күңел тынычлыгы китерер. Эштә иде, хәзер кайтып җитәргә тиештер инде.
күңел тынычлыгы китерер. Эштә иде, хәзер кайтып җитәргә тиештер инде. Дөрестән дә, капкадан кайтып кергән Муса тиздән үзе дә күренде. Егет авылдагы хуҗалыкта такта яру цехында эшләп йөри икән. Гаилә корырга өлгермәгән әле, башта йорт-җирләрне, ихатаны ныгытырга дип үзенә сүз биргән. Йортка килгән кунакның кемлеген белгәч, Мусаның йөзе кыйшаеп куйды, ул йодрыкларын төйнәде. Назыйм аңа да үзенең сүзләрен кабатлады, йөрәген тотып гафу үтенде. Үзенең ярдәмен тәкъдим итте. Муса аны тыныч кына тыңлап бетерергә тырышты һәм болай диде: «Мин сезгә үпкә сакламыйм, бернинди дә ярдәм кирәк түгел». Назыйм өенә кайтып китте, ләкин аның күңеле тынычлана төшкән иде. Исән! Теге бәләкәй малай исән калган икән бит! Димәк, Назыйм кеше җаны кыймаган булып чыга. Куркакларча качкан, әмма үтермәгән! Шул көннән башлап Назыйм Җиде чишмәгә ешлады, авылга кайткан саен, Сабира апаларга кереп чыга башлады. Авырлык белән булса да, Сабира апа аңа карата йомшарды, ярдәмен дә кабул итә башлады. Муса да аңа дошманга караган шикелле карамый иде инде. Ә бер елдан Җиде чишмә авылында өр-яңа йорт калкып чыкты. Аны Сабира апа белән Муса өчен Назыйм тулысынча үзенең акчасына салдырып бирде. «Сабира апалар сиңа кемнәр булалар соң?» – дип сораучыларга Назыйм: «Мин Мусаның атасын белә идем. Күп еллар элек Мусаның әтисе мине үлемнән алып калган иде. Әйтеп куйган сүзем бар иде, шуңа Сабира апаларга хәзер бераз булышырга булдым», – дип әйтә торган булып китте. Оныгы да, әкренләп тернәкләнеп, аякка басты, җәрәхәтләре төзәлде, алга таба сәламәтлегенә тискәре йогынтысы калмаска тиеш дип ышандырдылар табиблар. Назыйм тәмам тынычланып, дөньясы түгәрәкләнеп яши башлаган шикелле иде дә бит... Әмма гөнаһлар өчен өйләр салып, машиналар алып кына түләп котылып булса икән ул! Назыймны җәзасы барыбер куып тотты. Ял көннәрнең берсендә, оныгын җитәкләп, ял паркына дип чыгып киткәннәр иде. Юл аша чыгып барганда, борылыштан кинәт кенә бер машина ыжгырып килеп чыкты. Тизлеген бөтенләй киметмичә, нәкъ боларның өстенә барып кергәндә, Назыйм оныгын читкә этеп җибәрергә чак өлгереп калды. Ә үзен машина бер чите белән бәреп китте. Бер як бот сөяге каты яраланган иде. Назыйм сырхауханәдә озак ятты, соңрак та аягы төзәлмичә борчуын дәвам итте. Ахырда ул аягын табиблар бөтенләй кисеп алдылар. Шулай итеп, Назыйм үзенең җинаяте өчен гомеренең соңгы көннәренә кадәр үкенеп, интегеп яшәде.