– Әзрәк юынып алдым. Сыер савучы дигәч тә, без дә кеше бит! Йә клубтан куып чыгарырлар,...
– Әзрәк юынып алдым. Сыер савучы дигәч тә, без дә кеше бит! Йә клубтан куып чыгарырлар, – дип, шаяртуга күчерде ул үзенең соңга калуын. Өстенә тиз генә халатын киде. Артык тузанга буялмасын дип, яулыгын ябып, чәчләрен кыстырып куйды. Бу минутларда аның күзләре очкынланып яна, ә бәләкәй генә алсу иреннәре һәм юка гына сызылып киткән кашлары кояшта каралган йөзенә тылсымлы гүзәллек өсти иде. Нәзирә аңа сокланып карап алды. «Наил тикмәгә генә Фирүзәгә тукталмаган икән. Ходаем, бәхетләре генә булса ярар иде», – дип уйлады ул. – Син, Нәзирә апа, өстеңне алыштырмадыңмыни? – Юк, мин өлгерәм әле! Син люлька эченә кереп утыр, йә бөтенләй тузанга буялып бетәрсең. Мин менә, Габдулла абыйны кочаклап, артка утырам. Аны күптән инде чит хатыннар кочаклаганы юктыр! – Алар өчесе дә көлеп куйдылар. – Син, Нәзирә апа, Габдулла абыйны, каты кочаклап, юлдан читкә тайпылдырма! Йә люлька белән әйләнербез. – Фирүзә Нәзирәгә күз кысып алды да, тиз генә люлькага утырып, өстенә брезент япкычын куйды. – Кызлар, катырак тотыныгыз! Хәзер җил кебек очып кына кайтабыз. Йә, әйдәгез, хәерле сәгатьтә! – Габдулла абыйлары, мотоциклы артында зәңгәр төтеннәр калдырып, урыныннан ыргылды. – Хәерле сәгатьтә! – диде кызлар, һәрберсе үзенчә юрап. Инде күптәннән яңгырлар булмау сәбәпле, юлга тузан утырган. Ул, мотоциклның тәгәрмәчләренә уралып, Фирүзәгә оча. Кыз, хәзер бөтен чәчләрем тузанга бата дип, люльканың эченә үк кереп чумды һәм үзен япкыч белән бөтенләй үк каплап куйды. Олы юлга җитеп, дамба аша менеп авылга борылгач, мотоцикл туктап калды. Фирүзә «Нәрсә булды?» дип сорарга гына өлгерде, шул вакытта люльканың япкычын ул чыкмаслык итеп эләктереп тә куйдылар. – Габдулла абый, нигә алай эшлисез, миңа болай да суларга һава юк?! – Түз инде, Фирүзә, кайтып җитәргә күп калмады. Чынлап та, озак та үтми мотоцикл туктады. Кемнәрдер, урам капкасын ачып, мотоциклны эчкә уздырдылар һәм тиз генә капканы кире ябып та куйдылар. Ишегалдында ыгы-зыгы башланды. Бер картрак тавышлы кеше: – Йә Ходаем, хәерле сәгатьләрдә бирсәң иде! – диде. Фирүзә, нидер сизенгән кебек, люльканың япкычын тартты. Ләкин ул әйбәт итеп каптырылган иде. – Габдулла абый, ач люлькаңны! Монда концертка барырлык рәт калмады, чүттән генә тончыгып үлә язмадым. Аңа беркем дә тавыш бирмәде. Кемдер, бер сүз дә әйтмичә, люльканың каптырмаларын ычкындыра башлады. – Бүтән мин синең матаеңа утыраммы соң! – дип, люльканың япкычын алып атуга, ул аптырап калды. Мотоцикл янында, аңа кулларын сузып, Наил басып тора иде. – Менә, Фирүзә, мин башкача булдыра алмадым. Ачуланма! Ата-бабалар йоласы. Мин сине үземә дип урлап алып кайттым! Фирүзә бу күренештән айный алмый торганда, Наил аны көчле куллары белән күтәреп, кочаклап алды. – Мин сине хәзер мунчага кертеп куям, алайса, бөтенләй тузанга батып беткәнсең. – Син нәрсә, Наил, нинди мунча?! Акылдан яздыңмы әллә?! – Ул хәзер генә үзенең нинди хәлгә калганын аңлап алды. – Син мине ничек урлый аласың?! Мин сиңа капчыктагы бәрәңгеме әллә мине урларга?! Мин хәзер бөтен авылга тавыш салам. Хәзер үк җибәр кулларыңны! Ул, бөтен көчен куеп, ычкынырга теләде. Ләкин егетнең көчле кулларыннан котылу мөмкин түгел иде. – Фирүзәм, син берничек тә авылга сөрән сала алмыйсың, чөнки үзең генә оятка калачаксың. Аннан соң мин сине, җибәреп, кеше көлкесенә калырга дип урламадым. Әнә, мунчага кереп, тузаннарыңны юып чык та, соңыннан сөйләшербез! – Ул, Фирүзәне мунча өйалдына кертеп җибәреп, ишеген йозакка бикләп куйды. «Менә нәрсәгә Нәзирә апа минем янымда сырпаланып йөргән икән. Ул бит Наилнең апасы! Димәк, болар мине Наилгә көчләп кияүгә бирмәкчеләр. Юк, булмас бу хәлләр! Мин аны яратмыйм! Минем Мансурым бар, мин аны гына яратам. Ярар, бу тузаннарны юып төшерергә кирәк», – дип, ул ләгәнгә су салып, өстенә койды һәм, кабаттан су салып, чәчләрен юарга тәрәзә төбенә куелган шампуньны алды. Аның капкачын ачып, уч төбенә агызырга керешкән иде, күңеле болганып укшый башлады. Фирүзә куркып калды. «Юлда кайтканда, люлька эчендә матай газына агуландыммы әллә?» – дип уйлады. Эчендәге