Женя аннан куркыпмы, әллә чыннан да ул әйткәннәрне аңларга тырышыпмы, туктап калды. Кул...
Женя аннан куркыпмы, әллә чыннан да ул әйткәннәрне аңларга тырышыпмы, туктап калды. Кулак кулларын йомшартты, аннан соң бөтенләй ычкындырды. Тәмәкесен кабызып, якындагы эскәмиягә утырды да уйга калды. Женяның башыннан: «Чыннан да, шикләнсәң, шикләнерлек урын бар монда», – дигән уй йөгереп узды… * * * Ялантау янындагы урман полосасында тамерланлылар белән «стрелка»дан соң Марат берничә көн урманда яшеренеп ятты. Ул анда җәен утын әзерләүчеләрдән калган шалаш сыман нәрсә дә тапты хәтта. Агач ботаклары белән тишек-тошык урыннарын каплаштыргач, астына калын итеп кипкән яфраклар түшәгәч, ярыйсы гына куыш барлыкка килде. Бер көн торганнан соң, Марат алга таба монда калырга ярамаганлыгын аңлады: беренчедән, аның эзенә төшү өчен, ментлар урманнарны «тарап» чыгарга мөмкин; икенчедән, биредә ризык табу бик авыр. Кулда корал-мазар булмагач, җәнлек тә атып булмый. Коры кул белән киек аулау ай-һай кыен эш. Аулаган очракта да, аны чи килеш ашамас бит. Шырпысы да юк, ичмаса. Зажигалкасы каядыр төшеп калган. Әнә шуларны уйлагач, кешеләргә якынрак урнашырга, дигән карарга килде. Тик шәһәргә кайтырга ярамый. Шунда ук эләктереп алачаклар. Өстәвенә теге көннән соң ул ике ут арасында калды: бер якта ментлар, икенче якта элекке дуслары. Марат берсеннән дә шәфкать көтми: беренчеләре, кулыңны боргычлап, каталажкага тыгып куячак; ә икенчеләре бугазыңа хәнҗәр кадаячак – иң яхшы дигәндә, маңгаеңа ядрә җибәреп, үлемеңне җиңеләйтәчәкләр. Әнә шуңа күрә дус-ишкә яки таныш-белешкә сыенып яшеренеп яту варианты үзеннән-үзе төшеп кала дигән сүз. Документ-фәлән булмаганда, әллә кая еракка чыгып китү мөмкинлеге дә юк. Ярдәм итәргә, озатып куярга бик якын дустың булса ярар иде. Ә монда… Озак уйлый торгач, шәһәрдән җиде-сигез километр ераклыкта урнашкан бакчачылык ширкәтенә барып, яшеренер урын табарга, дигән карарга килде егет. Аларның үз «фазенда»лары да шунда. Гомумән, Марат өчен таныш урын. Якын-тирә урманнарны да яхшы белә. Кирәк вакытта качу мөмкинлеге дә зур. Әле көз, бакчаларда уңышны яңарак кына җыеп алдылар. Анда бәрәңгесен дисеңме, кишер-чөгендеренме табарга була. Озакламый яңгырлар китүе дә бар. Андый чакта баш өстендә түбә кирәк. Соңыннан күз күрер иде әле. Марат үзләренең бакча йортларында яшәргә уйламады да. Аңа күзәтү куйган булулары мөмкин. Анысына «легавыйлар»ны өйрәтеп торасы түгел. Инде күптән башлары җиткәндер. Дөрес, элекке дуслары, братаннарының да куллары озын, кайлардан эзләргә кирәклеген тиз чамалаячаклар. Шулай булгач, үз өенә барып тору үз теләгең белән үк үзеңне корбан итү булыр иде. Шуларны уйлагач, Марат үзләренекеннән ерактарак бер бакча өенә урнашты. Анда инде күптән хуҗалары килгәне юк. Ул бер карт белән карчыкныкы булган. Ләкин тегеләр кинәт кенә икесе дә бер вакытта диярлек үлеп киткәннәр, бакчага килердәй туганнары юк, ахрысы. Хәер, аларның тирә-күршесе дә бакчага әллә ни килми. Кунып-төнеп ятучылар бөтенләй юк. Көз ахырында, гомумән, кешеләр бакчага сирәк йөри. Хәзер нәкъ менә шундый вакыт. Димәк, беразга качып яшәү мөмкин булачак. Башта ул аеруча сак булды, көн яктысында куышыннан чыкмады да диярлек. Кич, караңгы төшә башлагач кына, тирә-якны күзәтеп кайткалады. Эзләнә торгач, бер бакчадан күпләп бәрәңге җыйды. Хуҗалары алмыйча калдырган, күрәсең. Икенче бакчадагы түтәлдә вак булса да бераз кишер бар иде. Ачык калган бер алачыкта җәеп салынган помидорлар тапты. Дөрес, аларның яртысы черегән. Шулай да, караштыргалый торгач, ашарга яраклылары шактый җыелды. Ә үзләренең бакчасындагы хуҗалык сараеның ишек өстеннән хәтта шырпы да тапты. Марат сөенечтән кулын кулга угалады: «Болай булгач, яшәргә була», – дип уйлады ул, куанып. Кичен шуннан ук газ плитәсен дә алып чыгып китте. Әнисе борчылыр борчылуын. Тик бакча йортыннан әйбер урлау – бу ширкәттә генә түгел, бөтен җирдә гадәти күренеш. Кайвакыт бомжлар, «рейд» ясап, бакча йортларын рәттән чистарта. Әнисе газ плитәсен кем алып чыкканны сизмәячәк.