кайтышлый әнисе янына кергәч, аны тагын да сөендерде. Чәй эчеп утырганда, Әсмабикә укшы...
кайтышлый әнисе янына кергәч, аны тагын да сөендерде. Чәй эчеп утырганда, Әсмабикә укшый башлады һәм косарга дип баскыч төбенә йөгерде. Ә кире өйгә кергәндә, аны әнисе кочаклап алды. – Син, кызым, авырга узгансың бит, Борһан беләме? – дип, ике бит алмасыннан үпте. Кызының оялып торуын күреп: – Ояла торган нәрсә түгел ул. Гаиләң булгач, хатын-кыз бала алып кайтырга тиеш. Шунда инде ул тормышның чын мәгънәсе, – дип юатты. Хатын авырга узганын Борһанга әйтергә барыбер оялды. Вакыты җиткәч, үзе сорар әле дип әйтмәде. Әсмабикә, җиденче сыйныфны тәмамлагач, әнисенә ярдәм итеп, башка савымчыларга ял биреп йөрде дә колхозда сыер савучы булып калды. Әнисе дә каршы килмәде, чөнки кызын кая булса да җибәреп, берүзе генә каласы килмәде. Кияүгә чыккач, Борһан аны фермага җибәрергә теләмәгән иде дә, авылда башка эш булмагач ризалашты. Бер ияләнгән эш булганга, ул өйдә дә, фермада да өлгерде. Эштә төрле сәбәпләр аркасында соңгарак калып кайткан вакытларында, Борһан аннан әллә көнләшеп, әллә инде бик соңга калып эшләгәнгә җәлләпме, кырыс кына: – Нигә соңга калдың? – дип сорап куя һәм, тагын да өстәп: – Ташла шул фермаңны! – ди иде. (Дәвамы бар.)