– Ул әле һаман да шул «краснопогонник»лар белән дус, ахры. Беркөнне ниндидер ментлар бе...
– Ул әле һаман да шул «краснопогонник»лар белән дус, ахры. Беркөнне ниндидер ментлар белән Сазлы Күл буенда йөргәннәрен случайно гына үзем күрдем, – дип өстәде. Нариман Сәмигулловичның кашлары сәер генә сикереп куйды. – Сазлы Күл буенда нишлиләр иде соң алар? – Ниндидер сөякләр тапканнар. Шулар тирәсендә казыналар иде. Алар киткәч, мин дә барып карадым… – Сөякләр?... – Әйе, әллә кайчангы коп-коры сөякләр шунда. Берәрсенең адашып кайтмый калган бозавы сазга батып үлгән булгандыр… – Бозавы… Бозавы… – дип, үзалдына сөйләнгәндәй кабатлады Нариман карт. – Ә каян беләсең бозау икәнен? Альберт иңнәрен сикерткәләде: – Тоякларын күрмәдем күрүен. Башы да юк иде. Соң, Нариман Сәмигуллович, андый эре сөякләрнең этнеке түгел икәнлеген беләм лә… Нариман Сәмигуллович, тәрәзә янына килеп, кашагасын өскәрәк күтәрде дә урамга күз салды. Озаклап нәрсәдер күзәтте дә, буш кулын күтәреп, егетләргә карамыйча гына, җиңелчә артка таба селтәгәндәй итте. Бу аның, чыгып китсәгез дә ярый, дигәнне аңлатуы иде. Егетләр инде ишекне тышкы яктан ябарга җыенганда, өй эченнән Нариман картның тавышы ишетелде: – Альберт, син калып тор әле! Альберт тупсаны атлап кабат өйгә керде. Нариман карт аңа йөзе белән борылды. Анда бернинди үпкә дә, ачу да сизелми, ул тыныч иде. – Менә нәрсә, энем. Кылган гамәлләрең бернинди кысаларга да сыешлы түгел. Синең өчен мин кызардым. Синең урында булсам, авылдан бөтенләй чыгып китәр идем. Шәһәргә барып, берәр заводка-мазарга урнаш. Шәһәрдә дә яшәргә була… Аннан соң, сүз уңаеннан гына, дигәндәй: – Авылдан чыгып киткәнче, Сазлы Күл янындагы теге бозау сөякләрен икенче урынга илтеп күм әле. Авыл этләрен котыртып, анда өелеп ятмасыннар, – дип тә өстәде… Альберт аның үтенечен аяк астына салмады. Дөрес, сөякләрне икенче урынга ташып күмәргә иренде. Шуңа күрә ваклап, сындыргалап, ыргыта алган кадәр тирә-якка ыргытты, чәчте. Ә берәр көннән ул шәһәргә китеп барды… * * * Нариман карт белән Альберт арасындагы булган бу сөйләшүне Самат белми иде, әлбәттә. Ләкин, шулай булса да, бу эштә Альбертның кулы уйнаганын ул сизенде. Берчакны Самат бу хакта Кәримгә әйткән иде, тегесе: – Ә кем соң ул Альберт? – дип кызыксынды. – Бездә, мәктәптә шундый бер адәм эшләп йөргән иде. Физкультурадан укытты. Тирәкледән. Син аны белмисеңдер. Яшь әле ул. Узган ел гына армиядән кайткан. – Фамилиясе ничек? – Хафизов! – Ә-ә, Газизә апа малаен әйтәсеңдер әле?! Аның сөякләрдә нинди үче бар соң? – Сөякләргә түгел, миңа ачу саклый ул. Эштән куылуының сәбәбен миннән күрә… Берникадәр эндәшмичә баргач, Самат сөйләвен дәвам итте: – Дөресен генә әйткәндә, егет барысына да үзе генә гаепле. Әхлак дигән нәрсәне белми. Мәктәп аның урыны түгел дә инде… – Ә ничек барып кергән соң ул мәктәпкә? – дип сорады Кәрим. – Аны укытучы итеп урнаштыруны Нариман Сәмигуллович юллап йөргән, ахры. ЗавРОНО аша, ди бугай… Белмим, нишләп якын итәдер шул малайны? Улы Әкрам белән әшнәләр бит, бәлки шуңадыр?... Әлегә кадәр дустын тыңлап, сораулар биреп кенә утырган Кәрим кинәт уянып киткәндәй булды. – Юк, дускай, хикмәт аларның әшнә булуларында гына түгел, минемчә. Аның үзенә күрә бер сере бар… Ул әллә фикерен туплады, әллә машинасы алда торган зур чокыр аша узганда, игътибарын читкә юнәлтмәс өчен, сөйләвеннән туктап торды. Бары тик бераздан соң тамак кыргалап алды да, серле генә елмаеп, өзелгән әңгәмәсен дәвам итте: – Авылдашларның сөйләвенә караганда, Альберт та Сәмигуллович малае. Хатыны исән вакытта да уҗымга йөргәләгән Нариман, Тәскирә апа үлгәч, Латыйфага гына карап яткандыр, дип уйлыйсыңмы әллә?... Газизә апа яшь чагында ирләр күзе төшмәслек хатын булмаган. Өстәвенә, ире дә инвалид. Аулак урыннарда, тыкрык-чатларда очратканда, Нариман аңа сүз каткалаган. Әгәр риза булсаң, буш итмәм, дип, көнкүрешендә ярдәм итү турында да ишарә ясаган. Тик теге хатын гел карышып маташкан. Көннәрдән бер көнне председатель Газизә апаның амбардан кайтканын саклап торып, кесәсен тикшерә. Гөнаһ шомлыгына каршы, аннан бераз ашлык бөртеге табып ала. Ул заманда моның өчен нәрсә эшләткәннәрен сиңа аңлатып тору кирәк