Ярты ел шулай дәвам итте бу хәл. Акылдан язмаска ярый Зәйтүнә апасы бар әле. Әтиләре дә...
Ярты ел шулай дәвам итте бу хәл. Акылдан язмаска ярый Зәйтүнә апасы бар әле. Әтиләре дә аптырады бу хәлгә, тормыш шундый матур гына барганда, Фәрит тәртипле юлга басты инде дигәндә генә, дөнья тагын начар якка үзгәрде дә куйды. Бәхетенә каршымы, бәхетсезлегенәме, бу вакытта Мәдинә икенче бәбиен көтә иде. Фәрит белән бу турыда сөйләшергә генә җай булмады: ул я исерек, я өйдә юк. Шулай да, әйбәтме, начармы: җае чыкты әйтергә. Бу атнада тагын классташлар җыелганнар, күрәмсең, Фәрит өйдә кунмады. Иртә белән кап-кара канга батып, котырынып кайтып керде. Аның тавышына Айзирәк уянды, исерек әтисен күреп, куркып елый башлады. Шау-шуга бүлмәсеннән әтиләре килеп чыкты. Фәрит сүз башлады: — Син бүгеннән бу өйдән китәсең, без аерылышабыз. Күзләрен зур ачып, берни аңламый карап торган Мәдинәнең каршысына килеп, кулларын селки-селки, төкрекләрен чәчә-чәчә, күзләрен акайтып кычкырды: — Син томанамы әллә? Мәдинә үзен кулга алып сорап куйды: — Мине классташ Дамираның сеңлесе Лилияне көчләүдә гаеплиләр, ул авырлы. Хәзер аңар өйләнмәсәм, әтиләре судка бирәм, — диде. Мәдинә аптырап сүзсез калды. Лилиянең, яшь булса да, авылда тәртипсез кыз икәнен беләләр. Бераз тынычлангач: — Фәрит, безнең икенче балабыз булачак, — дип әйтеп куйды. Бу сүзләрне ишеткәч, ире тагын да ныграк ярсыды: — Аның ирен төрмәгә утыртырга маташалар, ул ниндидер тумаган бала турында сөйли! Маликул гына бит әле ул, ма-а ли-ику-ула! Син нәрсә, аннан котылу юлын белмисеңме? — дип, кулларын йодрыклап, Мәдинә каршына килде. Хатыны, башын тотып, диванга барып утырды, бераздан: — Ә мин кая барыйм? — дип куйды. — Синең Зәйтүнәң бар бит, — диде ире, төрттереп. Мәдинә елый башлаган кызын кулына алды, бала әнисенең кулында тынычланды. Ә Фәрит әшәкеләнүен дәвам итте. Нинди генә шакшы сүзләр ишетмәде Мәдинә ул көнне! Күпме вакыт үткәндер, Фәрит, тынычланып, диванга сузылып ятты да гырлап йоклап та китте. Мәдинә кулында бала да йоклады. Хатын өй эченә күз салды: нәрсәсе бар соң аның бу йортта? Үзенең киемнәре, хәер, ул киемгә бик кызыкмый, бала киемнәре... Фәрит, йокысыннан торып, сөйләгән сүзләре дөрес түгел дисә дә, Мәдинәнең бу йортта бер минутка да каласы килми иде инде. Башта Зәйтүнә апасында яшәп торыр, колхоз рәисеннән берәр өй сорар, ул бит белгечләргә торак бирә. Мәдинә Фәритнең әтисенә күтәрелеп карады — бөрешеп калган абзыйның күзләрендә яшь иде. — Әткәй, мин Зәйтүнә апага барып киләм әле, Айзирәкне караштырырсың, яме. Зәйтүнә апасы, Мәдинәнең йөзенә карау белән, нәрсәдер булганын аңлады. Кызны бүлдермичә тыңлаганнан соң, тиз генә киенде да: — Киттек, — диде, Алар Мәдинәнең һәм баланың киемнәрен җыйдылар, аннан баланы кереп алдылар. Зәйтүнә: — Колхоз йорты турында сүзеңне бүтән ишетмим, минем йорт — синең йорт, — диде. Апасы күпмедер вакыт югалып торган иде, кайтып керүгә, Мәдинәне чакырды, аның кулында ниндидер такта кисәкләре. Аның аптырап карап торуын күреп: — Бу — балалар караваты, биегәйтеп тә, тәбәнәкләтеп тә була. Шамилем, бала алу турында уй тугач, кызык өчен генә ясаган иде. Менә кирәге дә чыкты, — диде, күз яшьләрен сөртеп. Атналап вакыт үткәндер, Фәрит Лилияне алып кайтып та утыртты. Авыл халкы өчен сөйләргә сүз булды инде ул вакытта. Мәдинә кебек хатынны ничек җилбәзәк Лилиягә алыштырып була инде, дигән уй авылдашларының башына сыймый иде. Билгесезлек бигрәк тә кызыксындыра бит әле ул. Мәдинәнең икенче баланы алып кайтырга йөргәнен әле берәү дә белми иде. Айзирәк кенә әтисен сагынды. Ишек ачылган саен, борылып карый, я ишеккә төртеп күрсәтә. Аннан тынычланды тагын үзе. Мәдинә мондый тынычлыкта кайчан булган иде соң әле? Соңгы чорда ире, исереп кайтып, тагын тавыш чыгарыр микән инде, дигән уй гына булды бит аның башында. Фәриттән киткәненә ай да узмады, судтан шылтыраттылар. Аерылышу буенча икән. Кыз ягы эшне тиз тоткан булып чыкты. Чөнки кәләш авырлы иде. Лилия авылда тәртипле кызлардан саналмый, бала Фәритнеке микән, дигән сүзләр таралды. Мәдинәнең күңеле шуның чаклы каткан икән, аңа ни булса да, барыбер иде. Судка үзенә барырга кирәк