Мәдинә эш хакын әйбәт алды бу айда. Зәйтүнә апасы да, кызларга айбер алырсың дип, акча ...
Мәдинә эш хакын әйбәт алды бу айда. Зәйтүнә апасы да, кызларга айбер алырсың дип, акча биреп җибәргән иде. Балаларына матур киемнәр, уенчыклар алып, аларны тәмле туңдырма белән сыйлады. Өйгә кайткач, алган киемнәрен кызлар бер киеп, бер салып, кич буе рәхәтләнделәр. Иртәгә кызлары Казандагы балалар бакчасына беренче тапкыр барачак. Мәдинә анда ничек буласын аңлатты. "Апаң белән бер төркемдә булмыйсыз", — дигәч, Луиза елап җибәрде, шактый вакыттан соң гына тынычланды бала. Иртәгәсен, матур күлмәкләрен киеп, икесе дә чәчәк бәйләме тотып, бергәләп бакчага киттеләр. Башта Луизаны калдырдылар, кыз еламакчы булган иде, әмма әнисе аңа: — Кызым, мин сиңа туңдырма алып киләм, — дигәч, тынычланды тагын. Айзирәк Айзирәк инде ул: зурлар шикелле, барысын да аңлый, үзе, елмаеп: — Әнием, мин дә туңдырма яратам, — дигән була. Шулай итеп, алар өчесе дә Казан кешеләре булдылар да куйдылар. Балалар бакчага ияләшеп киләләр, иртә белән уятулары гына авыррак үзләрен, шуңа да кичен иртәрәк яткырырга тырыша аларны Мәдинә. Фатирда телефон кертелгән иде, Зәйтүнә апа белән көн аралаш сөйләшеп торалар. Апалары атна саен кайтып йөрмәскә кушты, балаларны юлда интектереп йөртмә, ди. Бәрәңге казырга гына кайтырга сөйләштеләр. Бәрәңге аласы атнада җомга көнне алар ягына Назир бара булып чыкты. Аңа сөенде инде Мәдинә. Кызларның мондый зур машинага утырганнары юк иде, башта куркып тордылар. Бераз ияләшкәч, Айзирәк Назирдан: "Бу нәрсә?", "Бу ни өчен кирәк?", "Бу ничек эшли?" — дип сорашты да сорашты. Ә абый кеше сөйләде дә сөйләде. Назир аларны авылга ук кертеп чыкты. Якшәмбе кичкә таба гына кайтасын, аларны кереп аласын әйтте. Аны сыйлап озатканнан соң, Мәдинә Зәйтүнәгә тагын бер тапкыр күтәрелеп, бу юлы инде игътибар белән текәлеп карады — ябыккан, ике күзе генә утырып калган. — Апам, чирлисеңме әллә? — дигәч, Зәйтүнә карашын түбән төшерде. Зарланасы да, Мәдинәне куркытасы да килми иде аның, ә Мәдинәсе барыбер аны үтәли күрә. Ул апасын Казанга алып китәргә кирәк дигән карарга килде. Тик менә ничек кенә сөйләшергә үзе белән? Каршы төшәчәге билгеле бит инде. Кызлары әбиләре яныннан китмиләр дә. Казанда кибеттән икесе дә, аңа дип атап, тәмле конфетлар алганнар иде, берсе белән берсе узыша-узыша сыйлыйлар үзен. Әбиләре дә бик сагынган оныкларын. Мунчасын ягып куйган, рәхәтләнеп мунча керделәр. Иртүк торып, бәрәңге казырга чыктылар, Зәйтүнә бәрәңгене күп утырттырмаган иде: — Үзебезгә ашарга җитәрлек кенә утыртыйк. Артык, кирәкмәгән эш эшләмә син, кызым. Бер бакча бәрәңгенең безгә кирәге юк. Күпме көчеңне, күпме вакытыңны сарыф итәсең, ә аннары артып кала. Барысын үлчәүгә куй син башта, кирәкме шуның кадар? — диде. Бакчаның калган өлешендә күршеләр печән үстерәләр. Мәдинә бакчага чыккан гына иде, көрәген күтәреп, Гыйльмулла абзый, ә бераздан Ибраһим белән Сабира килеп җиттеләр. Кичкә казыган бәрәңгене урнаштырып, бакчаны чистартып, эшне да бетерделәр. Аннан бергәләп, Зәйтүнә апа әзерләгән ризыкларны тәмләп, авыл хәлләрен сөйләшә-сөйләшә рәхәтләнеп ашадылар. Барысын да Мәдинәнең Казандагы тормышы кызыксындыра иде. Җайлы вакыт туры китереп, Мәдинә Сабирадан апасының сәламәтлеге турында сорашты. Сабира аңа Зәйтүнәнең атна буе чирләгәнен, тик бу хакта аңа белдерергә кушмаганын әйтте. Мәдинә: — Иртәгә үзебез белән Казанга алып китәрбез дигән идем, ишетергә дә теләми, — дигәч, Сабира аңа: — Монда берәр хәйләсез булмый. Зәйтүнә апаны беләм мин. Ул үз дигәнчә яшәргә өйрәнгән. Беләсеңме, Мәдинә син аңа: "Апа, миңа синең ярдәм кирәк. Балаларны бакчага илтергә, алып кайтырга җитешә алмыйм. Луиза азрак йөткереп тә тора, эшкә чыкмаганны бер җирдә дә яратмыйлар бит. Әллә син ярдәмгә барасыңмы?" — диген. Хәзер аңа бик нык диета сакларга, дәвалану курсын да дәвам итәргә кирәк. Аны синнән башка беркем дә җиренә җиткереп карый алмый. Мәдинә Сабирага акыллы киңәшләре өчен рәхмәт әйтте. Кич белән исә Зәйтүнәне каршысына утыртып сүз башлады: