Мәдинәнең эштән китәргә җыенуын кич белән бөтен авыл халкы белә иде инде. Билгесезлек и...
Мәдинәнең эштән китәргә җыенуын кич белән бөтен авыл халкы белә иде инде. Билгесезлек имеш-мимешкә юл ача, төрле сүзләр китереп чыгара: кемдер — Мәдинә кияүгә чыга икән, кемдер — Казанга, кемдер туган ягына кайтып китә икән, диде. Кем нәрсә дисә дә, авыл халкына бу хәбәр аяз көндә яшен сугу белән бер иде. Кайчан гына ярдәм сорап барсаң да, Мәдинә һәркемне якты йөз белән каршы ала иде, күпме балага якты дөньяга аваз салырга булышты, күпме гаиләгә аек тормыш бүләк итте, бик күпләр аның йомшак теленнән, шифалы кулларыннан сихәт тапты... --------------------------***---------------------- Менә аның Казандагы беренче эш көне дә узды. Мәдинә биредә бик тиз үзләште. Фирая эшеннән китте. Башкаларның да үзәгенә үткән чаклары аз булмаган, күрәмсең, шуңа да, ул киткәч, хәтта күп еллар бергә эшләгән хезмәттәшләре — кызлар да җиңел сулап куйдылар. Мәдинә шоферлардан аек булуны таләп итте. Арада, килешмичә, төрлечә каршылык күрсәтүчеләр, хәтта янаучылар, куркытучылар да булды. Ләкин шулай да, бергәләп тотынгач, оешма шоферлары сәбәбе белән ясала торган һәлакәтләр саны күпкә кимеде. Монда, әлбәттә, Мәдинәнең өлеше зур иде. Мәдинәне медпунктның ташландык хәлдә булуы бик борчый. Ул, берәр ай эшләгәннән соң, эш урынын рәткә китерү өчен нәрсәләр эшләргә кирәген язды да директор янына керде. Александр Александрович яңа хезмәткәрнең эшеннән бик канәгать иде, аны игътибар белән тыңлады, язуын алып карады. Аннары Камил Закиевичны үзенә чакырды: — Мая Алеексевна медпунктка ремонт кирәк, — ди. Бу бурычны хәл итүне сиңа тапшырам. Атна-ун көн вакыт үтте микән, медпунктта ремонт ясалып та бетте. Ремонт сметасын караган директор акчаның артык күп сарыф ителмәгәненә бер уңай бәя бирсә, һәр эштә теләк һәм алдагысын күңел күзе белән күрә белү кирәк, дип уйлап, Мәдинәгә соклануын белдерде. Кешегә авылда ничек кушамат ябышып кала, автохуҗалыкта Мәдинәгә дә шуның кебек Мая Алексеевна исеме тагылды. Баштарак каршы килеп маташкан иде, әмма файдасы булмады. Соңыннан кул селтәде, тора-бара үзе дә ияләште. Аның өчен биредә иң авыры эш түгел, ә кызларын сагыну булды. Оешманың ерак рейска йөри торган машиналары җомга кич кузгалалар һәм алар авылы яныннан үтәләр икән. Моңа Мәдинәнең сөенүләре! Ул атна саен шул машиналарда балалары янына кайтып йөри башлады. Бер атнада кайтуына аны әнисе белән Айсылу да көтә иде. Әнисенә язган хатында ул үзенең Казанга эшкә урнашуын, хәзергә балаларның авылда Зәйтүнә апасы белән калганын әйткән иде. Хәлләрне белешергә, кирәк булса, ярдәмләшергә дип килгәннәр икән, берәр атнага калырга булдылар. Өч кыз өчен бәйрәм булды бу, уйнап рәхәтләнделәр генә. Айсылу монда чагында балаларны бакчага йөртмәскә булдылар. Җәй буе җомга кич кайтып, якшәмбе кич килә торган булды Мәдинә. Кызлары, апасы аны сагынып көтеп алалар. Луизаның кайткан саен бер һөнәре арткан була: я берәр сүз әйтергә өйрәнә, я биеп күрсәтә. Зәйтүнә апасы Айзирәкне мактап туя алмый: "Минем булышчым! — ди. — Луизаны карарга булыша, тавыкларга ашарга бирә, өстәл җыештыра". Әнисенә мактап сөйләгәч, Айзирәкнең түбәсе күккә тигәндәй була. Мәдинә кайткан саен, аларны күрергә, күчтәнәчләр күтәреп, Гыйльмулла абзый килеп җитә. Балалар да бабаларын бик яраталар, "бабакай" дип кенә торалар. (Дәвамы бар.)