күзәтеп торучы бер пенсионер карчык табылмыйча калмас. Өстәвенә подъезд төбендә утыручы...
күзәтеп торучы бер пенсионер карчык табылмыйча калмас. Өстәвенә подъезд төбендә утыручыларны да исәпкә алмыйча булмый. Якты көндә эскәмияләрдә пенсионерлар, инвалидлар утырса, эңгер төшә башлагач, аларны яшьләр алмаштыра. Ә операция барышында көтелмәгән хәлләр килеп чыгып, тикшерү-сораштырулар башланса, кемнәрнеңдер хәтерләре яңарырга мөмкин. Әнә шуңа да Чегән белән бер атна подъездны сагалагач, Порхны монда атмаска, дигән фикергә килделәр. Йорт белән машина кую мәйданчыгы арасындагы ташландык төзелеш бинасы янына засадага күчте алар бу көннәрдә. Кичен Порх, машинасын мәйданчыкка куйгач, турыдан гына сукмак буйлап өенә кайта. Ә сукмак әнә шул «сакаллы төзелеш» яныннан уза. Әлеге бинаның бер ягында, сукмак үтә торган җирдә, почмактан борылуга, койма урынына тезеп куелган панельләрнең берсен, урыныннан алып, эчке якка сөяп куйганнар. Порхны шунда саклап торудан да яхшысы булмас, дип уйлашты егетләр. Анда аулак, кешеләр сирәк йөри, аннан соң мәетне качырып калдыру өчен дә уңайлы. Порхның төгәл йөри торган гадәте юк. Моннан өч көн элек ул кайтканда әле якты була иде. Өстәвенә машиналарын төнгелеккә күпләр нәкъ менә шушы вакытта куя. Сукмактан үткәләп-сүткәләп йөрүчеләр дә байтак. Ә кичә Порх өенә бөтенләй кайтмады булса кирәк. Һәрхәлдә, ул төнге унбергә кадәр күренмәде, машинасын подъезд ишеге төбендә калдырган булса гына инде. Бүген менә кичке тугыз тулып, унынчы китеп бара инде, ә Порх һаман күренми. Машиналар куя торган мәйданчыкның капкасын Артём са галый. Ул үзенең «Ока» машинасында «шухер»да тора. Порхның «туксан тугызлы» «Жигули»е мәйданчыкка кереп китүгә, Артём панель астындагы куышта яшеренеп торучы Марат янына килеп, аны кисәтәчәк… Көткән чакта вакыт бик акрын үтә. Артём, сулышына кабып, панель астындагы куышка килеп кергәндә, сәгать ун туларга унөч минутны күрсәтә иде. – Марка, әзерлән, Порх биш минуттан моннан узачак, – ди де ул, мышный-мышный. Марат ашыкмыйча гына урыныннан кузгалды, пистолетын куеныннан алып, артка – чалбар каешы астына кыстырып әзерләп куйды да сукмакка чыгып басты. Ул, Порх килгәндә, тәмәкәсен кабызган булып маташырга тиеш иде. Шушы очрак өчен газы бетеп кабынмый торган иске зажигалка да алды хәтта. Менә сукмакта аяк тавышлары ишетелә башлады. Ул да булмады, борылыштан бер шәүлә чыгып, сызгырына-сызгырына Маратка якынлашты. Марат зажигалка төймәсенә баскалады. Чакматаштан очкыннар сибелде, тик ут кабынмады. Шунда инде үзенә якынлашкан теге шәүләгә мөрәҗәгать итеп, Марат: – Тәмәке көйрәтергә иде, зажигалкаң юкмы? Минеке нишләптер янмый, – диде. – Зажигалкам юк, ә менә шырпы табарга була, – дип, Порх ветровкасы кесәсенә тыгылды, шырпы алып, егеткә сузды. Марат тәмәкесен кабызды да шырпыны кире иясенә тапшырды. Тегесе, бернидән дә шикләнмичә, шырпы кабын кесә сенә сала-сала, алга атлады. Ә Марат, пистолетын алып, «предохранителеннән» аерды да аңа иярде, ике-өч адым атлагач, кабат алда баручыга эндәште: – Тагын бер нәрсә сорарга мөмкинме?... Порх бөтен гәүдәсе белән артка каерылды. Ә бу арада Марат пистолет көпшәсен аның күкрәгенең сул ягына терәп өлгергән иде инде. Көпшәсенә тавыш киметкеч куелган коралдан тонык кына аваз чыкты… Әле җаны чыгып та бетмәгән, үлем белән тартышып ятучы Порх өстенә иелгән генә иде, сукмакта янә аяк тавышлары ишетелде. Биш-алты сәгать саклап ятып, нибары ике-өч кеше узган иде, ә монда – менә сиңа мә! Марат җирдә ятучы исерекне торгызырга маташкан булып кыланды: – Дуңгыз урынына эчмәскә иде… Әйттем бит мин сиңа, күп эчмә, дип. Тор, әйдә, өеңә киттек, – дип сөйләнде. Узып баручы, караңгыда күрмәгәч, җирдә мәет ятадыр дип уйлап та карамагандыр, киресенчә: – Булышырга кирәк түгелме? – дип, ярдәм дә итмәкче иде әле. – Кирәкмәс, мин аны хәзер үзем дә… – диде Марат. Комачаулаучы күздән югалгач, Порхның җансыз гәүдәсен Артём белән панель астына сөйрәделәр. Җиргә сузып салгач, мәетнең йөзенә төбәп, Чегән фонарен кабызды. Ничә көннәр буе ерактан күзәтеп йөрсәләр дә, Маратның үз корбанын якыннан күргәне юк иде әле. Бер мизгелгә генә ул аның йөзенә текәлде. Теге көнне ресторанда