– Миңсылу апа, Сәхибулла абый кайткан, – дип әйтеп сала. Кыз башта аптырап кала.
– Миңсылу апа, Сәхибулла абый кайткан, – дип әйтеп сала. Кыз башта аптырап кала. – Ни сөйлисең? Чынмы? Кайда күрдең? – ди, һаман һушына килә алмыйча. – Чын менә, Сәхибулла абый кайткан. Ул әнә тегендә, урман аланында ике абый белән сөйләшеп утыра. Медальләре бә-ә-әк күп, – ди авызы колагына җиткән малай. Кызлар, җыелышып, Миңсылуны котлый башлыйлар. Ә Миңсылу Василның битләреннән үбә дә урманга йөгермәкче була, шунда аны ахирәте Маһинур җиңеннән тотып туктатып кала. – Кая йөгерәсең, Миңсылу? Алай килешмәс. Ике ир кеше белән сөйләшеп утыра, диде ич. Сугыш чаклы сугыштан исән-сау әйләнеп кайткан икән, монда үзе килер әле, – ди ул. Миңсылу нәүмизләнеп кире борыла. Бер-ике сәгатьләп вакыт узгач, урманнан бер ат чыга. Васил, тарантаска җигелгән кара айгырны күргәч: – Әнә, әнә, шул ат янында сөйләшеп утыралар иде алар, – дип кычкырып җибәрә. Эшләүче кызлар тавышка башларын күтәреп карыйлар: – Бәрәч, бу күрше «Искра» колхозы председателе Нариман аты түгелме соң? – диешәләр кызлар. Ул елларда Аланлык «Искра» колхозына кушылмаган, үзе аерым хуҗалык була әле. Нариманның болынга килүенә гаҗәпләнми кызлар. Соңгы вакытларда бирегә, Аланлыкның печәнче кызлары янына егет еш йөри. Миңсылуга күзе төшкән. Нияте җитди, ахры, үзенә кияүгә чыгарга тәкъдим дә ясаган бугай. Ләкин кыз Сәхибулласын көтә шул… Ат кызларга якынлаша барган саен, Миңсылуның йөрәге ярсып-ярсып тибә башлый. Менә-менә Сәхибулла килеп төшәр дә, кочагын җәеп, кызга таба йөгерер сыман. Ләкин тарантаста икәү генә – Нариман һәм аның кучеры Сабирҗан гына утыра. Анда Сәхибулла булмый. Авылга кайтып киткәндер инде. (Дәвамы бар.)