– Аңлыйм инде, кызым, эш тә авыр инде сиңа. Синең тормышың да минеке кебек булыр дип бе...
– Аңлыйм инде, кызым, эш тә авыр инде сиңа. Синең тормышың да минеке кебек булыр дип беркайчан да уйламаган идем. Теге вакытта салкын суга сикереп сыерлар чыгармаган булсам, бу хәтле чирләмәгән дә булыр идем. Ә син укырга кергән булыр идең инде! – Әни, алай димә! Ул вакытта сиңа шулай кирәк булгандыр. Үкенүдән бернинди файда юк, алга карап яшәргә кирәк, – дип, ул, әнисенең кочагыннан чыгып, аның күзләренә карады. – Әни, син артык борчылма, әйтмәм дә дип уйлаган идем. Ләкин синнән башка кемгә әйтим инде?! Мин – авырлы! – Бу бик әйбәт инде, кызым. Наил беләме соң әле? Ул белгәч, арагыз бөтенләй әйбәтләнеп китәр. – Әсмабикә шатлыгыннан кызын кочаклап алды. – Юк, әни! Ул белми һәм белмәсен дә. Без аның белән болай да ике күрше кебек кенә яшибез. Монда тагын икенче нәрсә бар! – Фирүзә бер-ике атлам читкә тайпылды. – Мин Наилдән түгел, Мансурдан авырлы! – Фирүзә, син нәрсә сөйлисең! Сүзләреңне колагың ишетәме? – дип, әнисе як-ягына каранып алды. Ул куркуыннан бөтенләй агарынып калган. Тиз генә урыныннан кузгалып, Фирүзәне өйгә таба сөйрәде. – Әйдә өйгә керәбез, ишегалды уртасында андый сүз сөйләшмиләр. Бәлки, ялгышасыңдыр? – Юк! Мине беренче мәртәбә Наилләргә урлап алып кайткан көнне үк келәттә укшытты. Мин аңа игътибар итмәгән идем, хәзер күбрәк костыра башлады һәм, авыр әйбер күтәрсәм, эчем авырта. – Моны тагын кем белә, Нәзирә сизмәгәндер бит әле? Ул сизсен тагын! Наилгә әйтеп, бөтен авылга таратырлар. Оятын кая куярбыз! – Әсмабикә, аягында басып тора алмыйча, диван кырыена килеп утырды. Калтырана ук башлады. Кан басымы күтәрелеп китүдән кинәт кенә башы авыртып, күзләре сәер төс алды. Фирүзә әнисенә ташланды. Ул аны, кочаклап алып, күкрәгенә кысты. – Әни, юк өчен кайгырма! Берәр нәрсә уйларбыз әле. – Фирүзә шул вакытта гына үзенең нинди авыр хәлдә икәнен аңлады. Аңа ничек булса да әнисен тынычландырырга кирәк иде. – Әни, бәлки, син карчыклар арасыннан кемгә әйтергә кирәген беләсеңдер. Соңга калмыйк! Кызының соңгы сүзләреннән Әсмабикә бераз тынычланды. – Булган эш булган инде, хәзер елау берни дә бирми. Мин күрше авылда бер әбине беләм, ярдәм итәр. Алай-болай кешегә сөйләп йөри торган карчык түгел. Әйдә, кызым, бер-ике чынаяк булса да чәй эчик. Ул тиз генә самавыр куеп җибәрде һәм түбәнөйдән быел гына әзерләнгән каен җиләге кайнатмасын алып менде. Алар ягында «түбәнөй» дип идән астындагы базны әйтәләр иде. Өстәлгә тәмле шоколад конфетларын куйды. – Әни, син артыгын йөгермә инде. Әйдә сөйләшеп кенә утырыйк әле! Сагындым инде син ясаган чәйләрне! – Кызым, әнә каен җиләге вареньесы белән эч! – Әсмабикә, банканың капкачын ачып, бәләкәйрәк савытка салып куйды. Бөтен өйне тутырып, каен җиләге исе таралды. Бу ис аларның икесен дә бер-ике минутка гына булса да авыр уйларыннан арындырган кебек булды. – Мин быел җиләккә йөри алмадым. Барырга бик кызыккан идем, туры килмәде. Ә син баргансың. Җиләк җыйганда, әзрәк кенә арысаң да, ул ару үзе бер ял бит. Күңелгә начар уйлар да килми. Тирә-ягың кып-кызыл җиләк, әле берсенә үреләсең, әле икенчесенә, һәм синең уйларың, хыялга әйләнеп, еракларга оча. Фирүзәнең алсу иреннәре чәйдән пешкән чия төсенә кереп, бит алмалары тагын да кызарып, күзләре нурланып китте. Рәхәт иде аңа әнисе белән менә шулай утыру. Бөтен арыганлыклары бетте. Күңеле һәм тәне рәхәтләнеп ял итте. Әнисе яныннан китәсе дә килми иде. – Әни, минем синең яныңнан китәсем килми! Әни, әйт әле, әгәр дә Наилдән китәргә туры килсә, мине кире өйгә кертәсеңме? – Юкны сөйләмә, кызым, түз инде! Ирсез хатынның тормышы газап ул. Син һәрвакыт кеше күзе астында. Сиңа мең яла ягарга мөмкиннәр, чөнки синең яклаучың юк, һәм гайбәтең үзеңнән алда йөгерә. Бер дә түзәрлегең калмаса, син бит минем балам. Ә юньле ана баласын беркайчан да ташламый! – Ярар, әни, чәең өчен рәхмәт! Юк, барысы өчен дә рәхмәт! Ярый әле син бар. Кая барыр идем? Кемгә сөйләр идем эчемдә янганнарны? Кайтам инде, авыртма, әни! – Фирүзә әнисе белән саубуллашып, аны каты итеп кочаклап үпте.