— Кичә иртән сез Андрейга, син исерек килеш машинага утырма, юлда үләсең, дисә берәреге...
— Кичә иртән сез Андрейга, син исерек килеш машинага утырма, юлда үләсең, дисә берәрегез, ул ышаныр идеме бу сүзләргә? Юк, ышанмас иде, әле сез дошманга әйләнер идегез. Менә сез, Ирек, бүген эчкән килеш юлга чыгарга җыендыгыз. Чыгыгыз әле минем янга. Ирек, елмаеп, җилкәләрен сикертә-сикертә, Мәдинә янына чыгып басты. Ир-ат халкы тагын шаулашып алды. Ә Мәдинә бик җитди рәвештә сүзен дәвам итте: — Иптәшләр, яңа гына хәбәр иттеләр: Ирек юлда һәлакәт ясаган, ул үлгән, аның исерек булуы аркасында, тагын ике кеше авыр хәлдә ята. Ирек бик әйбәт кеше иде, бер минут тынлык белән аны да искә алыйк әле... Ирек, күзләрен зур ачып, Мәдинәгә карый, ике кулын йодрыклаган: Мәдинә хәтта үз сүзләреннән үзе куркып калгандай булды. Егет әкрен генә урынына барып утырды, башын аска иде. Залда чебен очканы ишетелерлек тынлык урнашты, бу халәттә шоферлар шактый утырдылар. Шуннан Камил Зәкиевич җыелышның тәмам икәнен әйтте. Җыелыштан соң Мәдинә кайнар чәй эчте, ул үзен икенче планетада кебек хис итте. Директорның сәркатибе шылтыратып, аңа хуҗа янына керергә кушты. Александр Александрович: — Сине эшкә алам. Син хәзер хезмәт инспекторына кер, ул барысын да аңлатыр. Балалар бакчасы, тору урыны буенча, син эшкә чыккач, аерым сөйләшербез. Мәдинә рәхмәт әйтеп чыгып китте. Хезмәт инспекторы аны елмаеп каршы алды. Мәдинә эшкә поликлиникага урнаша булып чыга, аннан аны автохуҗалыкка билгелиләр. Инспектор аның кайда, кем булып эшләгәнен, эш стажын сорады, аңа нинди документлар кирәк булачагын тәфсилләп аңлатты. Телефоннан поликлиникага шылтыратып: — Сезгә хәзер безнең оешмадан бер кыз килә, Галимуллина фамилияле, ул безгә шәфкать туташы булып эшкә чыгачак, — диде. — Икедән үреп салган озын кара толымлы, — дип тә өстәде. Поликлиникада Мәдинәгә гариза яздырдылар, киләсе атнада килергә куштылар. Мәдинә бүген Казанда кунып, иртәгә үк документлары артыннан районга кайтырга булды. Ул иртән иртүк үз районнарының сәламәтлек саклау идарәсендә утыра иде инде. Илгиз Галиевичка үзенең язып алып килгән гаризасын сузды, тегесе, сиңа миннән ни кирәк тагын дигән шикелле, күзенең бер кырые белән генә карап алды. Дәшмәгәнен күреп, гаризага күз салды һәм, үз күзләренә үзе ышанмагандай: — Кая китмәкче буласың инде син? Ике балаңны кая куймакчы буласың? Эшләткәнгә рәхмәт әйтеп, тыныч кына утыр инде урыныңда! — дип җикеренеп куйды. Мәдинә сүзсез генә тора бирде. Авыр тынлык урнашты. Илгиз Галиевич аны куркытып булмасын аңлады булса кирәк, аптырап китте. Бу авыл буенча ул тыныч иде, вакыт-вакыт профилактика ясап ала-алуын — шуннан башка булмый, башка менеп утырулары бар. — Кая китәсең инде син? Мәдинә яңа эше турында хәзергә берни дә әйтмәскә булды: — Гаризама кул куегыз, зинһар. Илгиз Галиевич матур тонга күчте: — Мәдинә, уйла тагын бер кат. Бер җирдә дә өеп тә бирмиләр, колач җәеп көтеп тә тормыйлар. Мин сине җибәрмим. Бер кузгалгач, Мәдинәне туктатып булмый иде инде хәзер. Аның гаризасына Илгиз Галиевич кул куярга мәҗбүр булды. Инспекторга керергә кушты, дүшәмбе медпунктны тапшырырсың, диде. Инспектор, Мәдинәнең документларын карагач: "Кечкенә ике балаң булганга күрә, җаваплы булган әйберләрне тапшыргач та, без сине җибәрәбез", — диде. Мәдинә авылга кызлары, апасы янына ашыкты. Хәзер генә сабыйларын шундый сагынганын аңлады. Моңа кадәр аларның аерылганы юк, алар гел бергә иде бит. Ә кызлары ничек сагынганнар аны! Кайтып керү белән, муенына сарылдылар. Аларга апасы килеп кушылды. Алып кайткан күчтәнәчләр белән тәмләп чәй эчтеләр. Зәйтүнә апасы аңардан эшләренең ничек булуы турында сөйләвен көтә иде. Балалар тынычлангач, Мәдинә апасына башта үзен эшкә алачакларын, мондагы эштән китәргә гариза язганын һәм дүшәмбе көнне медпунктны тапшырасын әйтте. Зәйтүнә апасының сөенүе чиксез иде. Үзе белән нәрсә булган барысын да бәйнә-бәйнә сөйләп бирде аңа Мәдинә. Апасы җаны-тәне белән бирелеп тыңлады. Үзенең шулай кайгыртучысы булганга, и шатланды Мәдинә!