Наилләрнең, нәрсә булганын белергә теләп, бөтен карашларын аңа төбәп басып торуларына к...
Наилләрнең, нәрсә булганын белергә теләп, бөтен карашларын аңа төбәп басып торуларына карамастан, ул бер-ике минут хәрәкәтсез, бер ноктага карап ятты. – Юк, берни дә булмады! – Фельдшер чакырмыйбызмы, апа? – дип сорады Наил апасыннан. Аның күзләрендә һаман да курку бетмәгән иде әле. – Юк, чакырмагыз, кайтарып кына җибәрегез мине! Наил Фирүзәгә ачулы караш ташлады да, берни әйтми, келәттән чыгып китте. – Фирүзә, син юкка киреләнәсең! Наил сине ярата! Яратмаса, күптән инде куып чыгарыр, синең каршыңда болай мескен хәлгә төшмәс иде. Болай итеп кияүгә чыгу бер синнән генә калмаган инде. Хәзер сине барыбер «Наил хатыны» дип әйтәчәкләр. Бу сүзләрдән Фирүзәнең күзләреннән кабат яшь атылып чыкты. Аңа бик тә авыр иде. Янында әнисе дә юк. Ул хәзер, аңа капланып, аны кочаклап рәхәтләнеп елап, күңелен бушатыр иде. Нәзирә дөрес әйтә, хәзер ул беркемгә дә кирәк түгел. Ә бәлки, Мансур аны башта ук яратмагандыр. Яраткан булса, аңлап, атылып килеп җитәр, коткарыр иде. Ә Наил яратамы икән соң? Аңа өйләнергә хатын кирәк. Хәзер яратып, ахырдан: «Син бөтен тормышымны җимердең!» – дип әйтмәс микән. Ул аны бөтенләй белми шул. Фирүзәнең башыннан яшен тизлегендә төрле уйлар узды. – Их, Нәзирә апа! Сез минем бөтен хыялларымны юкка чыгардыгыз. Минем яраткан егетем бар иде. Ә Наилнең кем икәнен дә белмим. Сезгә өй эшләрен алып барырга ялчы гына кирәк. Мин сезгә кулай гына шул! Мине якларлык беркем дә юк. Әти дә, абый да! Әйе, чын-чынлап дөрес планлаштыргансыз! Нәзирә апа, мин сине беркайчан да кичермәячәкмен! Син барысын да алдан белгәнсең һәм син аны оештыргансың да! – Фирүзәнең ачу катыш уйлары, аның күңел хисләрен сагышка әйләндереп, үзендә көчсезлек уяттылар. Мендәренә сыгылып төшеп, үксеп елый башлады. «Ярар, еласын, димәк, азрак уйлый башлады» дигән нәтиҗә ясап, Нәзирә келәтне бикләп чыгып китте. Фирүзә ихтыярсыздан елый-елый йокыга китте. Иртән аны тагын әтәч уятты. Шуннан соң инде ул йокыга китә алмады. Аны үз уйлары биләгән иде. Кат-кат кайтып уйласа да, бу хәленнән чыгу җаеның очы күренмәде. Урамда көтү куа башладылар бугай. Иртәнге тынлыкны бозып, капка шыгырдаган тавышлар, кайбер ялкау хатыннар йоклап калып, малларын чыгармыйча калмасыннар дип, авыл көтүчесенең озын, очына ат ялыннан йолкып алган кылдан үргән чыбыркысын шартлатып куйганы ишетелә башлады. Аңа әниләреннән артта калган сарык бәрәннәре мәэлдәве, аякларын сөйрәп атлаган сыерлар кыштырдавы, кайсыдыр хуҗабикәнең көтүгә барырга теләмәгән ялкау үгезенә кычкыруы, ата казларның, маллардан куркып, бәбкәләренә сакланыгыз дигәндәй каңгылдап куюлары авыл симфониясенең башлануын хәбәр итәләр иде. Көтү китүгә, авыл аз гына вакытка тынып калгандай булды. Ул тынлыкны бакчалардагы төрле кошлар сайравы, әче таңнан үзләренә җим эзләп, ишегалларын күзәтеп, тикшереп очучы карга һәм чәүкә тавышлары күмеп китте. Аларга авылның төрле очыннан аналарыннан күптән түгел генә аерылган яшь сөт бозауларының елап мөгрәүләре, моңарчы һаман чирәмгә чыгармаганга тавышланып каңгылдаган казлар, әле һаман да ач утыручы өй үрдәкләренең ду китереп бакылдаулары кушылды. Озакламый капка бикләвече тимерләренең бер-берләренә бәрелеп куюлары, кайсыдыр очта мотоцикл пырылдаганы, машина эшләп китүе ишетелә башлады. Авылның түбән очында кемдер трактор кабызды. Фирүзә, түшәмнең бер ноктасына текәлеп, бераз вакыт шушы туачак көннең иртәнге сулышын тыңлап ятты. Ул авылда туганнан бирле яшәсә дә, әле беркайчан да аның бу мизгелләренә игътибар биргәне юк иде. Югыйсә нинди кызык минутлар. Барысы да бер-берсенә бәйләнгән һәм шул ук вакытта барысы да төрлечә. Моны күрә һәм тоя белергә, аңларга кирәк. Шул ук вакытта «нигә» дигән сорау куеп, ул сорауга җавап эзләргә. Ул вакытта кеше үзенең фикер йөртү сәләтен тагын да үстерер, ялгышларын күрергә өйрәнер һәм күп чакта ялгышмас иде. Фирүзәгә табигатьнең бу язылмаган кануннарын аңларга ерак иде әле. Ул шулай да үзенең язмышында булып узган вакыйгаларга җавап эзләде. Аларны берничек тә күңеленә сеңдерә алмады. Мансурның язуы, Нәзирә апасының сүзләре башында чаң какты.