булгач, барасы килмәсә дә, бармый хәле юк иде.
булгач, барасы килмәсә дә, бармый хәле юк иде. Суд залында судья белән сәркатип кыз, Фәрит белән Лилия һәм Мәдинә иделәр. Фәрит Лилияне кочаклаган була. Лилиясе аның кочагына керә. Судья шелтә белдергәч кенә кыланудан туктадылар. Фәрит Айзирәккә алимент түләячәген әйтте, ә туасы балага алимент турында өметләнмә дә, дип, төкрекләрен чәчә-чәчә кычкырды. Мәдинәнең бервакытта да болай гарьләнгәне юк иде. Бик читен иде аңа, әмма йөрәгендә давыл булса да сиздермәде, тыныч кына җавап бирде: — Кирәкми миңа синнән бер нәрсә дә. Минем балаларым үземә бик кадерле. Мин аларны менә дигән итеп үстерәчәкмен, аларның тормышлары мул һәм матур булачак! Судья чәчен ике толымга үреп салган ябык кына Мәдинәгә шаккатып та, сокланып та карап торды. Югалмаячак бу кызый. Ә менә ирнең тормышы ничек булыр, анысы билгесез. Аларны тиз аердылар. Мәдинә бу эшнең законлы юл белән эшләнмәгән икәнен аңлый, ләкин аның өчен аерылышу иң яхшы вариант иде. Тормыш алга таба үз көенә дәвам итте. -----------------***------------------ Мәдинә, кибеттән кайтып килгәндә, арттан ыжгырып килгән шомлы тавышка борылып караса, бер трактор алты-җиде яшьләрдәге малайның артыннан куып килә. Малай бар көченә илереп елый, урамның бер башыннан икенче очына таба чаба. Трактор да малай артыннан калышмый. Каршы яктан колхоз рәисе машинасы килеп чыкмаса, нәрсә белән тәмамланган булыр иде икән бу хәл? Трактор туктады. Кабинадан бер ир кеше төште, Кадыйр икән, аягында көчкә басып тора. Мәдинә шул арада тиз генә малай янына йөгереп барды, бала бик нык калтырана, үзе ярсып беткән. Ул аны җитәкләп, рәистән аларны медпунктка илтеп куюын сорады. Баланы сөйләштереп карый — ул, бичара, бер сүз дә әйтә алмый, эндәшәсе килә — юк, булдыра алмый. Мәдинә балага тиз генә тынычландыра торган укол ясады, җылы чәй ясап бирде, алдына утыртып, башыннан сыйпап торды, малай бераздан йоклап китте. Ул арада, шашардай булып, малайның әнисе килеп керде. Мәдинә аңа тавышланмаска кушып ишарә ясады, баласын сыйпап, кочаклап утырырга кушты. Үзе, тиз генә районга педиатрга шылтыратып, хәлне аңлатты, баланы нишләтергә кирәклеген сорады – хәзер үк районга алып килергә куштылар. Икенче көнне иртүк Мәдинә колхоз идарәсенә иртәнге җыелышка китте. Кызны күреп, утыручылар тынып калдылар. Бераз сүзсез торганнан соң, Мәдинә, кистереп, рәискә мөрәҗәгать итте: — Илдус абый, кичә булган хәлне үзегез күрдегез. Бала куркудан сөйләшми башлады. Сез килеп чыкмаган булсагыз, нәрсә булыр иде бу хәлнең ахыры?! Иң аянычы, Кадыйр яңадан тракторына утырган. Аракы эчеп рульгә утыруны туктатырга кирәк! — дип, бер тында әйтеп салды. Кабинетта тирән тынлык урнашты. Чөнки биредә утыручыларның үзләре дә күбесе аракы белән дус иде. Илдус Мәдинәгә: — Бик кирәкле сорау күтәрәсең, сеңлем, чарасын күрербез, — диде. Ике көннән медпунктка Кадыйрның хатыны килеп керде. Үзе ярсып кычкыра, дулапмы-дулый, бер сүзен аңлап булмый. Мәдинә башта югалып калды, аннан тиз генә үзен кулга алып, усал итеп аңа карап тора башлады. Тегесе тынды тагын. — Хәзер аңлатып сөйлә инде. — Кадыйрның тракторын алганнар, аңа амбарга себерке күтәреп чыгарга кушканнар, тиеннәргә. Синең аркада булган эш бу. Әллә кем булып йөрисең, безнең балаларны кем туйдырыр? Эчсә дә, эштән калмый бит ул! — Ә син беләсеңме, Кадыйр исерек килеш тракторы белән артыннан куган бала һаман сөйләшми. Илдус абый килеп чыкмаса, аны иреңнең таптап изүе дә бар иде. Шул бала урынында синеке булса? — Булса, булса! Булмаган бит берни дә. Теге бала сөйләшер, кая китсен сөйләшмичә! Тагын бер колхоз эшенә катышып йөрсәң, үзеңә үпкәлә. Без сиңа управы табарбыз! — дип, хатын, тагын да катырак котырынып чыгып китте. Мәдинәгә бик кыен иде бу минутларда. Күзләренә яшьләр тыгылды. Зәйтүнә апасы, аркасыннан сөеп, тынычланырга кушты: — Туасы сабый турында уйла, кызым. Көннәр әкрен генә үтә торды. Авыл икегә бүленде. Кемдер эчкечеләрне аклады, яклады, кемнәрдер эчүне туктату ягында иде.