– Син нишләттең мине, Габбас биясе? – Гали торырга азапланып карады, ләкин ныклап бәйлә...
– Син нишләттең мине, Габбас биясе? – Гали торырга азапланып карады, ләкин ныклап бәйләнгән аяк-куллары аңа күтәрелергә ирек бирмәде. Ул, авыртудан чыраен сытып, төрлечә боргаланды. Әмма бауны бушата алмады. – Ычкындыр аяк-кулны! Чишмәсәң, мин синең хәзер маңкаңны изәм! – Айгырланмыйлар аны, ә хәзер мин сине ычкындырсам, син тагын сугыша башлаячаксың. Юк инде, ят әле! Хәзер мин, авылга кайткач, сине ычкындырырга безнең әтинең апасының әнкәсенең кодасының малае Борһанга әйтәм. Нәрсә кыланырга ниятләгәнеңне дә сөйлим. Менә ул сиңа күрсәтер күрмәгәнеңне, артыңа да тибәр! Борһан исемен ишеткәч, Галинең кан тапларына буялган йөзе тагын да сытылып китте. – Мин сине уйнап кына кочакламакчы булган идем, ә син нәрсә эшләп аттың. Мин синнән гафу үтенәм! Зинһар өчен, дип сорыйм, бу хәлләр турында беркемгә дә сөйләмә инде. Моннан соң мин синең яныңа якын да бармам. Теләсәң, аяк-кулларны чишүгә, синең каршыңа тезләнеп басам. Кинодагы кебек, синең көчеңә баш иям! Әгәр Борһанга әйтсәң, ул мине хәзер үк үтерәчәк! – дип ялварып сорады Гали, Борһанның кем икәнен яхшы аңлап. – Ярар, мин риза. Үзең дә беркемгә сөйләмә! Әгәр сөйлисең икән, үпкәләмә! Кикригеңне бик тиз шиңдерерләр. – Әсмабикә «Борһан» исеменең аңа ничек тәэсир иткәнен бик яхшы аңлады. Аннан якын-тирә авыл егетләре барысы да куркып торалар. Ул артык көчле һәм, сугыша башласа, беркемне дә җәлләми иде. Әсмабикә, аның белән очрашканда, күзләрендә үзенә карата ниндидер җылылык сизә. Борһан һәрвакыт: «Син, кодача, кайчан миңа кияүгә чыгасың инде?» – дип, аны кызартып китә иде. – Без синең белән сөйләштек, егет сүзе бер булырга тиеш! – дип, ул Галинең аяк-кулларын чишә башлады. – Мин хәзер кайтып китәм, ә син әле әзрәк ятып тор. Аннан соң чишмәгә барып юынып килерсең. Иптәшеңнең шикләнүе бар, нәрсә булса да ялганларсың инде. – Ничек әйтәсең, шулай эшләрмен! – дип калды Гали, бау кыскан эзләрне угалап. Әсмабикә җыйган йөген тагын бер кат кырыйдан карап чыкты да, арбасының ике тәртә арасына кереп, авырлык тигезлеген тикшерде. «Уфалла» арбасын төйи белә иде ул. Менә хәзер дә арбадагы йөген, күтәреп кайтмыйча, тартып кына кайтачак. Шушы вакыйгадан соң алар, кара-каршы очрашырга туры килгәндә, бер-берсе белән кыска гына исәнләшеп киттеләр. Андый вакытларда Әсмабикә аның күзләрендә үзенә карата астыртын үч тойды. Гали моны берничек тә сиздерергә теләмәде, ләкин Әсмабикәдән ул хисләрне яшерерлек түгел иде. Күп еллар узгач, ул үч, ә бәлки, үкенеч, авырттырып үсеп килүче шеш кебек, барыбер бәреп чыкты. Әсмабикә яшь чагында егетләр белән йөрмәде. Дөресен әйткәндә, аңа күңеле белән гашыйк булырлык егет очрамады. Ул һәрвакыт егетләр турында үзенчә фикер йөртә иде. Болар – байлар, аларда кол гына булырсың. Кайберләре аның өчен ялкау, кайберләре эчәргә ярата. Ә менә хәзерге кодалары аңа әзрәк ошаган иде, ләкин ул Борһаннан курыкты. Җәй көннәре кичке уеннарга төшкәндә, Борһан аны ара-тирә өенә озатып куйгалады. Ул аның белән сөйләшер сүз дә тапмады. Шулай тыныч кына бер-бер артлы кайталар иде дә, Әсмабикә: – Рәхмәт, Борһан, сау булып тор! – дип, өенә кереп китә иде. Ул да бер сүз дә әйтмәде. Ә беркөнне кичке уеннан соң: – Мин сине хәзер өйгә алып кайтам, син минем хатыным буласың! – диде дә өйләренә хәтле күтәреп алып кайтып китте. Аларны авыру әнисе каршы алды. Борһанның әтисе юк, ул сугыштан кире кайтмаган. Менә шулай итеп, Әсмабикә кияүгә чыкты. Нинди көчле һәм кансыз Борһан булса да, ул Әсмабикәдән оялган икән. Чөнки аңардан күп яшькә олы иде һәм, иң мөһиме, ул аны яраткан. Әсмабикә исә үзеннән көләр дип уйлаган һәм шуңа күрә дә, озата кайтканда, аңа сөйләрлек сүзләр тапмаган. Бергә торып, бер-берләренә ияләшкәч, аларның өйдә сөйләшеп сүзләре бетмәде. Тора-бара Әсмабикә дә бөтен күңеле белән аңа тартылды. Ире эштән кайтмыйча, өстәл артына ашарга да утырмый торган булды. Кичләрен йоклаганда, ул бөтенләе белән аның кочагына сеңеп бетә иде. «Менә ярату, бәхет шундый була икән инде ул», – дип уйлады Әсмабикә һәм үзен бик бәхетле хис итте. Әнисе дә аның өчен бик сөенде. Беркөнне эштән