йомыш белән, кызый. Теге чакта миңа үлеп гашыйк егет бар иде ич әле? Йомыкый гына. Элек фатирда торган карчыктан сораштым. «Өйләнде, аяк итен ашап эзләп тә йөрмә!» – дигән була. Өйләнсә, аерылыр, минәйтәм. – Ул шашкан кешедәй кычкырып көләргә тотынды. – Табарга кирәк миңа шул иске ярны. Мәхәббәт искерми ул. Аннан... майлы калҗа – маям да җитәрлек бәхет ишекләрен ачтырыр өчен... – Дамир кайтканчы чәй эчеп алыйк! Эш күп, бик арып кайта. Бистәдә йорт салып ятабыз. Бүген түбәсен ябып бетерәбез, дигән иде Дамир... – Дамир?! Әллә теге йомыкый... – Йомыкый димә. Бүтән Дамир ул. Егет солтаны! – Айсинә кунак алдына ризык, кайнар чәй куйды, шыпыртлап әйтте: – Чү! Әкренрәк! Безнең ташбашлар йоклап китмәгәндер... ...Әкият арты әкият сөйли торгач, әби үзе йокыга оеды. Ә игезәк малайларның йоклап китү төшләренә дә кермәгән иде әле. Әтиләре соңарды, түбәне ябып бетерсәк, яңа йортка күчәбез дип ымсындырган иде бит. Ишекне кысып куеп, кунак утырган бүлмәне күзли шаяннар. Кәттә киемле чибәр генә апаның әниләрен кочаклап, буяулы керфекләреннән кап-кара яшьләрен агызып, җен майларын түгә-түгә кайчаннан бирле елап утыруын һич төшенә алмый гаҗиз булганнар иде алар...